Ad Valvas 2000-2001 - pagina 272

AD VALVAS 7 DECEMBER 2000

PAGINA 2 0

Lodewijk Lens

Een besmettelijk virus

'Ik zing want ik b e m i n . ' H a d ik

dit vorige week in de krant g e schreven, dan had iedereen mij

voor een hoogdravende thuisdichter gehouden. O f een b e z o e ker van de EO-familiedag. Maar

deze week is het heel normaal

o m dit te schrijven. Vraag aan

elke willekeurige hoofdgebouwer

o m iets aan te vullen na 'ik zing'

en hij zal zeggen 'want ik

bemin'.

D e woorden zijn nu r u i m een

week het m o t t o in het hoofdgebouw. Ik zag ze voor het eerst

toen ik donderdagmiddag na de

lunch door de hal liep. Ze lagen

nog o p de grond. ' B e m i n , zing,

want', las ik. "Wat zijn jullie aan

het doen?", vroeg ik aan e e n jongen en een meisje die bezig

waren draadjes aan de letters te

bevestigen. "Dit is alvast voor de

kerstlunch", antwoordde het

meisje. "Wat komt er te staan?",

vroeg ik. T o e n hoorde ik de zin

voor het eerst.

En toen ik aan het eind van de

middag door de hal naar de uitgang liep, zag ik h e m ook. D e

roze-rode letters hingen dapper

aan h u n draadjes aan het plafond. Dapper, want het is nogal

een uitspraak voor in zo'n grote,

zakelijke hal. Zo er hier al wordt

b e m i n d , dan wordt daar toch

zelden bij gezongen. E n als er

wordt gezongen, dan wordt er

nooit bij gezegd dat het is vanwege dat b e m i n n e n . Ik heb dat in

ieder geval nog nooit i e m a n d

horen zeggen. Ook buiten de VU

niet, trouwens.

Maar het is wel lef o m zo'n kreet

op te hangen. H e t is ook een

echte vu-kreet: hij heeft iets bij-

bels, je kunt h e m associëren m e t

religieuze gevoelens (waarover je

kunt 'jubelen') en hij refereert in

niets aan de harde, individualistische maatschappij. E n of je er

nu o m lacht of er geringschattend over doet, hij blijft je wel

bij.

Ik zat donderdagmiddag even op

de houten bank in de hal, vlak

onder de tekst, die toen net

nieuw w a s . Zodoende kon ik van

heel wat langslopende m e n s e n de

reactie observeren. Bijna iedereen bleef er even voor staan.

S o m m i g e n deden een stap opzij

o m een beter overzicht te h e b ben. H u n ogen gingen van links

naar rechts, s o m s bewogen h u n

lippen m e e terwijl ze lazen. Vervolgens w a s er verwondering.

M e n s e n die s a m e n waren, lazen

de tekst hardop, en lachten. E e n

meisje zong theatraal e e n hoge

noot. Groepjes giechelden. M e n sen die alleen liepen, haalden

even h u n wenkbrauwen o p .

Daarna liepen ze door.

Moet je je voorstellen waar die

woorden allemaal heen gaan. Als

een besmettelijk virus verspreiden ze zich over de stad, over het

land. Ze gaan m e e op de fiets, in

de sneltram, naar A m s t e r d a m West, naar D e Pijp, naar Noord,

in de trein naar Heerhugowaard,

of zelfs Zwolle. Heel Nederland

reizen ze door.

Ook ik n a m ze m e e in mijn

hoofd. Ik fietste door het donker

naar huis. Voor m e reed een

vrouw m e t een zwarte leren jas.

Ze had kort blond haar e n e e n

hoed o p . E n ze zong. D i e b e m i n t

dus, n a m ik a a n .

AAN RECHTENSTUDENTE CHANTAL DE JONG

De vijf onopgeloste moorden van seriemoordenaar Jack the Ripper

liouden vijfdejaars reclitenstudente Chantal de Jong (24) bezig.

'Voordat il< aan mijn einde kom, wil ik weten wie hij was.'

Waar hg je van wakker?

Bij het notariskantoor waar ik werk

vroegen ze of ik een praatje wil houden over mijn scriptie. Daar ben ik

angstig voor. Ik ben toch een nietswetend studentje en zij weten overal veel

meer van af. Het lijkt m e lastig om

voor hen een goed verhaal te houden.

Ineens moet ik volwassen overkomen.

E sbeth Vernout

Wat wil je worden?

Ik wil een beroepsopleiding tot notaris gaan volgen. Uiteindelijk wil ik

met een paar collega's een maatschap

vormen.

Is notaris geen saai beroep?

Ik dacht altijd dat het notariaat stoffig

was, met grijze mensen, grijze kleren

en grijze ideeën. Maar ik werk nu

twee dagen in de week als notarieel

secretaresse. De sfeer valt me mee, er

komen steeds meer jongeren en vrouwen bij.

Wat wil je veranderen aan je studie?

Voor studenten is het goed om meer

praktijkervaring op te doen en meer

samen te werken met het bedrijfsleven. Een paar studieweken bij verschillende bedrijven zou goed zijn,

om de sfeer te proeven.

Je blijft het liefst onvolwassen?

N o u , dat niet. Maar in mijn studie

heb ik veel lol met mijn vrienden. Je

discussieert wel, maar op een luchtige

toon. N u wordt het zo serieus.

Van je studiegenoot hoorde ik datje gefascineerd bent door seriemoordenaar

Jack the Ripper. Wat een morbide

belangstelling.

Ik heb in Londen een keer een illegale

tour gedaan waar je langs alle plekken

gaat waar hij vanaf 1888 vijf moorden

heeft gepleegd op prostituees. Jack the

Ripper was de eerste bekende seriemoordenaar. Wie hij was, is nog

steeds niet opgehelderd. Dat is voor

een rechtenstudent zeer fascinerend.

Wat is jouw theorie?

Ik vind het lastig. Er zijn 178 boeken

over de zaak geschreven, met even

zoveel theorieën. Er is veel bewijsmateriaal vernietigd. Dat hoop ik ooit

nog terug te vinden. Het is een obsessie voor me, ik moet bewijzen wie het

gedaan heeft. Voordat ik aan mijn

einde kom, wil ik weten wie hij was.

Kun je niet beter detective worden, in

plaats van notaris?

Ik zit er soms wel stiekem aan te

denken. Als ik het notariaat toch te

duf vind, ga ik misschien wel recherchewerk doen.

Je bent bijna afgestudeerd. Wat doe je

als eerste als je de bul in handen hebt?

Dan stuur ik een kopie van mijn bul

op naar mijn leraar van de lagere

school. Hij gaf me mavo-advies, terwijl al mijn vriendjes wel havo/vwo

mochten gaan volgen. Ik wil h e m bewijzen dat je alles kunt bereiken als je

maar gelooft in jezelf. Het lijkt me

heerlijk om af te rekenen met zijn

idee dat ik alleen maar de mavo zou

kunnen halen.

En daarna?

Dan ga ik met mijn vriend een trektocht door Ierland maken. N o g even

echt leven voordat ik ga solliciteren.

Anje Kirsch

Chantal de long

DE TAFEL VAN MELLE

Berend Vonk

Het hele blok de lucht in

Melle en Leo zijn een stel beginnende terroristen

op het spoor. Wie anders zou de gordijnen van

zijn appartement dag en nacht dichthouden?

"Kijk." Leo trekt Melle naar het

raam dat op de huizenrij aan de

overkant uitkijkt. "Zie je dat appanement hier tegenover, vierde

verdieping? De gordijnen daar

zijn dag en nacht dicht." "En?",

vraagt Melle. "Dat is toch raar",

zegt Leo opgewonden. "Als je er

niet bent is er geen reden om de

gordijnen dicht te doen, en als je

er wel bent nog minder. Er is

daar something fishy aan de

hand." Melle kijkt goed, maar er

valt weinig te zien: oranje gordijnen met wat kamerplanten ervoor. Hoewel ze af en toe lichtjes opwaaien. Leó pakt zijn telescoop erbij. "Hiermee hou ik ze

al een tijdje m de gaten", zegt

hij.

"Misschien zijn het beginnende

terroristen die zich al maandenlang voorbereiden op hun eerste

terorristische actie, hun moment

suprème", grinnikt Melle. "Bij

hun vijftiende autobom gaat

straks het hele blok de lucht in."

"Haha", lacht Leo zwakjes, terwijl hij een bezorgde blik naar de

overkant werpt. "Wat misschien

meer voor de hand ligt", mijmert Melle, "is dat de bewoner

een bejaarde is die al weken

dood m zijn huis ligt. Half opgegeten door zijn trouwe hond."

Leo begint door de kamer te ijsberen. "Of de bewoner is een

gek die mensen ontvoert en mishandelt", vervolgt Melle vanachter de telescoop. "Zie je ook

steeds vaker." Hij geeft een

schreeuw. Leo maakt een verschnkt sprongetje. "Wat? Wat

wat?" "Het gordijn bewoog!",

roept Melle. "Duidelijk!" Gespannen blijven ze staan kijken,

maar daarna gebeurt er niets

meer, ook niet tijdens het uur

dat volgt. Bij het invallen van de

duisternis blijft het aan de overkant donker en roerloos std. Ze

besluiten het huis van dichtbij te

bekijken.

De deur ziet er typisch Amsterdams uit, met één ofBcieel

naambordje, een kaal stuk waar

ooit iets zat en twee zelfgeschreven papiertjes ('Wendy 3x bellen' en 'Wolf 2x'). "De grijze

wolven zitten hier!", begint Leo

onderdrukt te tieren. "Zei ik het

niet!" Melle schudt Leo door elkaar. "Niet hysterisch worden,

Leo. Dat bordje hoort niet bij de

vierde verdieping." Plotseling

klinken er langzame voetstappen

op de trap achter de deur. Iemand stommelt vier trappen af.

Leo en Melle blijven stokstijf

staan. De deur gaat open en een

gezette vijftiger stapt langs ze

heen, terwijl hij ze een onderzoekende blik toewerpt. Aan het

eind van de straat kijkt de man

nog eens achterdochtig achterom. "Duidelijk een slecht geweten", sist Leo. "Hij weet dat wij

hem doorhebben", fluistert

Melle terug. "Voorlopig zal hij

zich gedeisd houden,"

S o m e t h i n g fishy

4 dunne moten kabeljauw

50 gram boter

3 ons aardappels

2 uien

verse bieslook, peterselie

8 plakjes bacon

zout, peper

0,5 dl slagroom

1 blaadje laurier

2 kruidnagels

Smelt wat boter in een pan en

bak de bacon kort. H a k peterselie en bieslook klein. Schil de

aardappels en de uien; snijd

alles in schijven. Zet de oven op

170 graden en beboter een

diepe ovenschaal. Leg op de

bodem het laurierblaadje, daarop een laagje bestaande uit de

helft van de aardappels, dan de

helft van de uitingen, een beetje

peterselie en bieslook, dan vier

reepjes bacon en hierop de kabeljauw. Bovenop de kabeljauw

komt weer peterselie en bieslook, bacon, uien en de rest van

de aardappels. Bestrooi alles

met zout en peper en schenk de

slagroom erover. Leg nog wat

stukjes boter op de aardappels

en laat de schaal in 1 uur in de

oven gaar worden.

(Annette

Wiesman)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen