Ad Valvas 1999-2000 - pagina 168

AD VALVAS 2 8 OKTOBER I 9 9 9

PAGINA 2 0

AAN KANKERSPECIALISTE ELSKEN VAN DER WALL

Een moeder en zoon tijdens het practicum celbiologie

Cynthia van Elk

Het gebeuren Ouders op bezoek in de collegezaal Waar de meeste ouders moeten wachten tot de diploma-uitreiking, voordat ze eens kunnen rondsnuffelen in de collegelokalen van dochter- of zoonlief, biedt geneeskunde die mogelijkheid al eerder, tijdens de 'ouderdag.' Samen turen door een microscoop of je ouders inwijden in de geheimen van de pathologie; de belangstelling is, net als twee jaar geleden, groot. Een moeder: "Die snijruimte is veel gezelliger dan ik dacht." Annette Wiesman Het maakt docent pathologie Piet Hoogland weinig uit wie hij in de collegebanken heeft: "Ook ouders brengen colleges wel eens slapend door." Ouders stellen zich wel iets nieuwsgieriger op, vindt Hoogland. "Zij hoeven niet bang te zijn om door een stomme vraag voor de rest van hun studie getekend te zijn." Het blijft vandaag niet bij snuffelen alleen. Ook de diepte wordt opgezocht. Op het programma staan twee practica en drie colleges; aantreden om 9.30. D e uitverkoren ouders en studenten - geselecteerd door een lotmg - offeren er hun vrije zaterdag blijmoedig voor op. Een blik op de verzamelde veertigers en vijftigers leert dat het milieu van de gemiddelde geneeskundestudent minder elitair is dan hun imago het wil, afgezien van de dure auto's die in de Van der Boechorststraat geparkeerd staan. V-hals-truien en spijkerbroeken met Veronica-T-shirt wisselen elkaar af "Vooral voor de ouders die niet gestudeerd hebben, is het interessant om hier eens rond te lopen", vertelt een meis)e van faculteitsvereniging en organisator MFVU. Het IS koud in de snijzaal waar Hoogland zijn

practicum geeft. Terwijl ouders en kinderen rillend op h u n krukje zitten, weidt hij uit over de preparatie van li)ken. "Het lichaam moet onbeschadigd zi)n, anders lekt de onder druk ingebrachte balsem eruit." Een dia toont een rubberen slangetje dat verdwijnt in een gat in het gelige lichaamsdeel van een lijk. Na afloop bekijken de ouders vol interesse de op sterk water gezette levers en hersenen. Schrikken al die dode onderdelen ze niet af? "Ach, ik ben zo langzamerhand wel gehard", vertelt de moeder van derdejaars student Manon Wijers. "Ik krijg van Manon vaak allerlei medische plaatjes te zien. Dan slik ik even en zeg : 'Goh, wat mteressant.'" "We hadden verwacht dat de snijzaal eruit zou zien zoals in films, met van die akelig witte tegels en wasbakken. Maar het is hier best gezellig", vindt een andere ouder. Haar dochter is vierdejaars en student-assistent bij pathologie. Ook haar man vindt het leuk om zijn dochters werkruimte eens te bekijken. "Ik heb gehoord dat het er hier ontspannener aan toe gaat dan in het AMC. Humor is toch belangrijk bij dit soort werk." In een andere zaal wordt een 'klinisch college' gegeven. Een ex-kankerpatiënte vertelt hoe ze er na een twee jaar durende behandeling weer bovenop kwam. Ondanks de Rondom n'ew-achtige setting is het een aangrijpend verhaal. Ouders en studenten zitten op de punt van hun collegebankjes; na afloop wordt er geapplaudisseerd. "Twee jaar geleden, toen het nog slecht met haar ging, was dat meisje hier ook,", vertelt derdejaars Carolien Boot na afloop van het college. "Het doet me wel wat om haar nu zo gezond te zien." Ook haar vader is onder de indruk: "Ik vond het heel emotioneel." Ti)dens het college medische ethiek behandelt de docent het geval van een ten dode opgeschreven comapatiënte. Tijdens de vertoning van bloedenge dia's van haar openliggende hersenpan wendt niemand in de zaal zijn blik af. "Onder de indruk? Nee, dat zijn zij eerder", zegt een vrouw, wijzend op haar dochter en haar vriendin. "Ik ben dit soort beelden wel gewend, als huisarts. En de rest van het publiek zal door al die medische programma's op televisie wel immuun geworden zijn."

Kankerspecialiste dr. Elsken van der Wall (39) werkt bij het VUziekenhuis en maakt deel uit van het team van de bekende oncoloog prof. dr. Pinedo. Samen met Ivo Niehe presenteerde ze deze week een fundraising-programma voor het jubilerende Koningin Wiihelmina Fonds. Het programma is onderdeel van de actie 'scoren tegen kanker', waaraan een 'elftal' van landelijke kankerspecialisten meedoet. Annette Wiesman Waar bent u momenteel druk mee? Met media exposure; ik had me van tevoren niet gerealiseerd hoe uitgebreid dat zou zijn. Na een lezing op een congres over kanker werd ik gevraagd om samen met Niehe de presentatie te doen van het fundraising-programma; kennelijk zagen ze in mij iemand die van wanten weet. Ik verschijn nu ook in Het elfde Uur van Andries Knevel, een wetenschapsprogramma en Vrij Nederland. Gisteren waren de repetities voor het live programma met Ivo Niehe van vrijdag. Er gaat veel energie in zitten; na 30 oktober kunnen ze me waarschijnlijk wegdragen. Hoe bevalt het om eens een andere rol te spelen? Als ik een lezing of een college geef ben ik in m ' n element, dat is mijn vak. Maar voor de camera's ben ik wat nerveus. Op televisie moet je in één zin iets uit kunnen leggen; voor nuance is geen tijd. Er komen allerlei kretologieën op je af, zoals een uitzending die 'semilive' is, of de 'line-up' van een programma. Wat is de mooiste en ivat de lelijkste plek op de VU? De tuin hier was de mooiste plek, maar die hebben ze weg gehaald. Helaas, want zoiets is fijn voor de patiënten. Maar verder houd ik me niet bezig met de vraag of het hier mooi of lelijk is.

Wat zou u veranderen aan het vu-ziekenhuis als u het voor het zeggen had? D e parkeervoorzieningen verbeteren, dat is nu het meest urgent. Verplegend personeel noch patiënten kunnen hier goed parkeren; een beschamende situatie. In welk boek bent u bezig? Ik lees altijd allerlei boeken door elkaar. Ik ben bezig in een boek van Voskuijl en een Engels boek van Vikram Seth, van detectiveschrijfster Elisabeth George heb ik net het laatste boek uitgelezen. Ik heb ze overal in huis liggen; nu eens begin ik in het ene, dan weer in het andere boek. Welke cd ligt er naast uw cd-speler? Vele, maar bovenop liggen Ave Maria van Kin te Kanawa en Unplugged van Eric Clapton. Die stem van T e Kanawa is schitterend; Clapton zet ik op om even los te gaan. Aan welke eigenschap kunt u zich bij anderen ergeren? T e veel om op te noemen. Echt, te veel om op te noemen. Ik stel hoge eisen aan anderen, ben zelf ook heel perfectionistisch. Ik hoor vaak van patiënten hoe kortzichtig hun omgeving op h u n situatie reageert; zonder enig inlevingsvermogen. Aan zoiets kan ik me vreselijk ergeren. Voor wie heeft u bewondering? Voor mijn patiënten. Als je ziet hoe die op een gegeven moment h u n leven weer oppakken, of tijdens een heel zware behandeling de moed er in weten te houden, daar heb ik echt bewondering voor. Laatst zei een patiënte tegen me: 'Dokter, u ziet er een beetje moe uit vandaag.' Dat is toch prachtig? Aan welke hype weigert u mee te doen? Big Brother, walgelijk vind ik dat. Misplaatst voyeurisme. Als je dat vergelijkt met wat je hier in het ziekenhuis ziet, denk je: waar zijn jullie nou toch mee bezig? Mijn werk is sterk relativerend. Daardoor kan oppervlakkigheid me soms irriteren. Natuurlijk, het leven is kort, dus je moet ervan genieten. Ik hou me heus wel eens met minder serieuze zaken bezig. Maar van mijn werk geniet ik nou eenmaal het meest.

Cynthia van Elk

Elsken van der Wall

LIEF

d o o r A a d Meijer

H0)s|C>ERD7e iJir M M N roi?.TEMoNNEÊ ",

frci MET 7E ?Kf\hr

?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen