Ad Valvas 2000-2001 - pagina 40

AD VALVAS 3 1 AUGUSTUS 200' (

PAGINA 1 6

Lode wijk Lens

Vergeet het Lens, je bent

gewoon een ouwe lul

Toen Ad Valvas mij vroeg voor

een wekelijkse c o l u m n was ik

verheugd, vereerd, ontroerd, g e raakt et cetera. Uiteraard s t e m d e

ik toe. Maar ik gaf m e z e l f ook direct een waarschuwing: pas op

Lodewijk, dat je niet te veel gaat

klagen. Want het is natuurlijk

heel verleidelijk o m in de vijfhonderd woorden die ik wekelijks

heb, uit te weiden over mijn

eigen ellende. Maar zit een eerste- o f tweedejaarsstudent daarop te wachten? Nee natuurlijk.

E n hetzelfde geldt waarschijnlijk

voor een d e r d e - tot e n m e t z e vendejaars. D i e leest in de lift of

tijdens coUege liever een grappig

stukje dan het gepieker van ene

Lodewijk Lens. Geen zelfbeklag

dus, n a m ik m e voor.

Helaas, al in mijn tweede optreden voor Ad Valvas m o e t ik van

dit v o o r n e m e n afwijken. Ik zit

namelijk ergens m e e en voordat

ik daarmee heb afgerekend, wU

er m e niks anders o m over te

schrijven te binnen schieten.

Het zit zo: ik ben e e n ouwe lul.

Ik kan er niet m e e r o m h e e n . Wel

als ik onder vrienden ben (ik ken

m e n s e n van over de veertig, die

mij m e t mijn dertig jaar n o g

hartstikke jong vinden). M a a r

niet op de universiteit. D a a r

word ik elk m o m e n t geconfronteerd m e t mijn eigen over the

hill-status.

Zoals ik vorige week

al schreef (het zit m e h o o g , dat

blijkt wel): studenten zeggen 'u'

tegen m i j . Bel ik uit hoofde van

mijn fiinctie eens op naar een

van de studentenruimtes op de

VU, dan is het 'ja m e n e e r ' , 'nee

m e n e e r ' . S o m s z e g ik dan joviaal: "Zeg maar jij, h o o r . " Maar

aan het einde van het gesprek is

het d a n toch weer 'dag m e n e e r ' .

N u zou je kunnen zeggen dat ik

blijkbaar een erg volwassen s t e m

heb, m a a r het gebeurt niet alleen

aan de telefoon. Vorige week n o g

kreeg ik een foldertje over de

rookvrije universiteit uitgereikt

m e t e e n beleefd 'alstublieft'.

Terwijl ik heus geen pak droeg.

Sterker no^: ik droeg een skatebroek. Ds zak eruit als een echte

student. Maar zo'n 'alstublieft'

zet mij ddn m e t e e n o p mijn

plaats: vergeet het, Lens, je bent

niet één van h e n . Je bent gewoon

een o u w e lul.

Niet dat dat erg is. Laatst ging ik

naar de Arena (de disco, niet het

stadion). Het was 80's-avond; allemaal muziek uit de tijd dat ik

naar de middelbare school ging.

Muziek die voor iets jongere

m e n s e n waarschijnlijk g e w o o n

het behang van een avondje stapp e n v o r m t . Maar voor mij was

h e t een soort totaal-ervaring: ik

beleefde die hele tijd opnieuw.

E n het was weer net zo spannend

als op een schooldisco. Ik voelde

m e weer zestien. Ik was die

avond heel gelukkig.

vragen

AAN THAISE STUDENTE NICKI MANOKULANUNTA

"Als mensen me vragen waarom ik naar Nederland ben gekomen, zeg

ik: uit liefde." Nicki Manokulanunta (26) woont sinds anderhalfjaar in

Nederland. Haar Nederlandse vriend leerde ze via internet kennen.

Hoewel ze in Thailand afgestudeerd is als psychologe, vraagt ze zich

af of ze het tweede jaar psychologie aan de VU wel aankan. Want de

Nederlandse taal vindt ze best moeilijk.

Annette WIesman

Moest je wennen aan Nederland?

De overgang was heel zwaar. Ik moest

met alles opnieuw begiimen: cultuur,

religie, taal. Zelfs boodschappen doen

was moeilijk: ik kon het opschrift van

een pak melk niet lezen. Een maand

geleden ben ik met een administratief

baantje begonnen. Niet voor het geld,

maar voor m ' n zelfvertrouwen.

Waarom psychologie?

Ik begon in Thailand met filosofie. Op

een gegeven moment zei mijn moeder:

dat gaat niet goed met jou, je wordt te

zweverig. Bovendien kun je met filosofie geen baan vinden. In economie had

ik geen zin - psychologie was een mooi

compromis.

Hoe ambitieus ben je?

Ooit had ik een vast doel: eerst bachelor, dan master en dan doctor, hoewel

ik geen idee had wat ik ermee wilde.

N u hoeft dat niet meer zo nodig.

Is de studententijd de beste tijd?

In Thailand ben ik een paar jaar overspannen geweest van de studie. Ik

moest altijd de hoogste cijfers halen,

ging elke nacht uit. 's Nachts maakte

ik mijn werkstukken af. Red Buil drinkend. N a zes doorwaakte nachten

kreeg ik op mijn kop van mijn docente omdat ik er nooit was. Ik stortte

helemaal in, werd naar het ziekenhuis

gebracht en sliep daar een week. Het

heeft lang geduurd voor ik er weer bo-

venop was. Daarom doe ik het nu

rustiger aan.

Waar ben je over tien jaar?

Dan zit ik nog in Nederland, heb ik

één kind en ben ik arbeids- en organisatiepsycholoog. Rond mijn zestigste

wil ik terug naar Thailand. Ik wil niet

in een bejaardentehuis eindigen.

Wat is je slechtste eigenschap?

Als ik ergens ontevreden over ben,

laat ik dat misschien pas de tiende

keer merken. In Thailand is dat

prima, want daar doet iedereen zo.

Maar in Nederland lopen ze over je

heen als je je onvrede niet uit. Ik

oefen wel eens op mijn vriend. "Wat

is er met jou aan de hand?", zegt-ie

dan.

Waneer ben je het gelukkigst?

Op een mooie ochtend aan het

strand, met een ontspannen jazz-muziekje erbij. Liever een Thais strand

dan het Noordzeestrand, haha.

Wat is je grootste talent?

Vrienden maken. In Nederland is het

moeilijker, omdat ik minder makkelijk

kan inschatten wat iemand denkt. Ik

kijk de kat nog uit de boom.

Waaraan kun je je ergeren?

Als mensen te hard praten en lachen.

Tijdens Sail Amsterdam ging er bij het

vuurwerk zo'n stel mensen voor ons

staan en hard lachen. Heel irritant.

Wat is je lievelingseten?

Lasagna. Soms maak ik Thaise soep

en salade: lekker heet met chili en vissaus. En 's winters is Hollands eten

best lekker.

Anje Kirsch

Nicki Manokulanunta

DE TAFEL VAN MELLE

Berend van der Schot

Truttiger dan Uilenstede is alleen de laagbouw

Melle is pissig. Zijn roommate Leo wil verhuizen

naar de laagbouw van Uilenstede. Alsof dat een

reden is om je vriend in de steek te laten!

Nijdig hanteert Melle de afwaskwast.

Leuk is het niet, maar het kon niet

anders: hij heeft een advertentie in de

krant gezet voor Leo's kamer. Hij is

niet van plan passief zijn lot af te

wachten.

Leo heeft ineens het plan opgevat om

naar Uilenstede te verhuizen. Uilenstede godbetert! Op zeikerige toon

bauwt Melle Leo na. "Ze hebben me

een huis voor mezelf aangeboden

Melle, met een tuintje! Kan ik elke

dag barbecuen." Melle is pissig. T e n

eerste verlaat je je roommate alleen bij

absolute overmacht en ten tweede:

voor zoiets belachelijks als Uilenstede

verplaats je al helemaal geen verhuisdoos. Omdat hij het als niet minder

dan zijn plicht voelde, heeft hij Leo

een levendig beeld proberen te schetsen van de nachtmerrie die hem te

wachten staat. Zijn hele redenaarstalent heeft hij uit de kast gehaald. "Als

er iets braver en truttiger is dan Uilenstede, waar de bewoners dagelijks

informeren naar het welzijn van elkaars familie in de vierde graad, is het

wel de laagbouw van Uilenstede",

houdt hij Leo voor. "Piepkleine eengezinswoningen met popperige tuintjes en geen greintje leven, stinkende

geraniums achter schimmelende vitra-

ges. Overal de geur van koteletten. In

die studentenflats wordt nog wel eens

een feest gegeven, maar denk maar

niet dat er bij jou iemand op bezoek

komt. In zo'n huis wil ik in ieder

geval nog niet dood gevonden worden." Opbouwende kritiek was aan

Leo kennelijk met besteed, want hij

was zwijgend de deur uitgegaan. Gisteren schoof Melle een briefje onder

zijn buurmans deur door met de mededeling dat hij Leo's kamer vacant

had verklaard. Hij kreeg een ijzig

briefje terug. "Okee, als je het op die

manier wilt spelen. Ik had nog niets

getekend, maar dat ga ik dan alsnog

doen. Leuk dat je me zo graag weg

hebt."

De bel gaat. Daar is de eerste die op

Melles advertentie heeft gereageerd.

Melle opent de deur om een meisje

met een fuchsia-groen joggingpak

binnen te laten. Ze sluipt naarbinnen.

"Naast mijn studie ben ik bestuurslid

van de Reageerbuizen CoUectioneurs

Noord-Holland", lispelt ze boven

haar koffie. "Ik ben webmaster van

onze internetsite www.blinkendebuizen.nl. Elke week hebben we een ruilavond." Ze speurt kritisch om zich

heen. "Dat zou hier moeten, als ik de

kamer kreeg. Dan moet het hier wel

wat schoner worden natuurlijk." Ze

richt haar troebele ogen weer op

Melle. "We zoeken nog een penningmeester."

In het kielzog van de reageerbuisjesverzamelaarster volgen nog een braller, een bekakt verenigingstype en een

zelfingenomen studente van het Nationaal Ballet. Als ze weg zijn, zucht

Melle diep. Wat zou Leo aan het

doen zijn? Koteletjes inslaan?

Barbecue-koteletten

vier personen

8 lamskoteletjes

1 takje rozemarijn

2 theelepels korianderzaadjes

4 eetlepels zonnebloemolie

1 flesje zoet bier van 33 cl

1 teentje knoflook

zout en verse peper

Het bier, de rozemarijn, gekneusde

korianderzaadjes en de zonnebloemolie goed mengen. Marineer hierin de

lamskoteletjes twee tot drie uur.

Plaats het vlees onder een hete grill ol

op het rooster van een barbecue,

onder af en toe omdraaien, tot ze

goudbruin van kleur zijn. Bestrooien

met peper en zout.

(Annette

Wiesman)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen