Ad Valvas 1999-2000 - pagina 636

AD VALVAS 15 JUNi 2000

PAGINA 20

'Len weten

vragen

9-kj meet het scfiorre ztiyen, kjjt fiet neer in noten^efinjt, telt voedie[v[uditen, joiyen en inge6raal(te Sotrestanten ktter^repen dier en tijd. iKij meetgeÈied, de dichtheid, niet de drift, hetgrof genot van bij de aarde uieg te Hfimmen, te drijven op een boos en buitensporig plan, de ijk ipp bij het staan van prooien, "Hij sefiouwt, sCaat G(emptaren in deringen,maal^f seherpe druUfyn van een Hpiuw, bere^nt van een staartpen bmgbaarheid en bref$n en houdt niet op een rover op !Ar4 te dwingen en Caat hem los en bfijft hem nabesprel^en

AAN CARAVANBEWOONSTER ELINE WISSINK Eline Wissink (21) koos psychologie omdat ze nieuwsgierig is naar mensen. Tocii lioudt ze meer van dieren. "Die zijn veel eerlijker." De tweedejaarsstudente gaat het liefst haar eigen gang. Vorig jaar ging ze er een jaar tussenuit om een eigen caravan bij elkaar te verdienen. Ze woont nu op een camping bij Heerhugowaard, samen met haar vriend en haar kat. Annette Wiesman Wat is je toevluchtsoord? Mijn caravan. Die is heel vertrouwd. Er valt altijd iets op te knappen en ik werk vaak in de tuin. Pas heb ik nog een appelboom en een rozenstruik geplant. Op zich weet ik weinig van planten; ik kloot maar wat aan. Maar tot nu toe blijft alles leven.

Marijke Folkertsma

Thom Schrijer, winnaar van de VU-podium poëzieprijs met zijn winnende gedicht

Het gebeuren Poëzie van thuisdichtende huisvaders Wat hebben dichtkunst en wetenschap met elkaar te maken? Meer dan je denkt, zo bleek tijdens het poëzieproject Dichter bij de thee in De Rode Hoed. De serie bijeenkomsten, georganiseerd door het VUpodium, werd op tweede pinksterdag afgesloten met de uitreiking van een poëzieprijs. Vooral exacte wetenschappers hadden op een kunstwerkje zitten zwoegen, zo bleek. Annette Wiesman

Annette Wiesman Een in knalgeel pak gestoken man zit eenzaam achter een kop koffie. Hij dingt mee naar de poéziepri)s van het VU-podium die vandaag wordt uitgereikt. "Of ik een poëzieliefhebber ben? Nou, ik hou vooral van mijn eigen gedichten. Moet je die gedichten in deze folder zien. Daar zit toch geen verhaal in?" Hij schuift de gedichten van Peter van Lier en Esther Jansma, de twee professionele dichters die vanmiddag in De Rode Hoed in de schijnwerpers staan, minachtend terzijde. "Ik hou meer van gedichten over de schepper." De meeste bezoekers hebben wat meer waardering voor andermans poëzie dan de man in het gele pak. Vanmiddag is de slotmanifestatie van het project Dichter bij de waarheid. Het is drukker dan tijdens de eerdere bijeenkomsten, want de 27 kanshebbers hebben allemaal zo hun aanhang meegenomen. Ze hebben sowieso iets te vieren, want hun gedichten zijn opgenomen in de bundel Tegen beter weten, die vandaag wordt gepresenteerd. Onder hen een conrector ("ik denk niet dat ik het word"), een historisch onderzoeker van de universiteit van Groningen ("ik had toevallig iets liggen dat goed bij het thema paste") en twee studenten die hun afwezige vnend, een Maastrichtse geneeskundestudent, vertegenwoordigen ("we denken dat hij echt een kans maakt; hi) maakt goede gedichten"). De twee zi)n studenten Nederlands, dus zij kunnen het weten. Drie muziekoptredens, voordrachten en aanvullende praatjes wachten het publiek voorafgaand aan het moment suprème: de uitreiking. Als eerste leest dichter Peter van Lier voor. Hij draagt zijn - excusez Ie mot- droogkloterige gedichten op droogkloterige wijze voor, gebruikt licht absurde toevoegingen als "zelf gezien", en "het moet gezegd." Esther Jansma weet haar ondervragers zodanig te mtimideren dat het introducerende praatje snel wordt afgekapt. Op het; "Is verbazing een belangrijke houding voor jou?", antwoordt ze; "Ja natuurlijk. Verbazing is de motor voor alles wat leuk is om te doen." Daarmee

maakt ze alle discussie in één klap overbodig. Wat zitten we hier eigelijk te navelstaren, is de gedachte die je als publiek ineens bekruipt. Maar snel over naar de voordracht, en dat is ook precies wat Jansma lijkt te willen. Presentatoren Gert Peelen en Myrle Tjoeng praten het geheel soepel aan elkaar, op het gladde af. Tjoeng weet met haar gebabbel een zijdezacht AVRO-sfeertje op te roepen. Maar voor de zenuwachtige wedstnjddeelnemers functioneert die sfeer ongetwijfeld als een geruststellend, warm bad. Het geheel is een tamelijk saaie bedoening, oordelen studenten Nederlands Martien Bos en Carolme Mulder in de pauze. "Voordrachten van gedichten kunnen veel leuker zijn Die Peter van Lier deed het veel te monotoon", zegt Caroline. Martien; "De presentatie is vooral komisch. Er zijn hier trouwens ook bijna geen studenten." Eigelijk is alleen het decor mooi, vindt Carolien. N a de pauze is het dan eindelijk tijd voor de prijsuitreiking. In de zaal klinken onrustige kuchjes. Toch een belangrijk moment voor de thuisdichtende huisvaders (de mannen zijn vandaag zwaar oververtegenwoordigd) wier artistieke ambities nu eindelijk erkenning lijken te gaan vinden. De pnjsvraag is een succes, zo blijkt. Peelen deelt mee dat er 150 mensen hebben meegedaan, "onder wie opvallend veel beoefenaars van de exacte wetenschappen." Een ander saillant detail: de meeste deelnemers tonen zich kritisch ten opzichte van de wetenschap. De tien beste dichters mogen één voor één hun gedicht voordragen. Daarbij worden alle vooroordelen gelogenstraft. De mooiste gedichten blijken van de saaist uitziende, keurigste heren te komen. Zoals een seneus kijkende, onbenspelijke docent 'bodem en bemesting' van de Agrarische School Wageningen. N a zo'n introductie ligt de meligheid op de loer, maar zijn Veldpracticum is een mooi gedicht, met zowel verbeelding als humor. Een enkeling doorstaat de toets der kritiek minder goed. Iemand die regendruppels op een kool vergelijkt met gestolde tranen begeeft zich nou eenmaal op het glibberige Jan van Veen-Candlelight-pad. Daarbij weet de auteur ook nog eens geen maat te houden, want ze drukt er ongevraagd een extra gedicht door. De prijs gaat uiteindelijk naar T h o m Schrijer uit Zierikzee met het gedicht Een weten. De presentratrice, die graag zichzelf hoort declameren, geeft nog een paar gedichten ten beste en sluit de middag af. En daarmee wordt het leukste onderdeel van de dag, de poëziewedstnjd, tekort gedaan. Waarom is er geen algemene jurybeoordeling, een open podium of desnoods een tweede optreden van de prijswinnaar? D a n hadden de amateur-dichters die hierna weer naar hun universitaire kantoortje terugkeren, nog wat langer van hun kortstondige sterrendom kunnen genieten.

Wat had je ook wel willen studeren? Informatica. Ik werk bij een helpdesk voor computers, en dan denk ik wel eens: shit, hier had ik meer van willen weten. Ik vind het leuk om naast mijn studie iets abstracts te doen, dat geeft evenwicht. Het leuke van computers is dat ze zo saai en voorspelbaar zijn. Als je iets fout doet, zie je het meteen. Wat is je grootste angst? Dat de mensen van wie ik houd, wegvallen. Ik heb maar een paar hele goede vrienden en die heb ik ook echt nodig. En ik ben bang voor slakken. Als die opduiken in de tuin, stop ik met tuinieren. Aan welke eigenschap van anderen kun je je ergeren? Ik heb een hekel aan mensen die over andermans mening heen walsen. Zelf probeer ik altijd met anderen rekening te houden, dus daarom ergert me dat des te meer. En waaraan erger je je bij jezelf? Ik ben ongedisciplineerd. Een tentamen kan ik tijden voor me uit schuiven. Van verplichtingen ga ik nou eenmaal dwarsliggen. Als het tentamen voorbij is, pak ik het boek alsnog. En ik ben slordig; ik gooi regelmatig de hele kast overhoop. Laatst heb ik in een impuls mijn bed geschilderd. Toen struikelde ik dagenlang over de geschilderde onderdelen die door het huis verspreid lagen. Maar ik doe m ' n best om mijn huiskamer netjes en licht te houden, anders word ik neurotisch. Welk boek heeft je leven veranderd? Ik ben helemaal niet zweverig, maar De Celestijnse belofte van James Evans vond ik toch wel goed. Het bleef ook langer hangen dan andere boeken. Er zaten herkenbare dingen in, zoals het idee dat mensen onderling energie

De bundel Tegen beter weten - Dichten over wetenschap IS alleen verkn)gbaar bij het vu-podium (www.vupodjum.nl) en kost ƒ 17,50. . i l S i j ^ i ü S l i . H ' " ? Vy^jllk, ^4<J^^,^,iJ5J^^,5j5J,,

uitwisselen. Bij psychologie gaat het nooit over dat soort dingen, dus wat dat betreft was De Celestijnse belofte een mooie aanvulling. En ik ben gek op dieren, dus daar lees ik veel boeken over. T o e n de hoofdpersoon in De paardenfluisteraar met haar paard eén ongeluk kreeg, moest ik huilen om dat paard, niet om dat meisje. Erg hè? Welke muziek wil je op je begrafenis horen? Ik houd van hardrock, maar dat zou de rest niet overleven. Het nummer dat ik zou uitkiezen moet tegelijkertijd krachtig en gevoelig zijn. Zoiets als Tears in Heaven van Eric Clapton, maar dan ruiger. Of Crucify van Tori Amos; daar zitten mooie drums in. Thuis draai ik Metallica, Pearl Jam en Live, maar ook onbekende bands die bij wijze van spreken in de kroeg op de hoek spelen, zoals Blood Sessions en Dimension 7. Wat inspireert je? Kleine dingen. Als ik na een lange dag thuiskom en de kat te eten geef, en hij mij knuffelt in plaats van zich op zijn eten te storten, denk ik: wauw. Ik hou er ook van om op een regenachtige middag in de caravan te zitten; het lekt hier en daar, maar het is wel knus. Een loonsverhoging doet me niks. In navolging van Oprah Winfrey heb ik eens geprobeerd dagelijks tien dingen op te schrijven waarvoor ik dankbaar was. Het werkt wel: je gaat je echt op de positieve dingen concentreren. Alleen schrijf je op een gegeven moment steeds dezelfde dingen op. Waar geefje het liefst je geld aan uit? Ik heb een groot gat in mijn hand, ben een impulsieve koper. Ik besteed mijn geld vooral aan praktische dingen. Zo is het dodelijk voor mijn budget om de IKEA biimen te lopen. Ze hebben daar van die opbergkastjes die ideaal zijn voor in de caravan. Waar kies je je vrienden op uit? Ik ben nogal selectief. Vrienden moeten niet bang zijn om over hun gevoelens te praten en ruimdenkend zijn. De mijne zijn heel verschillend. Ik heb hardrockvrienden, maar ook een vriendin die streng Mormoons is. Met die vriendin ben ik het bijna constant oneens, maar we hebben respect voor elkaar. Zij accepteert mij zoals ik ben, en ik accepteer haar.

Ron Kruit

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen