Ad Valvas 2000-2001 - pagina 32

AD VALVAS 3 1 AUGUSTUS 2000

PAGINA 8

De introductie: dagboek van een eerstejaars

Zonder uitgaanskleding geen kroegentocht

Siiaron Nijemanting (18) is

eerstejaars Nederlands. Ze

woont nog bij haar ouders in

Velserbroek. Vorige week

deed ze mee aan de introductie van de VU. Voor Ad

Valvas hield ze tijdens de

IDEE-week een dagboek bij.

stappenplan te ontwikkelen voor de

aankomende uurtjes. Uiteindelijk gaan

we naar een of ander mij vooralsnog

onbekend cafétje. Ik slaap bij Annemarie, dan hoef ik niet helemaal terug

naar Velserbroek.

Woensdag 23 augustus

N a ontbijt en douche gaan Annemarie

en ik op de fiets richting bus en dan

naar het station. Daarvandaan pakken

we de sneltram. En dan woon je in

Amsterdam?!

We gaan vanmorgen naar het verzetsmuseum, tegenover Artis. Tegen al

onze verwachtingen in, blijkt het

museum toch interessant. Daarna

gaan we nog naar hel Van Gogh

Museum. Hoewel het ook daar best

leuk is, zijn we na drie kwartier uitgekeken.

Daarna naar Carré. Dit is echt tof!

De man die ons door heel Carré

rondleidt, is héél grappig en dat is

net wat we nodig hebben na onze

museumtrips.

D e meesten van onze groep blijven

vanavond in de stad eten en gaan dan

naar een cabaretvoorstelling, maar ik

ga naar het station en van daaruit naar

Ruben.

Sharon Nijemanting

M a a n d a g 21 augustus

Het is bijna tien voor zeven als ik m ' n

ogen opendoe en mijn vriend Ruben

voor het bed zie staan. Gisteravond

ben ik met hem meegegaan naar Hilversum en vandaag is het zover.

Als ik uit de douche kom, heeft

Ruben de tafel al gedekt en wat brood

voor me klaargemaakt. Maar ik heb

niet zo'n trek. "Ik ben best nerveus",

mompel ik zacht terwijl ik voor me uit

staar.

Om kwart voor acht fietst Ruben met

mij achterop naar het station. "Succes", klinkt het nog even door, terwijl

ik alleen richting perron loop.

Aangekomen op Amsterdam CS zoek

ik een wc - ik moet nog even een spiegel hebben voordat ik de sneltram

instap. Niemand op school hoeft te

zien wat voor ijdeltrut ik ben. Als dat

is gedaan, loop ik richting metro, waar

ik een zwerver van me af mag slaan.

"Waarschijnlijk red ik het net", denk

ik als de sneltram om bijna tien over

negen voor de v u stopt. Maar wat is

dit? Kan ik eindelijk uitstappen, gaan

net voor m ' n neus de deuren dicht!

Heb ik weer! Gelukkig stopt de sneltram nog geen vijf minuten later bij de

volgende halte en ik haal het nog om

in vijf minuten op de elfde verdieping

van het vu-gebouw te zijn. "Ook student Nederlands?", vraagt een meisje

bij de deur van het lokaal waar ik

moet zijn, "Euh, ja", antwoord ik.

Het lokaaltje zit al redelijk vol met

mensen, oftewel meisjes (studenten

van het andere geslacht zijn vooralsnog niet gesignaleerd).

Iedereen moet zichzelf voorstellen.

Het is wel een opluchting als blijkt dat

nog een paar studenten geen vwo.

D o n d e r d a g 24 augustus

Anje Kirsch

Sharon Nijemanting (midden) op liet eindfeest in de IVIeikweg

maar havo plus hbo (-propedeuse)

hebben gedaan. Ik ben namelijk niet

echt trots op mijn overstap van vwo

naar havo en m ' n PABO-propedeuse.

Maar ook dat valt mee, geen scheve

gezichten of vernederende blikken.

Nadat we twee workshops hebben

gedaan, is m ' n enthousiasme flink

gegroeid. Samen met wat andere studenten met wie het wel leuk klikt,

loop ik 's middags buiten langs de

kraampjes. We eindigen in het gras,

maken nog wat onderlinge afspraken

en daarna kunnen we naar huis,

althans de mensen die vanavond niet

meegaan, zoals mijn drie 'nieuwe'

vriendinnen: Anne, Annemarie en

Anne-Jet, (de drie A's) en ik. O p zich

zouden we best graag meewillen, maar

we hebben ons niet voorbereid en

zonder onze spullen en uitgaanskle-

ding hebben we toch niet zo'n zin om

op kroegentocht te gaan. Waarom

plannen ze dat dan ook op de eerste

dag?

Dinsdag 22 augustus

Samen met Arme-Jet en Anne ga ik

vanmorgen rechtstreeks naar Uilenstede. O m elf uur is daar een workshop

dansen waar we alledrie graag heen

wilden. Maar de workshop gaat niet

door. D a n maar rustig iets drinken bij

Griffioen, het 'kunstencentrum'. O m

twaalf uur is er een andere workshop:

jazz-dans, die erg leuk blijkt. De spierpijn die later op komt zetten is daarentegen weer minder leuk.

Het is trouwens wel mooi weer vandaag. N a ons fanatieke dansen eten

we heerlijk in de zon. O m half vijf

moeten we met onze hele groep richting de barbecue. In een busje dat

steeds heen en weer rijdt naar de

plaats van de BBQ kunnen we na een

halfuur wachten(!!!!), eindelijk instappen (in de kofferruimte waar je elk

gaatje in de weg moet bezuren met

een blauwe plek). Maar het eten en

het weer maken het wel weer goed lekker aan het water, bier erbij, m m m .

N a het eten gaan we naar het theater.

De zaal zit vol met eerstejaars van

allerlei richtingen. N a afloop van de

voorstelling (niet helemaal mijn

smaak, maar verder geen commentaar) kunnen we een drankje drinken

met de auteurs. Ik loop de hoofdrolspeler tegen het lijf. Dat is m ' n kans

om wat vragen te stellen over het stuk.

N a een korte conversatie moet ik snel

weg. Onze groep staat al buiten een

Ruben vertrok vanmorgen vroeg naar

z'n werk, en ik vertrek weer naar bed

(nog misselijk van de vorige nacht - ik

was met Ruben en wat vrienden uitgeweest in Utrecht).

Vandaag is de laatste introductiedag!

Overdag zijn er verschillende dingen

te doen in discotheek Odeon, en vanavond/vannacht wordt de week afgesloten met een feest in de Melkweg.

Annemarie, Anne-Jet en Anne gaan

niet naar Odeon en ik heb ook geen

zin. Lekker relaxen en thuis een beetje

hangen is veel aantrekkelijker,

's Avonds gaan we met z'n allen naar

de Melkweg, waar we tot over dneen

zijn gebleven. Maar we hadden ook

tot het einde kunnen blijven, want die

rotbus kwam maar niet. Pas na anderhalf uur(!!!) komt er een bus die naar

Centraal gaat! Uiteindelijk zijn we om

half zes thuis (bij Annemarie). We

slapen rond zessen, uitgeput! Blij dat

we nu een week kunnen bijkomen. ...

«

f

EEN J A A R LATER

*\k heb geleerd minder snel te oordelen'

Twee jaar geleden interviewde Ad Valvas aan het begin van

het studiejaar zes nieuwkomers op de universiteit. Vorig

jaar spraken we ze weer. En ook dit jaar zijn we benieuwd.

Is de studie wat ze ervan verwachtten? Wonen ze al op

kamers? Maken ze nieuwe plannen? Als eerste rechtenstudente Karin van Markus.

Yvette Nelen

Toen Karin van Markus (20) twee

jaar geleden met haar rechtenstudie

begon, dacht ze te weten wat ze

wilde. Jeugdrecht leek haar leuk. D e

relatie tussen cnminaliteit en de ontwikkeling van het kind maakte rechten voor haar net iets aantrekkelijker

dan pedagogiek. Inmiddels heeft ze

bij rechten zoveel andere interessante

vakken gevolgd, dat ze het eigenlijk

met meer weet. "Ik vind het zo moeilijk om te kiezen. Je sluit toch wegen

af. Ik wil mijn kansen zo groot mogelijk houden."

De tijd gaat snel, vindt ze. Bijna te

snel. "Ik ben al op de helft. Over

twee jaar heb ik mijn bul en dan moet

ik aan de slag. Ik merk beslist dat ik

serieuzer geworden ben met mijn studie. Ik moet dit jaar duidelijk krijgen

wat ik ermee wil. De eerste jaren zijn

toch vooral oriënterend geweest."

Soms zou ze willen dat ze wat minder

nadacht over dingen. Karin noemt

zichzelf rationeel. Ook al maakt ze

veel plezier met medestudentes,

'zomaar' iets doen is er bij haar niet

bij. "Iets meer 'lang leve de lol' zou

wel lekker zijn. Maar dat past niet bij

me."

Serieus is ook Karins betrokkenheid

bij 'haar' kerk in Hilversum, die van

het Apostolisch Genootschap. Ze is er

na de middelbare school actief gebleven. Misschien dat ze daarom ook

nog steeds niet de drang voelt om lid

te worden van een studentenvereniging of om op kamers te wonen. Ze

kent nu eenmaal veel mensen in Hilversum. "Bovendien", zo vult ze aan,

"kamers in Amsterdam zijn duur. Het

komt vast wel. Als ik eenmaal een

baan heb en meer verdien."

Derdejaars recliten Karin van Markus in de mensa,

waar ze lieel wat uren doorbracht

Anje Kirsch

In het eerste jaar was het Karins

droom om een tijdje stage in het buitenland te lopen. Dat is er nog niet

van gekomen. Wel is ze deze zomer

met de kerk naar Tunesië geweest, als

begeleider in een kamp voor Tunesische weeskinderen. "Dat was hartstikke leuk, maar ook zwaar. Ik was voor

het eerst in een warm derdewereldland. Dat maakt veel indruk. Je komt

in aanraking met erg schrijnende

gevallen. Kinderen die geslagen worden en veel te weinig aandacht krijgen."

In Tunesië heeft ze vooral geleerd

minder snel te oordelen. "Er waren

allerlei geruchten dat kinderen in het

weeshuis echt mishandeld zouden

worden. Ik merkte dat ik me hierdoor

niet gek moest laten maken. Dan

denk je bij ieder kind dat zich even

met goed voelt de ergste dingen."

'Iets milder' vond ze zichzelf na het

eerste studiejaar al. Die ontwikkeling

heeft zich nu doorgezet. "Elk verhaal

heeft altijd twee kanten. Die instelling

komt me van pas bij de studie. Bi)

rechten moet je ook eerst alle feitjes

op een rijtje zetten."

T e n aanzien van de studie heeft

Karin één goed voornemen: "Ik wil

alles nóg beter bijhouden. Vorig jaar

had ik twee keer een hertentamen

voor hetzelfde vak. D a t was een

ramp. Gelukkig heb ik dit jaar alles

gehaald."

I

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen