Ad Valvas 2000-2001 - pagina 56

PAGINA 1 6

AD VALVAS 7 SEPTEMBER 2000

Lodewijk Lens

vragen

Niet meer doen, die woordspelingen

Als je in het hoofdgebouw uit de

m e n s a komt, loop je tegen een

vestiging van Randstad aan.

Daarboven - op de eerste verdieping, zeg m a a r - zit nog een kantoortje, waarvan de glazen w a n den in een punt de hal in steken.

Van de binnenkant zijn s o m m i g e

ruiten van dat kantoortje beplakt

m e t stukken papier. Daarop

staat het woord 'vuture'. Verder

niks. Ik k o m vaak uit de m e n s a

in het hoofdgebouw en elke keer

zie ik dat woord staan. E n elke

keer vraag ik m e af wat het betekent. In het begin dacht ik nog:

het ligt vast aan mij dat ik niet

weet wat dat vuture is. Blijkbaar

is het zo'n begrip hier dat elke

uitleg overbodig is. Maar na

negen m a a n d e n op de vu had ik

er nog steeds niks over gehoord,

dus laatst ben ik in een doortastende bui dat kantoortje b i n n e n gestapt o m het te vragen,

vuture bleek een loopbaanadviescentrum te zijn voor v u - m e d e werkers die in hun baan zijn

vastgelopen. N o u , dat wist ik dan

weer. Ik vroeg nog w a a r o m ze

niet een duidelijker omschrijving

van hun werkzaamheden op dat

r a a m plakten, m a a r het antwoord op die vraag ben ik vergeten. Wel zei de d a m e die m e te

woord stond dat ze weer eens

wat aan naamsbekendheid m o e s ten doen, omdat n u bijna n i e m a n d van h u n bestaan op de

hoogte is. Ze dacht zelf aan een

stukje in Ad Valvas. Bij dezen.

D a t vuture iets m e t loopbaanbegeleiding zou zijn, had ik trouwens al wel kunnen v e r m o e d e n

(ik v e r m o e d d e het ook, m a a r je

m o e t het zeker weten, niet-

waar?) . D i e 'v' van vuture is eigenlijk een T - en c o m b i n e e r je

de woorden VU, future en de l o catie boven een uitzendbureau

m e t elkaar, dan komt de gedachte aan loopbaanadvies voor vastgelopen v u - m e n s e n als het ware

vanzelf in je op.

Aan de v u is het een trend o m

ludieke (lees: oubollige) n a m e n

te bedenken voor allerlei groepjes die iets doen in vu-verband.

Bij voorkeur komt het woord v u

in zulke n a m e n voor. Zo heb je

de internationale studentenorganisatie vuniverse, de studieverenigingen vurore en Geovusie,

het introductieboekje D é j a - v u en

natuurlijk de vurieuze Fietsers,

een groepje sportieve m e d e w e r kers die bezorgd zijn over het

fietsbeleid.

Je ziet voor je hoe zo'n n a a m tot

stand is gekomen. P u n t 1 op de

oprichtingsvergadering: "Jongens, we m o e t e n een n a a m verzinnen. Wie heeft er een idee?

H e t m o e t iets pakkends zijn, iets

dat blijft h a n g e n . "

"En ook iets grappigs."

"Ja, en iets m e t v u . Weet je wat,

we d o e n . . . "

"Ja, haha, die is goed. D o e n we!"

Niet m e e r doen, zulke woordspelingen. Ze zijn niet grappig.

Overigens is de vu niet de enige

universiteit waar woordspelingen

m e t de eigen n a a m erin voorkomen.

Van de week las ik het

krantje van de Tilburgse universiteit, de KUB. Hierin stond het

schokkende bericht dat het universitaire cafeetje KUB of Coffee

per 1 september is gesloten.

J a m m e r , want die woorspeling

vond ik nou wel leuk.

AAN ANGLOFIELE STUDENT WILMA VAN DEN BRINK

^Wilma van den Brink (26) verhuisde na haar ierarenopleiding in Sittard

naar Amsterdam. Deze week begint ze haar studie antropologie.

Om die te bekostigen werkt ze vier dagen per week als bibliothecaresse op de VU, op drie verschillende verdiepingen. Daarnaast is ze een in

Cuba geïnteresseerde anglofiel. ' i k heb alles gelezen wat we in de bieb

over Cuba hebben."

Annette Wiesman

De hoogte- en dieptepunten van je werk?

Studenten reageren meestal heel

spontaan. Gister was hier nog een

schat van een student. Hij kon iets

niet vinden en toen het mij wel lukte,

was hij zó dankbaar. Als het druk is

leg ik hier aardig wat meters af; met al

die trappen in het magazijn is het een

complete work-out.

Wat zou je aan de vu willen veranderen?

Het eten. Ik neem tegenwoordig alleen nog maar wat friet en mayo, terwijl mijn collega's him borden volladen. En bij de lunch kom je al gauw

bij het snoep terecht. Er is gewoon te

weinig keus.

Waar ben je over tien jaar?

Dan ben museummedewerkster in

Engeland. Ik heb ooit stage gelopen in

T h e Museum of London, waar ze ter

verlevendiging acteurs gebruiken. Anders dan in Nederland zijn musea in

Engeland helemaal niet saai.

Wat is je grootste angst?

Niet alles te kimnen doen wat ik wil.

Ik wil heel veel van het leven maken:

reizen, studeren, de halve wereld zien,

kijken hoe mensen leven. Naar Cuba

gaan, want daar heb ik ooit een werkstuk over geschreven.

Wat is je toevluchtsoord?

Ik lees graag, en gelukkig hebben ze

hier ook leuke boeken. Ik heb alles gelezen wat we hebben op 't gebied van

Cuba. Als ik het druk heb, lees ik

Maeve Binchy, een soapachtige

schrijster, en aan Sherlock Holmes

ben ik, sinds ik The Hound of the Baskervilles las, verslaafd. In die boeken is

alles is zo logisch. Nederlandse literatuur vind ik te navelstaarderig. Get a

life, denk ik dan.

Welke muziek wil je op je begrafenis

horen?

D e soundtrack van Schindler's List. Ik

ga vaak naar musicals, zoals Phantom

of the Opera, Cats en Evita, en af en

toe naar de opera. Ik hou van dramatische muziek die een verhaal vertelt.

Wanneer ben je het gelukkigst?

Als ik in Engeland ben: ik ben een

anglofiel in hart en nieren. Alleen al

het gevoel om in Londen te zijn, is

heerlijk. Ik zag bij antropologie al

twee beurzen hangen, dus...

Aan welke eigenschap

van anderen kun je je

ergeren?

Sommige mensen,

vooral vrouwen, raken

in paniek als iets niet

lukt en reageren dat

dan op anderen af Zo

had ik hier gisteren

een lerares culturele

antropologie die ons

van van alles ging beschuldigen omdat zij

iets niet kon vinden.

Op zo'n toontje van: ik

ben hier docent. Ik ga

zo iemand dan niet

over de balie trekken,

reageer nogal onderkoeld.

Wat is je grootste talent?

Contact met mensen.

Wat is je favoriete

maaltijd?

De macaroni van mijn

moeder, een heel simpele van gehakt, ui,

macaronimix en tomatenpuree. Volgens haar

is hij zo lekker omdat

ze er liefde in stopt.

André Bakker

Wilma van den Brink

DE TAFEL VAN MELLE

Berend Vonk

Vergeven is triomferen

Melle heeft Leo zijn voorgenomen verhuizing naar

Uilenstede nog niet vergeven. IVIaar als ze elkaar in

de kroeg tegenkomen, is een gesprek onontkoombaar.

Hoewel het een gewone doordeweekse

avond is, lijkt half Mokum vanavond

dringend in café De Prins te moeten

zijn. De mensen puilen uit deur en

ramen. Melle heeft ook Leo gesignaleerd. Het lukt hem lange tijd om zijn

ex-buurman uit de weg te gaan, maar

als ze aan de toog tegen elkaar tot moes

gedrukt worden, is een gesprek onontkoombaar. Leo grimlacht. "Hoe is je

nieuwe huis?", vraagt Melle beleefd.

"O, eh, schitterend, fantastisch, groot

hè." Leo duwt een schoudertas uit zijn

gezicht. "Ik heb er verdomde veel zin m.

En hoe waren de kandidaten voor mijn

ouwe kamer?"

Melle probeert geestdriftig te knikken

maar verslikt zich. Het bier komt door

zi)n neus weer naar buiten. "Leuk volk,

leuk volk. Ik kon nauwelijks kiezen. Het

is een scheikundestudente geworden

met een voorliefde voor reageerbuisjes.

Heel apart."

"Prachtig. Dat komt dus wel goed",

blaat Leo opgewekt. "En waarom ook

niet? Niemand is onvervangbaar." Hij

tikt met zijn stampertje op de bar. T e midden van het cafélawaai zitten ze ineens in een cocon van stilte.

Melle schraapt zijn keel. "Dus

eh...Wanneer ga je verhuizen?"

"Wee me, binnenkort of zo."

"Je moet langzaam naar zoiets toe groeien", knikt Melle.

"Zeker, zeker."

De haren van Leo's wenkbrauwen hangen ineens triest naar beneden. "We

hebben toch een mooie tijd gehad

samen, hè Melle? Feesten, diepe gesprekken, feedback als de vrouwen weer

eens dwarslagen..."

"Leo, doe niet zo fatalistisch, je wordt

met naar Alcatraz verbannen. Als ik

doorfiets ben ik binnen een half uur bij

je."

"Gaan we brassen in de Uilensoos",

klaart Leo op. "En die tuin is echt oké.

Weet je dat Uilenstede ontzettend groen

is?"

Melle klopt Leo op de schouder. "We

gaan gewoon een nieuwe fase in. Wie

weet eindig ik uiteindelijk ook m Amstelveen, hahaha." Wat begint als een milde

hinnik, mondt ongewild uit m een onbeheerste lachbui.

Leo, die versteend zat te grijnzen, begint

nu zacht te jammeren. "Melle, ik wil

niet. Ik wil mijn oude, claustrofobische

smerige klotekamertje terug. Kan ik niet

woningrullen met jouw scheikundestudente?"

"Vast wel", sust Melle. "Morgen gaan

we met zijn allen om de tafel zitten." Hij

bestelt twee biertjes. Vergeven is triomferen.

Verzoeningshumus (wordt gegeten bij

het joodse grote verzoenfeest)

2 teentjes knoflook

2 kopjes gekookte kikkererwten

1 kop nat van kikkererwten

1 halve kop sesampasta (tahin)

3 eetlepels citroensap

1 eetlepel olijfolie

1 eetlepel gehakte peterselie

zout en peper

cayennepeper

scherpe papnkapoeder

Maal in een keukenmachine of met een

mixer de kikkererwten heel fijn. Meng er

de uitgeperste knoflook, de tahin, zout,

peper, cayennepeper en paprikapoeder

doorheen. Vervolgens gaan citroensap en

olijfolie erbij. Voeg hier al roerende beetje

voor beetje het erwtennat bij. Maak van

dit alles met een vork een gladde massa.

Zet de humus in de koelkast en strooi er

voor het opdienen peterselie overheen.

(Annette Wiesman)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen