Ad Valvas 2000-2001 - pagina 148

De student-bestuurder

PAGINA 4

AD VALVAS 1 9 OKTOBER 2OO0

'De vrijwilligers van nu willen meteen resultaat zien'

Hoe motiveer je als voorzitter de leden van Amnesty-vu?

Via het hoofdkantoor van Amnesty volg ik een

cursus van drie dagen over deze vraag. De

manier waarop vrijwilligers werken, verandert

Ze zijn niet meer trouw aan dezelfde club, willen liever een korte tijd actief zijn. Je hebt jobhoppen, maar tegenwoordig ook vrijwilligerswerkhoppen. Bovendien willen mensen meteen

resultaat zien. Dat is natuurlijk moeilijk bij

acties die erop zijn gericht om de regering en

de publieke opinie te beïnvloeden. Je moet

maar hopen dat dit iets uithaalt. In de toekomst is het dus beter om kortlopende acties

te organiseren, waarbij studenten duidelijk zien

wat er met het opgehaalde geld wordt gedaan

Het wordt steeds moeilijker

studenten te vinden voor het

bestuur van studentenbonden

en verenigingen. Maar studentbestuurders in hart en nieren

bestaan nog steeds, ook in

maatschappelijke organisaties.

Een gesprek met derdejaars

rechtenstudent Joukje van

Rooij (21). Zij is voorzitter van

de Amnesty-afdeling op de VU.

Bestaat er nog zoiets als idealisme onder vu-studenten?

Dat is er nog wel. Heel veel mensen staan achter het idee van Amnesty, wereldwijd opkomen

voor de mensenrechten. Dat zie je als we gaan

collecteren of als we rondgaan met petitielijsten. Dan krijgen we heel veel respons. Maar

het is wat anders om ook echt wat met dat

idealisme te doen. Zelf ben ik zeer gedreven

om de doelen van Amnesty na te streven. Ik

wil er veel tijd in stoppen. Thuis ben ik vaak

aan het brainstormen over leuke acties. Het

probleem is alleen dat die acties niet te veel

tijd mogen kosten, want dat hebben studenten

niet.

E sbeth Vernout

Hoe kwam je bij Amnesty-VU terecht?

Toen ik nog op de middelbare school zat, ben

ik een keer met een meisje uit mijn klas meegeweest naar een lezing van Amnesty International. Nabestaanden van slachtoffers praatten

daar over de doodstraf. Wat zij vertelden was

echt onbegri)pelijk voor^mij; het heeft me erg

geraakt. Sindsdien ben ik actief voor de mensenrechten. In mijn propedeusejaar van rechten heb ik me aangesloten bij Amnesty-vu.

Omdat ik ziek werd en het jaar niet meer kon

halen, had ik veel tijd over. Ik heb me meteen

twintig uur per week gestort op het organiseren van het Amnesty-concert.

Waar komt jouw gedrevenheid vandaan?

Ik heb een sterk rechtvaardigheidsgevoel. Ik

heb het hier zo goed, dat geeft me de mogelijkheid er wat aan te doen. Niet voor niets studeer ik rechten, zodat ik me later kan inzetten

voor mensenrechten, bijvoorbeeld bij de Verenigde Naties. En verder zit er nog een pragmatisch onderdeel aan. Ik studeer het best als

ik niet te veel vrije tijd heb. Ik moet bezig blijven, anders kom ik op de bank voor de tv

terecht. Bovendien zitten mijn vrienden bij de

Amnesty-groep. Het is heel gezellig.

Een concert organiseren, wat heeft dat met Amnesty International te maken?

Voor studenten moet )e iets speciaals doen als

je ze m contact wilt brengen met Amnesty.

Het is moeilijk ze enthousiast te maken. Het

spreekt studenten veel meer aan als je zegt:

kom kijken naar leuke bands en teken meteen

voor een goed doel. Dat werkt, het benefietconcert was uitverkocht met meer dan duizend

bezoekers. We konden de afgelopen twee keer

bekende namen strikken zoals Hans Dulfer,

Bettie Serveert, de Raggende Manne en de

Tröckener Kecks. En we haalden rond de tienduizend gulden op voor Amnesty.

De Amnesty-vu-groep bestaat uit vijftien leden. Een

kleine groep voor zo 'n grote studentenpopulatie.

Studenten zijn moeilijk te porren om actief lid

te worden. En als ze wel lid zijn, staat Amnesty

vaak niet op nummer een. Op een paar uitzonderingen na, redeneren ze zo: het is vrijwilligerswerk. Dus komt er iets belangrijkers, dan

schuiven ze het opzij. De meeste studenten

hebben betaalde bijbaantjes en die gaan voor.

Brieven

I

Houd uw reactie kort. Over bijdragen langer dan 3 0 0 woorden is

contact met de redactie nodig.

De redactie kan bijdragen inkorten.

Anonieme brieven worden niet

geplaatst.

Kolfruimtes

In Ad Valvas nr. 7 stond een stukje

geateld 'vu-moeders kolven in het

magazijn', over de ervaring van een

kolvende moeder aan de vu.

In december 1999 heeft de emancipatiecommissie het college van

bestuur op de hoogte gesteld van de

toenemende vraag naar ruimtes om

te zogen of te kolven. In de brief

vroeg de commissie om twee ruimten

op de campus. Het verzoek werd

doorgegeven aan de afdeling huisvesting vastgoed van de gebouwendienst, waar men bepaalde dat één

ruimte per 'groot' gebouw een ideale

oplossing zou zijn. Maar waar vind je

op korte termijn een geschikte ruimte

in onze overvolle gebouwen? Een

kolfruimte moet een geblindeerde,

afsluitbare ruimte zijn, voorzien van

warm en koud stromend water, verwarming c.q koeling, een koelkast en

een makkelijke fauteuil.

In alle gebouwen werd naarstig

gezocht, maar aan veel ogenschijnlijk

geschikte ruimten kleefden bezwaren.

Gezellig? Jullie praten toch de hele avond over

gruwelijke martelingen en ter dood veroordeelden''

Nou, dat valt reuze mee. We gaan eens in de

maand met elkaar eten in café Uilenstede

Daarna vergaderen we in cultuurcentrum Gnffioen. Vervolgens borrelen we weer in het cafe

We praten echt niet drie uur lang over ellende

De sfeer is eerder gemoedelijk dan zwaar. Hou

op, anders heeft niemand meer zin om te

komen.

Informatie over de Amnesty-vu-groep op. www.amnestv w nl

Anje Kirsch

Joukje v a n Rooij: i k heb e e n s t e r k

rechtvaardigheidsgevoel'

Uiteindelijk werd in februari in het

gebouw van de medische faculteit

een ruimte gevonden die voor het

doel kon worden verbouwd. Sinds 1

september is die gereed.

Volgens de dienst personeelszaken

vragen aanstaande moeders wel naar

kolfmogelijkheden op de VU, maar is

de behoefte nog niet echt groot. Om

de verwachte toename voor te blijven

heeft het facilitair bedrijf toegestaan

de EHBO-kamer in het hoofdgebouw

in te richten als kolfruimte. Inderdaad, het is niet de rustigste plaats,

maar er is op dit moment geen alternatief.

Terug naar de kop 'vu-moeders kolven in het magazijn'. Dekt de vlag de

lading? Niet helemaal. De desbetreffende moeder heeft zelf deze

oplossing gekozen. Er is een betere

ruimte op loopafstand. Helaas niet in

het hoofdgebouw, maar met een aantal weken is de EHBO-kamer gereed.

Norbert Smulders,

hoofd gebouwendienst a. i.

Bijklussen

in de zoi^

Een reactie op het artikel in Ad Valvas nr. 7 over het plan om studenten

te wijzen op de mogelijkheden om

een bijbaantje te zoeken in de

gezondheidszorg.

Twee jaar geleden ben ik afgestudeerd aan de faculteit Bewegingswe-

tenschappen van de vu. Ik werk nu

als projectmedewerker op Amstelrade. Dat is een grote woonvorm

voor mensen met een lichamelijke

handicap, gelegen achter Uilenstede.

Zoals iedereen weet is er een groot

personeelstekort in de gezondheidszorg. Over de gevolgen hiervan voor

het leven van onze bewoners wil ik

het niet hebben. Het gaat me vooral

om het beeld dat geschetst wordt van

het werken in de zorg. Zonder voorkennis zou het werken in de zorg niet

interessant zijn en moet men met

etenskarretjes rondrijden, staat in het

artikel. Ook wordt beweerd dat je

gehandicapten niet kunt toevertrouwen aan studenten.

Wat een onzin! Ook studenten zonder zorggerichte kennis of ervaring

kunnen interessante en goed betaalde

bijbaantjes vinden in de zorg. Het

gaat namelijk om je persoonlijke

kwaliteiten en de motivatie om iets

nieuws te leren. Wanneer het je in

een baan gaat om persoonlijke contacten, een leerzame en leuke tijd en

je wilt flexibel werken, dan ben je in

de zorg aan het goede adres.

Gehandicapten lijken vaak erg gehandicapt, maar blijken mensen te zijn

die gewoon enige ondersteuning

nodig hebben en prima zelf kunnen

bepalen wat wel kan en wat niet kan.

Wanneer er wordt beweerd dat je

gehandicapten niet kunt toevertrouwen aan studenten, gaat men voorbij

aan de mondigheid van de bewoner

en de persoonhjke kwaliteiten van de

student.

Susan Kennen

oud-studente bewegingswetenschappen

Eredoctor Keith Ward in

debat met anders-gelovigen

eigen christelijke geloof stap voor

stap ontieedt met behulp van bevindingen van natuurwetenschappers en

andere godsdiensten. "Binnen de

vergelijkende systematische theologie

is dit vierdelige werk het meest

omvattende dat tot dusverre versche

nen is", aldus Vroom. (YN)

Bezinnen op de

wetenschap

T h e o l o o g Keith W a r d

Keith Ward (1944) is een theoloog

die het debat met de natuurwetenschappers niet schuwt. Hij is ervan

overtuigd dat de atheïstische retoriek

van veel 'harde wetenschappers' te

ver is doorgeschoten. Menen dat het

menselijk bestaan is opgebouwd uit

wetmatigheden die wij kunnen

onderzoeken, is ook een soort geloof

Natuurwetenschappelijke verklaringen zijn nooit helemaal waardevrij.

Ward is hoogleraar in Oxford en verbonden aan het Christ Church College, ook wel bekend van de verhalen van inspector Morse. Hij krijgt het

eredoctoraat omdat hij, volgens erepromotor Henk Vroom, de dialoog

aangaat met seculiere filosofen en

met anders-gelovigen. De afgelopen

. zes jaar hee^t hij een lijyi^,^^vierdelig

' 'bbekwe-fk'ge^chrevtó \^aarift hij zijn"

Is de natuur ooit kwaad, verkeerd of

lelijk? Met deze vraag hoopt het

Bezinningscentrum vooral bètawetenschappers tot bezinnen te krijgen. Van 23 tot 25 oktober organiseert het centrum op de VU een

s y m p o s i u m over neutraliteit

en betrokkenlieid in de wetens c h a p . Hier zullen ook de eredoctores Lindon Eaves en Keith

Ward een presentatie houden

"Veel natuurwetenschappers zijn

ervan overtuigd dat zij in de eerste

plaats alleen beschrijven", legt

professor Willem Drees uit. Drees

is zowel natuurkundige als theoloog en studiesecretaris van het

Bezinningscentrum. "Zij menen

geen oordeel te vellen over goed

of kwaad. Maar in een opmerking

over de schoonheid of wreedheid

van de natuur schuilt wel degelijk

een oordeel. Wetenschappers zijn

erg goed in het uitzoeken hoe

zaken in elkaar steken. Maar zij

vragen zich te weinig af wat die

wetenschap vervolgens zegt over

on^,mensbeeld." (YNl

, ,

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen