Ad Valvas 2000-2001 - pagina 108

A D VALVAS 2 8 SEPTEMBER 20001

PAGINA 1 6

Lodewijk Lens

vragen

Grote planten, kleine planten...

Na mijn ontmoeting m e t exotische fauna vorige week, was ik

nu into flora. Exotische, wederom. Vandaar dat ik op vrijdagm i d d a g een bezoek bracht aan de

hortus botanicus.

Het was prachtig weer. Echt

weer o m een uitstapje te maken.

Zoals vroeger naar de dierentuin

of de Efteling. Ik liet de c a m p u s

achter m e en stapte over een

bruggetje zo de hortus in. H e t is

gek wat de zoete, indringende

geur van planten en b l o e m e n

m e t je doet. Er daalt een soort

rust over je neer. E e n serene rust

waarin je de neiging hebt continu

te glimlachen, vriendelijk te

knikken naar andere bezoekers

en ontroerd te raken over e e n

vlinder die op je m o u w neerstrijkt. Zo verging het mij althans.

In de hortus was een bruidspaar

m e t e e n stuk of tien gasten. Ze

maakten foto's, want dat hoort

op je trouwdag. E n wat was n o u

een betere plek o m dat te doen,

zei een d a m e uit het gezelschap.

Ik b e a a m d e dat het inderdaad

een schitterende plek was en

wenste ze vanuit mijn nieuwe,

vredige stenruning nog een hele

prettige dag. D a t zou wel lukken,

zei de d a m e .

Daarna wilde ik H e t Pronkstuk

zien. D e hortus m o e t toch een

pronkstuk hebben, dacht ik. E e n

plant die het allermooist i s , het

allerbijzonderst, of desnoods het

allergrootst.

"Welke plant is nu het pronkstuk?", vroeg ik dus aan een m a n

die bij e e n hoge tafel plantjes aan

het verpotten w a s . Hij keek m e

verbauwereerd aan en zei: "Alles

is even m o o i . " "Maar wat is uw

lievelingsplant?", probeerde ik

opnieuw. "Allemaal", zei hij.

"Wat kunt u m e aanraden?", gaf

ik het n o g niet op. "Alles." " D a n

ga ik m a a r gewoon alles bekijken",

zei ik. " D a n wens ik u een

plezierige wandeling", zei de

medewerker.

Alles bekijken w a s n o g e e n hele

onderneming. Er waren grote

planten, kleine planten, hangende planten, planten in kassen,

planten buiten, vetplanten, planten m e t b l o e m e n , planten zonder

b l o e m e n , kruiden en ga zo m a a r

door. Ik zag e e n plant m e t rode

b l o e m e n in de v o r m van e e n p e likaansnavel. Ik zag e e n b o o m

m e t blauwe peulen tussen de bladeren. Ik zag metershoge b a m boescheuten. Ik zag een heel raar

plantje: enkel een steel m e t daaraan - geknakt, leek het wel - een

grote tros rode besjes. Ik m e e n d e

een hortensia te herkennen,

m a a r het bordje dat erbij stond,

vermeldde 'hydrangea m a c r o phyllapia'. Was het nu geen h o r tensia, of toch wel? A a n het eind

van mijn ronde stuitte ik op e e n

e n o r m e , paarse boerenkool van

bijna een m e t e r hoog. D e z e plant

had in elk geval dezelfde stevige,

krullerige bladeren als de vertrouwde boerenkool uit de supermarkt. Alleen de kleur maakte

mij achterdochtig.

Ik liep weer richting uitgang. Op

het pad zag ik een roosje liggen dat herkende ik tenminste. H e t

was duidelijk geen botanisch,

m a a r een gecultiveerd roosje.

Zeker uit het bruidsboeket gevallen van het gezelschap dat hier

daarnet foto's aan het maken

was. Ik raapte het op e n stak het

in mijn knoopsgat.

AAN MODIEUZE STUDENT MELIS-LUCAS KORLAAR

Hij vertrekt binnenkort in zijn

eentje naar Canada om daar vier

maanden internationaal reclit te

studeren. Vierdejaarsstudent n

otarieel recht Melis-Lucas Koriaar

(21) neemt dan zijn bijbel mee. En

een koffer vol dure, mooie kleren.

'Door een verzorgd uiterlijk oog je

zelfverzekerd.'

Ellen van Dalen

Hoe zit het met je aandelen?

Ik heb geen geld om te beleggen.

Maandelijks heb ik vijftienhonderd

gulden te besteden. Honderdvijftig

krijg ik van de staat, de rest verdien

ik bij. Ik werk bij een bakker in Spakenburg. Ik ben daar geboren en

woon er nog steeds. Bij mijn ouders.

ook wel snel zouden doen. Maar na

een paar maanden ging ik m e erg aan

haar ergeren. H e t zat 'm in de kleine

dingen. Misschien kwam het door de

leeftijd. Zij was pas zestien.

Wie is nu het belangrijkste voor je in je

leven?

God en mijn geloof in H e m . Je kan

altijd steun bij H e m vinden. Hij geeft

me zekerheid en het gevoel dat ik

echt iemand ben.

Wie ben je dan?

Een kind van God.

Bid je wel eens voor een tentamen?

Ik bid elke avond voor het slapen

gaan. D a n vraag ik om kracht.

Waar let je op bij het vinden van de

ware vrouw?

Ze hoeft niet per se gelovig te zijn,

maar ik stel het wel op prijs. Verder

houd ik van spontane vrouwen, met

een mooie uitstraling. Ik let altijd op

de ogen. Mijn ex-vriendin had prachtige blauwe ogen. Belangrijk is ook

dat ze er verzorgd uitziet, dus mooie

kleding aan heeft. Daardoor oog je

zelfverzekerd. Zelf draag ik ook graag

mooie kleren.

Is dat niet prijzig?

Deze paarse blouse heb ik gekocht

bij Score in Amsterdam; hij was honderdnegen gulden. Ik ben een echte

merkenfreak en daar betaal ik graag

iets meer voor. H e t kettinkje haalde

ik in mijn favoriete kledingzaak in

Hoogland, Bob's Place heet het.

Hoe zitje er over 25 jaar bij?

Ik draag dan jasje-dasje en woon op

een hoek van een reeks rijtjeshuizen.

Waar maakt me niet uit, maar met in

Spakenburg. En ik werk hopelijk bij

een internationale organisatie, waarschijnlijk Unicef.

Is dat nog vol te houden: een jongen

van 21 bij pappa en mamma thuis?

Het bevalt goed, maar eind december verlaat ik het vertrouwde nest.

Dan vertrek ik voor vier maanden

naar Canada om aan een universiteit

internationaal recht te studeren. Ik

verwacht dat ik na het proeven van

zoveel vrijheid thuis niet meer zal

kunnen aarden. Ik ga alleen. Spannend.

Wanneer heb je voor het laatst seks

Een jaar geleden is mijn relatie uitgegaan.

Wat ging er mis?

Negen maanden waren we samen. In

het begin ben je dolverliefd. We

waren heel serieus. In Spakenburg

trouwt iedereen al op z'n twintigste

en de meesten dachten dat wij dat

Anje Kirsch

Melis-Lucas Koriaar

DE TAFEL VAN MELLE

Berend Vonk

De bange-mensen-tandarts

Sinds Melle op kamers woont, is liij niet meer

naar de tandarts geweest. Dat komt door een afgrijselijke ervaring uit zijn vroege jeugd.

Kapotte kiezen lijken in niets

op kapotte fietsspaken. Spaken

komen vaak tot rust als je ze

een tijdje negeert, terwijl rottende kiezen alleen maar erger

worden. N a drie maanden

hoopvol wachten beseft Melle

dat er niets aan te doen is: hij

moet zijn laatste ongevulde kies

gaan offeren. Een afspraak met

de tandarts is echter niet zomaar gemaakt. Een afgrijselijke

ervaring uit zijn vroegste jeugd

weerhoudt Melle: de schooltandarts.

Het overvalteam koos bij voorkeur de zoetste en meest onschuldige lentedagen voor haar

invallen. Als boodschappers van

de hel kwamen ze het klaslokaal

binnenstormen, gehuld m witte

jassen en met alarmerend gele

1

kaarten in de hand. Nog staan

ze op Melles netvlies gebrand:

drie glimlachende vrouwen met

lange zwarte nijptangen - of

zouden die attributen een valse

herinnering zijn? Langzaam

somden ze de namen van de

slachtoffers op. Melles naam zat

er altijd tussen. Verlamd van

angst werden de patiënten in

een busje afgevoerd naar een

verlaten stadsvilla. Daar volgde

een uur of langer wachten. N u

en dan klonk er gekrijs uit de

behandelkamer. Intussen staarde Melle naar de posters met

wegrottende gebitten in verschillende stadia. Alle tijd om

de gruwelverhalen te overpeinzen die in de klas over de

schooltandarts circuleerden. Zo

scheen ze regelmatig in wangen,

tongen en andere daarvoor niet

in aanmerking komende delen

te boren. Het aantal klasgenoten dat op de tandartsstoel een

tong had ingeslikt of was flauwgevallen, was volgens de verhalen ontelbaar. Eenmaal zelf op

de stoel lag Melle erbij als een

plank, gevangen in een soort

vervroegde rigor mortis. De

tandarts legde met haar Duitse

accent en haar weerzin tegen

verdoven een vruchtbare bodem

voor Melles latere affiniteit met

Marathon Man, de film waarin

Dustin Hoffman door een nazibeul dentaal wordt gemarteld.

Zijn verlate protest tegen de

schooltandarts bestaat eruit dat

Melle, sinds hij op kamers

woont, geen tandarts heeft bezocht. Maar op een bepaald

moment is ingrijpen onontkoombaar. Melle wil niet eindigen als Jules Decider. Hij belt

de speciale bange-mensen-tandarts.

Het idiote interieur van deze

therapeutische tandarts stelt

hem gerust. Paparapluutjes in

het raam, skates naast de behandelstoel en een kattenmand

eronder. Ze praat tegen hem als

tegen een bange hond. Ietwat

beledigend, maar Melles zenuwen trappen erin. Hij laat zich

van top tot teen verdoven.

"Wat ging ik nou doen, Melle,

ik ben het even kwijt. En waar

had ik dat boortje neergelegd...

Ach! Er moet nog een vulling

in! Waar zit ik met m'n kop, hè

Melle..." Dit is geen voormalige nazibeul, maar een onschadelijke chaoot. Zenuwbehandeling, kroon, verstandskies

eruit, Melle kan het allemaal

niets meer schelen. Vier kiezen

lichter en met wangen als ballonnen wandelt hij opgelucht

naar buiten.

Alleen jammer dat er vanavond

geen viergranenrijst met harde

noten in zit, qua eten.

Koude slobbersoep voor

Marathon M a n

1 rode ui

3 tomaten

halve komkommer

halve groene papnka

1 teentje knoflook

9 deciliter tomatensap

(al dan niet zelf gemaakt)

1 theelepel suiker

0,5 deciliter olijfolie

0,5 deciliter wittewijnazijn

zout en peper

Hak ui, tomaat, komkommer en

paprika fijn en doe ze in een

grote kom. Voeg de geperste

knoflook toe. Roer tomatensap,

suiker, zout en peper erdoorheen, dan de al gemengde olie

en azijn. Roer alles goed en zet

de kom een halfuur in de koelkast. Koud serveren.

(Annette

Wiesman)

w

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen