Ad Valvas 1999-2000 - pagina 559

AD VALVAS 1 1 MEI 2 0 0 0

PERSONEELSKATERN

PAGINA 1 1

Bestuurder Saskia Groenewegen stimuleert secretaresses om door te stromen

De moeizame ontsnapping uit de fuik Eva van der P as

'^^^^S^^>'^^S'A^^'.^|>^^^^^^s^<.^^l.l,^^^l^^^^^'»'^^'>'^'^'^"'^u^.^u^«.^^^^^^w^w.^^'.l«. *,'''>'??

Het idee van 'een leven lang leren' is tegenwoordig in veel bedrijven in zwang. Werknemers worden uitge­ daagd om zich te blijven ontwikkelen en niet vast te roesten in een bepaalde fijnctie. Toch is het voor secretaresses vaak moeilijk om door te stromen naar een andere baan. Zeker in hun eigen bedrijf zijn er vaak maar weinig kansen. En dat terwijl employabihty, het bevorde­ ren van de flexibiliteit en de inzetbaar­ heid van werknemers, tegenwoordig een hot item is. D e problematiek houdt ook veel medewerkers van de vu bezig, zo bleek uit de grote opkomst bij de lunchbijeenkomst van het vrouwen­ overleg op secretaressedag. Vooral veel vrouwen uit ondersteunende ftancties waren op de lezing van het nieuwe col­ legelid Saskia Groenewegen afgeko­ men. Volgens de nieuwe managementtheo­ rieën moeten werknemers zich opstel­ len als 'ondernemers van h u n eigen talent'. Managers moeten mensen kan­ sen geven en hen laten vertrekken als dat in het belang is van de medewer­ ker. Maar dat alles gaat niet vanzelf, zei Groenewegen. H e t gebeurt pas als mensen er plezier in hebben om zich te ontwikkelen. Daarom moeten organi­ saties interesse hebben voor de diepere drijfveren va^ hun personeel.

Revolutionair De baan van secretaresse is een zogenaamde 'fuikfunctie': hoe goed ze liun werk ook doen, secretaresses stromen maar moeilijk door naar een hogere functie. Dat moet veranderen, vindt het nieuwe collegelid Saskia Groenewegen, die haar eigen loopbaan als secretaresse begon. Ter gelegenheid van de landelijke secretaressedag hield zij een lezing op een bijeenkomst van het vrouwennetwerk van de VU.

Werknemers moeten niet het gevoel hebben dat h u n bedrijf een zompig moeras is waar ze hun tijd alleen door­ brengen om geld te verdienen. Ze moe­ ten ook voor zichzelf aan het werk zijn. Het is eigenlijk een heel revolutionaire gedachte, betoogde Groenewegen, dat

Een kwart eeuw zijn ze al in Zusjes Wagner 25 jaar werkzaam bij Biologie dienst bij de faculteit Biolo­ gie: Anneke (48) en Marijke (45) Wagner. Ze werken allebei op de afdeling moleculaire celfysiologie. Anneke als docent en onderwijsmanager, haar zus als analiste. Op 6 juni vieren ze hun zilveren jubileum. Ad Valvas zocht de zussen op.

'Zij is de denker, ik ben de doener'

persoonlijke en professionele groei samen kunnen gaan. Zi) wees erop dat zowel werknemer als werkgever zich hiervoor moeten inspannen. "Als management moet je mensen vertrou­ wen en uitdagen. Als werknemer moet je zelf bepalen en ontdekken wat je wilt en op het juiste moment je kans grij­ pen." In een organisatie waarin de nadruk ligt op wetenschappelijke kwaliteiten, is dat voor niet­wetenschappers echter lang niet eenvoudig, merkte een van de toehoorders op tijdens de discussie na afloop van de lezing. Zo blijkt het heel moeilijk te zijn over te stappen van een ondersteunende dienst naar bijvoor­ beeld een managementfunctie. Dat deze overstap zo moeilijk is, komt volgens Groenewegen niet alleen door de grote verschillen in financiële waardering van de twee functies, maar ook door de beeldvorming rond beide beroepen. Groenewegen, die haar loopbaan begon als secretaresse, maak­ te mee dat een van haar collegasecreta­ resses niet in aanmerking kwam voor de opvolging van haar zieke baas, die zij met succes maandenlang had ver­ vangen. Zij werd de dupe van haar imago als secretaresse. Een belangrijk argument voor de afwijzing was dat de rest van het personeel het niet zou pik­ ken als de secretaresse ineens de baas werd. D e secretaresse in kwestie koos er uiteindelijk voor het bedrijf te verla­ ten. Dat raadt Groenewegen ook ande­ ren aan: als je je in een bedrijf met ver­ der kunt ontplooien, ga dan weg. Niet alle aanwezigen waren overigens blij met dat advies: luisteraars die zelf gebruik maken van de diensten van een secretaresse, reageerden gemengd. H u n secretaresses mogen zich wel ont­ plooien, maar weggaan? Liever niet. Want wie wil er nu een kei van een secretaresse kwijt?

Anneke maakte in de tussentijd een omweg: na het afronden van haar stu­ die biologie kreeg ze een promotieplek bij tandheelkunde. Maar ze besloot al snel dat ze het bij biologie toch gezelli­ ger vond en kreeg een functie op de afdeling van haar zus. Voor sommige collega's was dat wel eens lastig, vertel­ len de zussen. Die vroegen zich af of ze tegen de ene Wagner wel commentaar konden leveren op de andere. "Zelf kunnen we makkelijk tegen elkaar zeg­ gen: 'hé trut, ruim je rommel o p ' . Gelukkig hebben onze naaste collega's ook ontdekt dat we wel wat van elkaar kunnen hebben."

Kladpapier Laura Westendorp Als er twee dezelfde namen onder een onderzoek staan, is het werk meestal door een echtpaar verricht. Zo niet bij Wagner Wagner. Hoewel ze tijdens hun lange carrière aan de v u meestal ïiet verschillende projecten bezig waren, hebben de zussen ook een aan­ 'al gezamenlijke publicaties op h u n naam staan. H e t publiek trekt meestal ^cn andere conclusie. N a haar lezing "P een congres hoorde Anneke iemand Wagen: "The other Wagner, is that the husband?" Schamper zegt ze: " H e t is ^assiek dat de vrouw mee mag helpen "'st het mannetje. Bij ons is dat niet 20. WIJ doen het samen, elk ons eigen aandeel." ^le houding is de basis van h u n har­ monieuze samenwerking op de facul­ 'öt Biologie. "We kunnen allebei een nst)e, maar niet hetzelfde. Zij "edenkt de dingen, ik ben handig", omschrijft Marijke h u n manier van *«ken. Anneke vult aan: "En ik zou geen goede laborant zijn, terwijl zij Souden analistenhandjes heeft. Er zit 'natuurlijk een hiërarchisch verschil tus­ fn ons: ik ben haar baas." Ze grapt: '^ hou het gezag vooral staande door ai en toe een goed idee te hebben." t^ee jaar doen Aimeke en Marijke ^u samen onderzoek naar mitochond­ "sn, 'energiefabriekjes' in een cel. D a t i^oudt m dat Manjke in het lab bloem­ 'en uiteen centrifugeert tot reageer­ 'sjes vol celdeeltjes, ze samen over

Bram de Hollander

Anneke (links) en Marijke Wagner proeven nadenken en Anneke de wetenschappelijke analyses opschrijft. De twee zussen kunnen elkaar daarbij best wel eens de waarheid zeggen als dat nodig is. Maar over het algemeen hebben ze het heel gezellig.

Statnverhoudingen Vroeger verliep hun contact minder soepel. Marijke: " T o t mijn vijftiende hebben we elkaar nooit aangekeken. We waren volkomen anders: zij de denker, ik de doener." Anneke: "Zij had altijd kapotte knieën, ik zat altijd

braaf thuis." Marijke: "Gelukkig wer­ den we later dikke vriendinnen." Veel mensen zien niet eens dat de twee familie zijn. Ze lijken ook niet zo erg op elkaar: Marijke is wat dunner, heeft kort haar en een bnl. Anneke is wat kleiner dan haar zus en heeft lan­ ger, rossiger haar. D e vrouwen hebben ontzettend lol over h u n familieband. Ook hun collega­biologen houden zich graag bezig met het analyseren van de stamverhoudingen. "Ik h e b groene ogen. Anneke niet", vertelt Marijke. "De verklaring was dan dat ik gele con­ tactlenzen zou dragen, omdat we

anders geen zusjes konden zijn." De samenwerking is toevallig geko­ men. Annekes enthousiaste verhalen over haar studie biologie stimuleerden haar jongere zus om botanisch analiste te worden. N a een stage bij de afdeling plantensystematiek van de vu rolde Marijke in een baan bij de faculteit Biologie. Een studie biologie en een eventuele promotie waren wel mogelijk geweest, maar dat wilde ze niet. "Ik zie collega's na h u n promotie voorname­ lijk achter een bureau terechtkomen. Ik zit lekker in het lab en vind het veel te leuk om zelf de proeven te doen."

Een ons­kent­ons­sfeer zoals vroeger is er volgens de Wagners niet meer bij Biologie. Door alle reorganisaties zijn de verschillende afdelingen van de faculteit door het hele wis­ en natuur­ kundegebouw verspreid geraakt. Het is een stuk minder knus geworden. "Toen we net begonnen, was alles heel persoonlijk. Als je bij mijnheer De Roos van de goederenvoorzienmg een schaar ging halen, zei hij: 'ik heb je er vorige week nog één gegeven'. Al kreeg je als vrouw wel meer bij hem gedaan", herinnert Marijke zich. Anneke: "Of je kreeg niet meer dan drie velletjes gra­ fiekpapier mee, omdat je het anders toch maar als kladpapier gebruikte." Intussen is er veel veranderd. Wie nu grafïekpapier nodig heeft, haalt gewoon een heel blok en niemand van de goederenvoorziening weet nog hoe­ vee! scharen je zou moeten hebben. Toch IS het tegenwoordig ook lang niet slecht, relativeert Anneke. "Vroeger konden mensen jaren zitten hobbyen op het paargedrag van wat voor beest dan ook, zonder dat er veel uitkwam. Dat kan nu niet meer." N e t als Marijke heeft ze het nog erg naar haar zm bij Biologie. H e t werk is gevaneerd en de afdeling is gezellig. In een volgend pro­ ject zullen ze waarschijnlijk weer met een ander werken, maar dat is niet erg. "We kunnen heel goed samenwerken, maar we kunnen ook p n m a zonder elkaar", zegt Anneke. Haar jongere zuster vult aan: "Al voegt het echt iets aan de samenwerking toe, dat we zus­ sen zijn."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen