Ad Valvas 1999-2000 - pagina 481

ADVALVAS6 APRIL2000

PAGINA 5

Decaan voor buitenlandse studenten Piet Ernsting vertrekt

Weetjes zappen

'Ook tussen Nederlandse studenten onderling zijn er gigantische cultuurverschillen'

Tropisch Limbui^

De vensterbank en de kasten staan vol met houten beeldjes, glimmend bewerkte inheemse gebruiksvoorwerpen en andere exotische souvenirs. De buitenlandse studenten die door decaan Piet Ernsting werden geholpen, drukten hun dank uit in geschenken. "Ze staken elkaar een beetje aan; als ze zagen dat ik nog niets uit hun land had, kreeg ik zeker iets."

Kiezen trekken? Het is een mythe dat verstandskiezen getrokken moeten worden voordat ze problemen geven. Dat denkt de afdeling mondziekten en kaakchirurgie van het vu-ziekenhuis. Sinds de jaren zeventig zijn tandartsen opgeleid volgens het uitgangspunt van preventieve interventie. Daardoor weet de medische wereld amper wat er gebeurt als de kiezen blijven zitten. Een zes jaar diu-end onderzoek naar proefjpersonen die nog verstandskiezen hebben, moet uitwijzen welke strategie beter is. Het project is controversieel, vertelt onderzoeker dr. Ludi Smeele. "Er is een internationale stroom gaande: ook in de Verenigde Staten en in het Verenigd Koninkrijk worden dergelijke projecten uitgevoerd." Voor het onderzoek zijn nog proefpersonen nodig. (LW)

Laura Westendorp

Emstings werkkamer groeide de afgelopen jaren langzaam uit tot een klein volkenkundig museum. Zelf werd hij van niet-Westers socioloog een betrokken hulpverlener en bemiddelaar voor buitenlandse studenten. Hun aanpassingsproblemen onderving hij met de opzet van een voorbereidend jaar voor anderstalige studenten, een project uit 1980 waar hij nog altijd met trots op terugkijkt. Na 31 jaar nam Emsting (61) op 4 april afscheid. "Inclusief mijn studietijd loop ik al sinds 1963 op de vu rond. Het wordt tijd dat ik vertrek." Tijdens zijn eerste jaren aan de vu werkte Emsting bij het Bureau buitenland. Hij was medeverantwoordelijk voor buitenlandse betrekkingen en hield zich bezig met samenwerking met de Derde Wereld, onder meer als voorzitter van het Actiecomité voor hulp aan ontwikkelingslanden. Later werd de afdeling buitenlandse studenten samengevoegd met de studentendecanen. Emsting werd officieel studentendecaan, maar behield de specifieke zorg voor buitenlandse studenten. Dat ging om twee categorieën; vluchtelingen en buitenlandse studenten die hier komen om te studeren.

Eerlijke erfenis

Anje Kirsch

Piet Ernsting: 'Elk mens moet individueel bejegend worden'

Impuls De decaan merkte dat beide groepen problemen hadden met de Nederlandse taal en dat hun vooropleiding vaak niet goed aansloot. "Je ziet dat in veel landen het letterlijk reproduceren van de kennis hoog genoteerd staat. Zelf creatief omgaan met de stof wordt helemaal niet aangeleerd. Dat is hier heel anders. Hier leer je op de middelbare school zelf aan de slag te gaan." Emsting zorgde dat de aansluiting beter werd. Een succesvolle inzamelingsactie bij het honderdjarig bestaan van de vu in 1980 voor vluchtelingenstudenten bracht hem op het idee van een voorbereidend jaar om de startpositie van de nieuwkomers te verbeteren. Eerst was het alleen voor vluchteImgenstudenten, later voor alle anderstaligen. De belangrijkste onderdelen waren Nederlandse les en maatschappij-oriëntatie, maar ook Engels en exacte vakken. "Het is eigenlijk een orugklasachtige voorziening, met een redelijke kans op succes in het univers;taire onderwijs. Het is een belangnjke impuls voor buitenlandse studenten." Dit voorbereidende jaar voor buitenlanders (afgekon VASVU) was uniek in Nederland. Het ontstond niet voor mets aan de vu: de universiteit heeft verhoudingsgewijs altijd al veel buitenlandse studenten gehad. Elk jaar oen zo'n vijftig aspirant-studenten net VAsvu-jaar. "Van oudsher heeft aeze protestants-christelijke universieit overzeese contacten via de zen-ng. Daardoor zijn hier altijd relatief grote aantallen Indonesische en Surinaamse studenten gekomen", ver"^aart Emsting. Hij legt uit hoe inter-

Zuid-Limburg had 65 miljoen jaar geleden een broeierig warm klimaat. Dat stelt John Jagt, die op 29 maart promoveerde aan de faculteit Aardwetenschappen. Hij ontdekte dat de eeuwenoude kleilaag in de Geulhemmerberg bij Maastricht fossielen bevat, die bewijzen dat de luchttemperatuur destijds zo'n veertig graden was. In de zee op de plek waar nu Maastricht ligt, leefden slangsterren, zeesterren en zeeëgels. Volgens Jagt zijn deze tropische dieren in klei gevat toen een meteorietinslag grote golven veroorzaakte. Die inslag zorgde ook voor een klimaatverandering, waardoor de streek een ander soort fauna kreeg. Jagt heeft geen aardwetenschappelijke achtergrond, maar studeerde Engels. C^W)

nationale politieke bewegingen van invloed zijn op de instroom van de migranten. De val van de roepia en het aftreden van Soeharto verminderden de komst van Indonesiërs, de decembermoorden zorgden voor een toevloed uit Suriname. De grote stroom Iraanse studenten van een paar jaar geleden is weer afgenomen, nu komen vooral Afghaanse en Iraakse studenten naar de VU. Het voorbereidende jaar verbeterde de start van de buitenlanders, maar was niet genoeg om hun echt goed Nederlands te leren, zag de decaan. Afgelopen najaar, kort voor zijn vertrek, werd op zijn aandringen een eerste vervolgcursus Nederlands georganiseerd. De belangstelling voor de lessen betekent dat het project mogelijk een vervolg krijgt.

Rouw Jarenlang kon Emsting zich louter op de buitenlandse studenten richten, terwijl zijn collega studentendecanen elk een eigen faculteit hadden. "Ik fietste daar doorheen, werkte volgens een heel andere noemer." Vanaf 1993 moest de buitenlandspecialist ook smdenten van eigen bodem gaan begeleiden: hij kreeg de faculteit Geneeskunde en de opleiding medische biologie erbij. "Dat was een onbekend terrein, maar eigenlijk vond ik het wel een verrijking. Ik kreeg daardoor een heel gemengde populatie." Bij de Nederlandse studenten die met hun problemen op het spreekuur kwamen, zag de decaan allerlei overeen-

komsten met zijn buitenlandse pupillen. "Rouwverwerking werkt bij iedereen anders - maar dat er verwerkt moet worden, staat als een paal boven water. Sommige studenten werpen zich na bijvoorbeeld een verlies in de gezinssituatie keihard op de studie en dan lukt het nog ook. Bij vluchtelingen zie je die uitgestelde rouwverwerking soms ook. Dan komen ze na een aantal jaren met de problemen." Altijd probeerde Emsting erachter te komen hoe het écht met zijn studenten ging. Zoals hij ook nu rokend en met zijn voeten op de prullenbak zit, luisterde hij aandachtig naar de praktische vragen die studenten hem kwamen stellen en probeerde te ontdekken wat voor problemen daarachter lagen. Hij roert nog eens in zijn koud geworden koffie, zonder er een slok van te nemen. "Elk mens behoort uiteindelijk individueel bejegend te worden. In de politiek wordt in te grove categorieën geredeneerd. Elk individu is een uniek samenstel van emische achtergrond, cultuur, klasse en persoonlijke eigens'chappen. We willen dat het onderwijs leidt tot hooggekwalificeerde mensen met verantwoordelijksheidsbesef Dan zullen we ze zoveel mogelijk individueel moeten bejegenen. En dat gebeurt vaak niet in het onderwijsbeleid, noch in de media."

Vlottend De klassieke tweedeling tussen allochtonen en autochtonen irriteert hem. "Ook tussen Nederlandse studenten

onderling zijn er gigantische cultuurverschillen. Het maakt uit of je uit een stedelijk georiënteerd academisch milieu komt of dat je een boerenzoon uit Twente bent. Allochtone studenten kun je evenmin over één kam scheren." Van zijn werk aan de universiteit zal hij het volgen van het onderwijsbeleid "geen ogenblik missen". Als studentendecaan zag hij wat de vele veranderingen in de studiefinancieringswetgeving voor studenten betekenden. "In Zoetermeer wordt gerommeld door mensen die op een macroachtige manier werken. Ze schoeien het systeem op een andere leest en later blijkt dat van alles over het hoofd is gezien. Dan moet er weer ingegrepen worden. Het is als een eb- en vloedbeweging en daar kan ik niet goed tegen. Ik werk op microniveau, met de individuele jongere. Ik ben echt moe van al die veranderingen." Moeilijker vindt hij het om zijn contacten met de studenten te beëindigen. "Een universiteit is een trein die maar doorrijdt, met een steeds vlottende bevolking. Er komen nieuwe mensen binnen en anderen vertrekken weer. Nu ik wegga, moet ik contacten met studenten beëindigen terwijl zij nog middenin de rit zitten. Het zou het mooiste zijn als iedereen tegelijk met jou de eindstreep haalde, maar zo werkt het niet. Het vertrouwen dat deze mensen in me stellen is niet zomaar overdraagbaar. Beleidsmatige aandachtsgebieden kun je veel makkelijker afsluiten, die kun je in één keer aan een collega overdoen."

Kinderen moeten voortaan wachten op de ouderlijke erfenis totdat beide ouders zijn overleden. Wel kunnen ze gemakkelijker bij de rechter h u n beklag over de nalatenschap doen. Dat volgt uit een wetswijziging, die waarschijnlijk in 2002 ingaat. Eric Ebben promoveert op 18 april op de gevolgen van de aanpassing aan de faculteit der Rechtsgeleerdheid. De nieuwe wet is voortgekomen uit de nadruk die echtgenoten in h u n testament legden op het aandeel van h u n partner: die moest extra goed verzorgd achterblijven. Door de nieuwe wet gebeurt dit nu automatisch. D a t geeft een vertekend beeld van de verhoudingen binnen het huwelijk, vindt Ebben. "De dagwaarde van een echtgenoot is maar betrekkelijk, gezien het grote aantal scheidingen. Kinderen zijn verbonden door bloedverwantschap, die hou je altijd. H u n legitieme portie moet gehandhaafd blijven." (LW)

Planten in de verdediging Net als andere organismen kunnen planten zich verweren tegen aanvallen van buitenaf Een enzym in de wand van een plantencel reageert bij wijze van waarschuwing op een infectie. Daarbij ontstaan chitinefragmenten, die door speciale receptoren in de membraan van de cel worden herkend. Dat brengt de verdediging op gang. Pattie Booij onderzocht deze communicatie binnen de cel bij tomatenplanten. Tijdens het microscopische onderzoek ontdekte zij een tot nu toe onbekend regulerend eiwit, dat een rol speelt in het signaleringssysteem. O p 27 april promoveert Booij aan de faculteit Biologie. (XH^

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen