Ad Valvas 1999-2000 - pagina 173

AD VALVAS 4 NOVEMBER 1999

PAGINA 5

VU-af^estudeerden liepen verre stage dankzij prijs Weetjes zappen

Een Jaar in het ongrijpbare Japan Remco Visser en Jorrit Kelderman hadden tijdens liun studie al een bijzondere belangstelling opgevat voor het verre Japan. Na hun afstuderen kregen ze de kans om er een jaar lang stage te lopen. Een veelbewogen tijd. Remco: "Het is vreemd als je als jong broekie opeens in heel hoog aanzien staat."

Het was een idee van voormalig minister Ritzen. Veelbelovende studenten die hun studie in vier jaar hadden afgerond, moesten beloond worden en de mogelijkheid krijgen een jaar stage te lopen in Japan. De Stichting Japan Prijswinnaars Programma 0pp) kreeg de opdracht van het ministerie om samen met de Leidse Universiteit en het Japan-Nederland Instituut een programma op te stellen. Geld was geen probleem. Jaarlijks werden voor twintig studenten taalcursussen, reiskosten, huisvesting en maandelijkse beurzen van 2000 gulden vergoed. Afgelopen jaar behoorden vu-studenten Remco Visser (24) en Jorrit Kelderman (24) tot de uitverkorenen. Zij hadden drie selectieronden doorstaan waarin ze een gesprek moesten voeren in het Engels, deelnamen aan groepsdiscussies en een taaltest moesten afleggen. De jpp-kandidaten kregen voor hun vertrek naar Japan een intensieve voorbereiding in Nederland. Vier maanden lang volgden ze dagelijks lessen in de Japanse taal. Jorrit: "Ik heb nog nooit zo lang zó intensief gestudeerd." De twee zijn net terug. Voormalig geneeskundestudent Remco is bezig met zijn voorbereidende co-schappen. Jorrit, die bedrijfskunde van de financiële sector studeerde, heeft zijn eerste werkdag achter de rug bij accountantsbedrijf KPMG in Amstelveen. Het is wel even wennen geweest. N a Japan met zijn beleefde omgangsvormen en nauwelijks zichtbare criminaliteit valt op dat Nederland "harder en directer" is.

D e twee studenten waren allebei al voordat ze van het programma hoorden geïntrigeerd door het ongrijpbare van de Japanse maatschappij. Remco deed tijdens "een maand toeristje spelen" in Japan allerlei nieuwe indrukken op die smaakten naar meer. Jorrit had een paar maanden in Boston gestudeerd waar hij zijn kamer deelde met een Japanner. Hij ontdekte dat

Jorrit Kelderman: 'Ik begrijp nu waarom Japanners altijd in een groep willen reizen'

advertentie

WETENSCHAPPELIJKBOEK DRUKKEN !!! kijk op

www.p-l.nl

Het medisch centrum van de vu start een onderzoek naar de ontwikkeling van nieuwe geneesmiddelen voor de ziekte van Parkinson. Het gaat om medicijnen die het ziekteproces behandelen en met alleen de symptomen verminderen, zoals tot nu het geval is. D e ziekte ontstaat doordat zenuwcellen in de hersenen doodgaan die dopamine aanmaken. Er zijn aanwijzingen dat de stimulatie van bepaalde enzymen het afsterven van deze zenuwcellen kan tegengaan. Op dit moment bestaat de behandeling van de ziekte uit aanvulling van het tekort aan dopamine. Dit vermindert de symptomen van de ziekte, maar geeft geen herstel. Bovendien is het effect tijdelijk. Het tekort aan doparhine neemt toch toe en de hinderlijke symptomen worden langzaam maar gestaag weer erger. Daarnaast heeft de bestaande therapie een aanzienlijk aantal ongewenste neveneffecten. (DdH)

Yvette Nelen

Besmet

Japanners hun eigen cultuur koesteren en dat landgenoten die langdurig in het buitenland verbleven vaak werden gezien als "besmet". Bovendien zagen ze mogelijkheden om in Japan meer van hun vak op te steken. Remco wilde kijken hoe de gezondheidszorg in een "andere wereld" geregeld is. Bij een gewone stage wordt gefocust op het opdoen van medische kennis, nu kreeg hij de kans om te kijken naar de invloed van cultuur op de gezondheidszorg. Jorrit wist dat de overheid zich in Japan uit het bedrijfsleven aan het terugtrekken is. Hij wilde zien hoe bedrijven daarmee omspringen. Na twee maanden gezamenlijke gewenning in Tokio werd de groep verspreid. Remco reisde als een van de weinigen af naar het zuidelijke platteland. Hij kwam terecht in het stadje Kumamoto, op anderhalf uur vliegen van de hoofdstad. Daar liep hij mee in het ziekenhuis en het gezondheidscentrum. Jorrit bleef in het dicht-

Medicijn Parkinson

Verwaarloosde kinderen

Remco Visser, te midden van zijn Japanse collega's op de Eerste Hulp: 'Mijn baas wond er geen doekjes om dat hij niet hield van vrouwelijke dokters' bevolkte Tokio en werd geïntroduceerd bij de Bank of Tokyo - Mitsubishi. Het feit dat ze de Japanse taal min of meer beheersten, opende deuren. "Het was erg belangrijk om ook zomaar op straat gesprekken met mensen te kunnen voeren," vindt Jorrit. "Al maakte ik nog veel fouten. Uiteindelijk bleef ik toch 'die gekke buitenlander' die met zijn vragen en opmerkingen wel héél direct was." Juist de positie van buitenlander bracht Remco in onverwachte situaties. In het conservatievere zuiden gold hij vaak als een bezienswaardigheid. Patiënten schrokken. Mensen op straat staarden hem na. Een stel oudjes klampte hem een keer vast omdat het met hem op de foto wilde. De Japanners deden erg hun best om het de Nederlanders naar de zin te maken. "Ik verhuisde regelmatig naar een nieuwe afdeling," vertelt Jorrit. "En elke keer kreeg ik een welkomstfeestje en een afscheidsfeestje." "Het gaf een vreemd gevoel dat je als jong broekie in heel hoog aanzien staat," vertelt Remco. "De directeur van het ziekenhuis vroeg me om hem te assisteren bij een operatie, een eer die geen enkele jongeling zomaar te beurt valt. En ik werd uitgenodigd voor een belangrijk feest waar zelfs de dokters niet naar toe mochten."

Ondergeschikt

Opvallend was het grote verschil tussen het sociale leven en het leven op de werkvloer. Tijdens feestjes heerste een informele sfeer, maar op de werkplek gold een strakke hiërarchie. Zowel Jorrit als Remco merkten dat het niet geoorloofd was om kritiek te uiten op een hoger geplaatste collega. Kritische opmerkingen over het bednjf moesten goed omkleed worden. Daar hebben ze allebei van geleerd. Volgens Jorrit kan hij nu veel beleefder en rustiger zijn. En ook Remco verklaart dat hij voorzichtiger is geworden in de omgang met mensen. Hij heeft meer oog voor persoonlijke omstandigheden en posities, die ook hier in Nederland van groter belang zijn dan op het eerste gezicht lijkt. In de ervaringen van Remco en Jorrit komen ook verschillen naar voren tussen stad en platteland. Die waren bij-

voorbeeld merkbaar bij de omgang met vrouwen. Waar Jorrit een goed contact had met zijn vrouwelijke collega's, hielden de vrouwelijke verpleegkundigen Remco op een afstand. "Vrouwen zijn duidelijk ondergeschikt aan mannen," legt Remco uit. "Je vindt ze ook nauwelijks in het hogere kader. Mijn baas wond er geen doekjes om dat hij niet hield van vrouwelijke dokters." Zowel Remco als Jorrit beamen dat ze niet gauw meer lacherig zullen doen als ze een groep Japanse toeristen tegenkomen in Nederland. "Ik begrijp nu beter waarom Japanners in een groep willen reizen," zegt Jorrit. "In Japan gaat het groepsbelang altijd boven het individuele belang. In een groep reizen is ook minder onzeker. Japanners houden niet zo van onzekerheid." Ze zijn vast van plan om terug te gaan. Maar pas over een tijdje, als hun carrière in Nederland wat verder gevorderd is. Jorrit zou dan graag in een bednjf in Japan willen werken. Remco moet nog zoeken naar een weg, want je hebt een Japans diploma nodig om er als dokter te kunnen werken. T o t die tijd volgen ze trouw h u n wekelijkse lessen Japans. Meer informatie over het Japan Prijswinnaars Programma is te krijgen bij Marianne Langehenkel: 071-5272949. E-mail. JIP@rullet.leidenuniv nl

T o t nu toe is een adequate behandeling van kinderen die in hun vroege jeugd emotioneel verwaarloost zijn, niet goed van de grond gekomen. Dat stelt promovenda Anniek Thoomes-Vreugdenhil in haar dissertatie Relationeel gestoorde jongeren waarop ze 28 oktober promoveerde. In haar proefschrift probeert ze twee vormen van verwaarlozing bij jongeren te onderscheiden. Bij hechtingsgestoordheid is al vanaf de geboorte sprake van een wisselende opvoedingssituatie. Het kind heeft geen ervaring met de continue aanwezigheid van dezelfde volwassenen aan wie het kan hechten. Het gedrag kenmerkt zich door onverschilligheid voor mensen, kleding en voorwerpen. Volwassen lijken willekeurig inwisselbaar en het kind vertoont dominerend, veeleisend en agressief gedrag. Is er in de eerste levensfase van een kind wel sprake geweest van een continue band met opvoeders, maar is deze band verbroken, is er sprake van relationele gestoordheid. Kinderen zijn ambivalent in het verdragen van mensen in him nabijheid. Nabijheid wordt zowel gewenst als geweerd. Kinderen vertonen aanklampgedrag, maar trekken zich ook passief terug. De onderzoekster verwacht dat door het aanbrengen van dit onderscheid een gerichtere en succesvollere behandeling mogelijk is. (DdH)

Interferon overschat Het geneesmiddel interferon wordt in de medische praktijk vaker toegepast dan wetenschappelijk verdedigbaar is. Dat blijkt uit het proefschrift van Toine Pieters, apotheker en medisch historicus aan de vu. Hij promoveert daarop 5 november aan de Universiteit van Maastricht. Eind jaren zeventig leek mterferon een wondermiddel tegen kanker. Door tegenvallende testresultaten en onverwacht grote bijwerkingen lijkt het middel begin jaren tachtig voorgoed van het toneel te verdwijnen. Maar dan is voor een aantal farmaceutische bedrijven het economische 'point of no return' bereikt. Na zeer uitgebreide tests blijkt het middel in 1985 een zeldzame maar zeer kwaadaardige vorm van leukemie te kunnen genezen. Dit biedt de kans interferon als geneesmiddel te registreren. Met het argument dat sprake is van een belangnjke maar moeilijk te kwantificeren stimulerende werking op het immuunsysteem, werd interferon vervolgens geruisloos ten onrechte een van de meest voorgeschreven geneesmiddelen ter wereld. (EvR)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen