Ad Valvas 1999-2000 - pagina 568

AD VALVAS 11 MEI 2000

PAGINA 20

vragen AAN ROCK-'N-ROLLER MAARTEN VAN ESSEN Hij studeerde een jaar geschiedenis in Amerika met behulp van een basketbalbeurs, deed twee jaar economie aan de VU en besloot uiteindelijk dat de opleiding COM (cultuur, organisatie en management) interessanter was - wegens de culturele insteek. Maarten van Essen (23) zit inmiddels in zijn derde jaar. Naast zijn studie werkt hij in een café, is lid van studentenvereniging LANX en speelt in een ruige rock-'n-roll-band. Annette Wiesman

Skaters van het ASVU-klasje oefenen met remmen

Anje Kirsch

Het gebeuren Skaten is zien en gezien worden Nu de zomer is losgebarsten, is het Vondelpari< weer vergeven van de skaters. Velen leren het zichzelf, maar je kunt ook les nemen. Het sportcentrum ASVU geeft elke dinsdag en woensdag een training voor beginners. Trainer William: "Echte skaters herken je aan de littekens." Floor Bal Het is nog steeds bloedheet wanneer dinsdagmiddag om vijf uur de cursisten bij elkaar komen in de tuin van VE90, het pand van het studentenpastoraat aan de Van Eeghenstraat. De studentes zijn erop gekleed: de knie- en polsbeschermers zitten direct op de blote huid, verdere bescherming moet vooral komen van korte broeken en topjes. Studentes, ja, want in de hele groep van vijftien cursisten is geen jongen te vinden. "Jongens denken vast dat ze het al kunnen", zoals een meisje het formuleert. De enige man in de groep is trainer William. Hij is, zoals hij zelf zegt, "incidenteel trainer": hij vervangt de vaste trainer Kees de Vrij, die een ernstige beenbreuk heeft. William begeleidt de groep vandaag voor het eerst. Maar hij staat zeker niet voor de eerste keer op skates. Omdat hij geen kniebeschermers draagt, zijn de littekens en schaafplekken duidelijk te zien. En ook op zijn kin prijkt een herinnering aan een vroegere valpartij: hij is ooit "op zijn kin gestuiterd". Erg? "Ach", zegt William, "Aan de littekens herken je echte skaters."

Remmen

pi'

Net zo ervaren als WiUiam is een groot deel van de cursisten. Een aantal doet al voor het tweede of derde jaar mee. De brandende zon is geen beletsel om er tijdens het eerste rondje al flink de sokken in te zetten. De dames sjezen over het asfalt. Mindere goden worden links en rechts ingehaald, zoals een jonge Spanjaard voor het eerst op skates staat. De vriend die hem lesgeeft, houdt hij stevig vast. Zodra hij eindelijk vaart maakt, gaat het mis: wild met zijn armen zwaaiend schiet hij van het pad af nchtmg een boom. Heel belangrijk bij skaten is dat je goed kunt

remmen. En zo moeilijk is dat niet, zoals de ervaren Asvu-leden laten zien. "Zal ik het effe voordoen?", zegt een meisje dat en passant showt dat je ook kunt remmen door één been vooruit te steken en tegelijkertijd door het andere been te zakken. Maar niet iedereen pikt het zo snel op. Een van de skatesters verzucht: "Ik ben nu alweer vergeten hoe het moet." Ook vierdejaarsstudente economie Nienke gaat het stuntwerk nog niet zo goed af: "Met één been naar voren en met het andere naar achteren skaten? Dat zie ik mezelf niet doen. Rechtdoor skaten en remmen, daar gaat het mij om." Nienke heeft het niet makkelijk in het klasje: zij moet het skaten nog leren, de meeste anderen kunnen het al."

Flitsend William en zijn groepje gaan in de schaduw bochtjes oefenen. Het wordt duidelijk dat er een tweedeling in de groep is. Terwijl een aantal cursisten nog druk bezig is de grondbeginselen van het bochtje te oefenen, zwiert één meisje al over de met stoepkrijt neergekalkte kindertekeningen op het asfalt. De diehards willen zo mooi en zo snel mogelijk rijden. Eén van hen wil zelfs al om bekertjes heen slalommen. Dit terwijl anderen de training vooral doen om een goeie techniek te krijgen. Dat is zeker niet overbodig, zegt William terwijl hij op voorbijgangers wijst. D e mooie meisjes in korte jurkjes en de gestroomlijnde, stuntende jongens zien er flitsend uit. Maar hun techniek laat nogal eens te wensen over, zegt William. Ze zetten naar achteren af in plaats van naar opzij. Het lijkt de skaters niet uit te maken: in het Vondelpark gaat het vooral om zien en gezien worden.

Wat zou je aan de VV willen veranderen? Ik zou ervoor zorgen dat de luxaflex niet naar beneden komen als de zon schijnt. Verder valt er aan de VU niet veel te veranderen. H e t is nu eenmaal een regio-universiteit. Mensen komen uit Schagen en Heerhugowaard en gaan 's middags met de bus weer naar huis. Dat slaat over op het studentenleven: het bruine café hier is best gezellig, maar ook niet direct een trekpleister. Wal is je grootste angst? Ik heb een paar kleine angstjes. Ik heb een beetje last van hoogtevrees en ik heb een hekel aan drukke menigten. Vooral als ik Binnen zo'n mensenmassa van a naar b moet, word ik niet goed. Zoals toen ik laatst met Koninginnedag ergens met de band moest spelen. Wat is je toevluchtsoord? Oefenen met de band; daar kan ik m ' n energie goed in kwijt. We spelen ruige rock-'nroll en treden wel eens op in de Winston. Als we oefenen wordt er stevig gezopen. Sinds kort hebben we een eigen kleine oefenruimte, en daarin gaan de volumeknoppen wijd open. N a afloop komen we tollend naar buiten. Aan welke eigenschap van anderen kun je je ergeren? Mensen die lopen te schreeuwen in de stad of die paffen in een niet-roken-coupé in de trein. Dat klinkt misschien een beetje als een ouweluUenantwoord, maar het irriteert wel. En je kunt er maar beter niets van zeggen, anders krijg je moeilijkheden. En waaraan erger je je bij jezelf? Aan mijn luiheid. Ik zit voor mijn dispuut Pollux in een paar kleine commissies. In een overmoedige bui beloof ik wel eens dat ik ergens achteraan ga, maar de volgende dag heb ik al geen zin meer om dingen te regelen. Slapen is mijn fijnste hobby. Welk boek heeft je leven veranderd? Ik Jan Cretner. Cremer is net zestig geworden, een vriend van me heeft nog plaatjes staan draaien op zijn feestje. Geweldige humor zit er in dat boek, ik heb elke bladzijde zitten lachen. Nederlandse schrijvers wil-

len vaak te mooi schrijven. Nederlandse literatuur heeft weinig humor. Blauwe Maandagen van Grunberg heb ik halverwege weggelegd. In De ontdekking van de hemel zit Mulisch enorm met zijn wijsheid te smijten, maar zoiets hoeft van mij niet. Daarom vond ik Cremer echt verfrissend. Welke muziek wil je op je begrafenis horen? Miracles van Hallo Venray. Een geweldige liveband is dat. Muzikaal zijn ze niet zo bijzonder, maar ze maken er op het podium een geweldige show van. Daarnaast I'm not like everybody else, de b-kant van de single Sunny Afternoon van T h e Kinks: mooi gitaarwerk en heel droog gespeeld, zodat je de snaren hoort. Voor het feestje erna zijn de Devil Dogs geschikt. Een rock-'n-roll-band met punkinvloeden. Ze hebben een ongelooflijke power en je wordt er supervrolijk van. Wat inspireert je? Niks eigelijk. Toevallige dingen. Van de eerste dag dat het mooi weer is kan ik vrolijk worden. Of ik ben thuis, pak mijn gitaar en speel eens wat. Soms zie ik mensen die heel lekker bezig zijn en dan denk ik: laat ik ook eens wat gaan doen. Waaraan geef je het liefst je geld uit? Aan elpees: vooral van die jaren-60-verzamelplaten, lekker vette garagestompers. Geen cd's, want het analoge geluid is veel mooier en een plaat ziet er ook nog eens veel beter uit. Iedereen denkt dat er niks meer op plaat wordt uitgebracht, maar dat is niet waar. Distortion Records op de Westerstraat heeft er veel, of Concerto in de Utrechtsestraat. In Utrecht zit een beatkelder op de Oude Gracht, waarvan ik de naam even niet weet; dat IS de beste. Ik pluk in zo'n winkel wat platen uit de schappen en ga lekker zitten luisteren. Waar kies je je vrienden op uit? Ik kan met allerlei soorten mensen goed opschieten, want ik pas me altijd aan mijn omgeving aan. Ik heb vrienden op de studentenvereniging, op het werk en in de band. Dat mengt lastig op feestjes. Maar ze hebben wel allemaal hetzelfde gevoel voor humor. Als ik een flauwe grap maak en iemand reageert daar heel serieus op, dan weet ik dat het nooit meer goed komt.

/iV-^.-- - -

De training blijft trouwens ook niet onopgemerkt. "Wat is dit, een klasje?", roept een langsrazende skater denigrerend terwijl William zijn aanwijzingen geeft. En fietsers nemen niet eens de moeite om te remmen, ze roepen simpelweg: "Kijk uit". Wanneer de terugtocht wordt ingezet, wordt de groep verdeeld in twee groepen. Degenen met minder ervaring snijden een stuk af, terwijl de snelle skaters nog een extra rondje om 't Snoephuisje doen. Maar ook in de trage groep wordt de laatste kans gegrepen om nog even lekker hard te rijden. Wanneer de skaters ze langs een bosje struiken komen, duikt daar opeens de Spaanse jongen tevoorschijn. Blijkbaar was het hem niet gelukt om op het pad te blijven.

Cynthia van Elk

Maarten van Essen

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen