Ad Valvas 2000-2001 - pagina 580

AD VALVAS 10 MEI 2001

PAGINA 16

Lodewijk Lens

vrage

Een beetje kritiek kan geen kwaad

In het Volkskrant Magazine las

ik vorige week een groot stuk

over m e n s e n d ie na h u n vijftigste

opnieuw of alsnog gaan stud eren.

D e z e oud ere stud enten word en

door velen irritant gevond en.

D o o r h u n jonge med estud enten

omdat ze altijd h u n zaakjes goed

in ord e hebben; ze k o m e n fris en

uitgeslapen (en op tijd!) op colle­

ge, hebben het huiswerk ged aan

en zelfs al vooruit gewerkt, ze

lezen extra boeken, stellen intel­

ligente vragen, halen hoge cij­

fers. Kortom: ze confi­onteren d e

gemiddelde stud ent d oor h u n

hele houd ing m e t de tekortko­

m i n g e n van zijn eigen stud ie­

methode.

Maar ook docenten zijn vaak niet

blij m e t de oud eren. H e t is n a ­

tuurlijk fijn o m eind elijk eens

een paar echt geïnteresseerd e,

hardwerkende lied en in de zaal

te hebben. Maar als ze niet o p ­

passen zitten ze tijd ens d e colle­

ges alleen m a a r d e ged etailleerd e

vragen van de oud eren te beant­

woorden en k o m e n d e 'gewone'

studenten nauwelijks m e e r aan

bod.

Dit artikel zette mij aan het d e n ­

ken. Niet over oud ere stud enten,

m a a r over d e vraag w a a r o m d e

ene m e n i n g sociaal wel is g e a c ­

cepteerd en de and ere niet. D e

zin 'oud ere stud enten zijn irri­

tant' heeft alle eigenschappen

van een discriminerende o p m e r ­

king: op grond van uiterlijke

kenmerken word t e e n waar­

deoordeel geveld over een hele

groep m e n s e n . T o c h h o e f j e naar

aanleiding van deze opmerking

geen protestacties van veront­

waardigde oud erenbond en te

verwachten. D e situatie z o u a n ­

ders zijn geweest als i e m a n d bij­

voorbeeld h a d geconcludeerd d at

buitenlandse stud enten irritant

zijn, of m e n s e n in een rolstoel.

Waarom m a g je ouderen wel di s ­

crimineren en buitenlanders e n

gehandicapten niet? O m d a t o u ­

deren, zeker d ie tussen d e vijftig

en d e 65, een a l o m gerespecteer­

de groep zijn. H e t algemene

beeld d at van h e n bestaat, is p o ­

sitief: ze staan m i d d e n i n d e

maatschappij, zijn fit en actief,

genieten van het leven en hebben

genoeg geld . Er is geen enkele

reden o m medelijden m e t ze te

hebben. Sterker nog: het gaat zo

goed m e t z e , dat e e n beetje kri­

tiek m i s s c h i e n helemaal geen

kwaad kan. Ze m o e t e n het ten

slotte niet al te hoog in de bol

krijgen. Met buitenlanders en g e ­

handicapten ligt d at anders. D i e

twee groepen hebben geen o n ­

verdeeld positief i m a g o e n in dat

geval is het not done o m stigma­

tiserende opmerkingen te

maken.

Ik las ooit e e n artikel over ste­

reotypering in reclame. Daarin

stond d at je de sociale status van

een bepaald e groep m e n s e n kunt

aflezen aan de m a t e waarin d ie

groep word t gekarikaturiseerd .

Zo is d e stereotiepe r e c l a m e ­

Chinees, d ie altijd lacht, buigt

als e e n knipmes e n 'lijst' zegt in

plaats van 'rijst', een teken d at

Chinezen volled ig zijn g e a c c e p ­

teerd in Nederland. H e t gaat

goed m e t z e , dus je m a g grappen

over ze m a k e n . Volgens d eze r e ­

denering m o e t e n oud ere stud en­

ten d us blij zijn m e t het karika­

tuurbeeld van irritante, pietlutti­

ge betweters.

lode'wijklens@hotmail.com

AAN DISCIPEL DENICIO BUTE

Hij studeert niet aan de VU, maar

is tocli bijna elke dag te vinden in

de gangen van de universiteit.

Daar spreel<t Denicio Bute (21),

eerstejaarsstudent accountancy

aan de Hogescliool Holland, pas­

santen aan, vertelt lien over God

en nodigt ze uit om zondag met

hem mee te gaan naar de kerk.

Ellen van Dalen

Op h et visitekaartje staat niet jouw

adres, maar dat van de 'gemeente van

Christus'. Hoor jij daarbij?

Ja, het is geen traditionele kerk, ook

geen stroming. W ij gaan terug naar

de bijbel en proberen naar de stan­

daard van G o d te leven. Ik ben een

discipel van Jezxis Christus.

heb ik elke dag naast haar gezeten. Ik

heb haar zien aftakelen. Als ik daar­

aan denk, word ik nog steeds heel

verdrietig. Maar bang ben ik niet

meer. Ik heb nu de zekerheid dat ik

aan het emde bij G o d zal zijn.

Waarom sta je in de vu en niet gewoon

op straat?

Allereerst omdat ik met vrienden van

Upside down, de studentenvereniging

van onze kerk, hier altijd kom stude­

ren. Op onze hogeschool heb je niet

zulke rustige plekken waar je je goed

kunt concentreren. Tussendoor ver­

tel ik mensen over Jezus.

Hoe zijn de reacties tot nu toe?

Ik dacht: dit is een christelijke uni­

versiteit, mensen willen hier vast

meer dan alleen kennis en wijsheid

vergaren. Maar sommige mensen

verscheuren de uitnodiging of nege­

ren mij volkomen. D a t doet pijn.

Wat vinden je ouders ervan dat jij een

soort zendeling bent?

Mijn vader woont in Sint Maarten,

mijn moeder is aan leverkanker over­

leden toen ik dertien jaar was. Ze

was het ftmdament van onze famUie.

N a haar dood viel het gezin uit el­

kaar. Mijn zus, nu 3 1 , woonde al

jaren in de Bijlmer en heeft me naar

Amsterdam gehaald. Ze heeft m e

goed opgevangen. T o c h voelde ik me

vaak erg eenzaam.

Wat h ield je bezig voordatje de Ware

Liefde vond?

Geld, allerlei materiële dingen en re­

laties die alleen gebaseerd waren op

eigenbelang, maar de leegte bleef.

Waarom h eb je dan toch voor een studie

gekozen waarin h et eigenlijk alleen om

geld gaat?

Ik zocht zekerheden: een goede baan

en voldoende financiële back­up.

Maar die motivatie is verkeerd. Ik zal

mijn propedeuse afmaken en daarna

maak ik een andere keuze, eentje die

meer is gebaseerd op de vraag waar

mijn talenten liggen.

En?

Mijn talent is: communiceren.

Maar wat is je passie?

Mijn droom is terug te keren naar

het eiland Sint Maarten. Ik wil daar

mijn leven geven o m mensen te hel­

pen h u n relatie met G o d te herstel­

len. Misschien zitten ze niet op m e te

wachten. En het zal af en toe niet

makkelijk zijn. Maar ja, het leven van

Jezus zelf was ook zwaar.

Dus ging je op zoek?

Ja, maar dat ging in het begin vrij

onbewust.

Waar zoch t je eigenh jk naar?

Ik wilde antwoord vinden op vragen

als 'wat is de zin van het leven' en

'waar ga ik na mijn dood naartoe'. Ik

was doodsbang voor de dood. Tij­

dens het ziekbed van mijn moeder

mt.

Denicio Bute streef de vroeger alleen eigenbelang na

DE TAFEL VAN MELLE

Berend Vonk

Niets loopt zoals het moet

Melle laat zijn brood bij de baklter liggen en blijft

met zijn voet hangen in de theepot. Het is een

dag waarop alle communicatie hopeloos is.

Het is druk bij de bakker, maar

het meisje achter de toonbank

blijft ontspannen doortelefone­

ren. Al 'nee, nee'­hummend

probeert ze haar haar op te ste­

ken, drie haarspelden tussen

haar tanden geklemd. Melle

kijkt gefascmeerd toe. Een klant

houdt vragend een broodje om­

hoog. "W at zit hierin?"

"Shit", zegt het meisje. D e

haarspelden worden gelanceerd

en de telefoon valt in een maag­

delijke slagroomtaart. "Runder­

gehakt", zucht ze geërgerd, ter­

wijl ze haar mobiel uit de slag­

room vist. Een zwarte haar blijft

plakken.

"Shit", zegt de klant. Melle be­

stelt een witbrood met maan­

zaad en komt er thuis achter

dat hij het bij de bakker heeft

laten liggen.

Dit is zo'n dag waarop niets

loopt zoals het moet en alle

communicatie hopeloos is, be­

denkt Melle. Een dag waarop

stijf gearmde stelletjes op el­

kaars voeten trappen, mensen

tegelijkertijd een gesprek begin­

nen en van schrik stilvallen,

kinderen voor de honderdste

keer die dodelijke sprong in het

klimrek wagen en misgrijpen.

Ligt het aan de stand van de

sterren of zit het allemaal in

Melles hoofd?

Vandaag is hij met hernieuwde

moed aan de vraagstelling van

zijn scriptie begonnen. D e

oogst: twaalf ongeduldig door­

gekraste vraagstellingen op een

kladblaadje. Melle concentreert

zich en voelt zijn concentratie

aanzwellen. Heeft hij daar een

vraag bij de kladden? D e tele­

foon gaat. Zijn moeder.

"Ja, wat?", blaft hij.

"Tut, tut, dat kan enthousias­

ter. Zeg, je komt vanavond

toch?" Melle denkt koortsachtig

na. W at was er vanavond?

"Mijn kooruitvoering", wijst

zijn moeder hem kil terecht.

"O, shit, ik kan niet. Ik moet

naar het feestje van L e o . "

"Juist ja. Je moet naar een feest­

je. Geeft niks." Zonder plicht­

plegingen hangt ze op.

Melle rent terug naar zijn bu­

reau, maar het is te laat: zijn ge­

heugen is blanco. Een briljante

vraagstelling is voor de mens­

heid verloren. Als tien minuten

later weer de telefoon gaat,

blijft Melle met zijn voet in de

theepot hangen. Tegen de tijd

dat hij vrij is, houdt de beller

het voor gezien.

Op Leo's feestje lijkt de wereld

eindelijk weer normaal te func­

tioneren. Er zijn bekende en

minder bekende bekenden, en

op die laatste probeert Melle

weer zijn gewone, charmante

indruk te maken. Met een sym­

pathiek meisje heeft hij een lang

en diep gesprek over zijn scrip­

tievraagstelling. Nog nooit heeft

Melle zo lekker over zijn scrip­

tieproblemen gepraat. Goed,

het is vooral een lange mono­

loog van zijn kant, maar aan

haar intelligente blik en instem­

mend geknik ziet hij dat ze hem

volledig begrijpt. Melle voelt

dat zijn overpeinzingen de

moeite waard zijn. Als ze uitein­

delijk opstaat om weg te gaan,

zakt ze onverwachts door haar

benen. Ze blijft zwaar op hem

steunen en hijst zich dan waar­

dig weer overeind. "Jongen met

je grote kin, ik weet niet meer

hoe je heet", spreekt ze met

dikke stem, terwijl ze nadrukke­

lijk haar wijsvinger op hem

richt. "Maar ik zou die brief

aan je vader maar snel schrij­

ven. Als ik het zo hoor, houdt

hij wèl van je." Ze werpt hem

een oneindig dronkemans­tede­

re kushand toe en wankelt de

kamer uit.

Brood je shit

5 deciliter kippenbouillon ~

2 ons kipfilet

Ï50 gram ch anipignons

2 ons doperwten uit blik

60 gram roomboier

4Ó gram bloem

2 th eelepels citroensap

1 eterdooier

1m

1 stokbrood

verse peterselie, peper

Fruit de ui in de boter en voeg

de in plakjes gesneden champig­

nons toe. Strooi de bloem erover

en voeg al roerend de bouillon

toe. Laat de saus vijf minuten

zachtjes doorkoken en doe dan

de kleingesneden kipfilets erbij,

Klop de eierdooier los en roer

deze door de ragout. Voeg peper,

citroensap en versgeknipte peter­

selie toe en daarna de uitgelekte

doperwtjes. Beleg het opgewarm­

de stokbrood met de ragout,

(Annette

Wiesman)

Anje Kirsch

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen