Ad Valvas 2000-2001 - pagina 483

HD VALVAS 2 9 MAART 2 0 0 1

PAGINA 1 1

ien niet alleen studenten

ren zelfdiscipline

Friso Spoelstra

PASSIE

de toekomst graag meer expertise per

docent, maar dat is op korte termijn

moeilijk te verwezenlijken. Wel gaat

het aantal contacturen volgend jaar

omlaag."

De studie duurt vijf jaar, maar zowel

Carolien als Jolanda zitten al in h u n

zesde jaar, zoals trouwens de meesten

van h u n jaargenoten. De studenten

noemen twee problemen die volgens

hen leiden tot studievertraging: er is

een tekort aan tandartsen en dus ook

aan docenten, en daarnaast is er een

tekort aan patiënten. "Op elke practicumzaal loopt meestal maar één

instructeur rond, die dan zo'n dertig

studenten begeleidt", legt Caroline

uit. "Soms moet je twintig minuten

wachten voor je advies krijgt. Dat vind

ik dan vooral vervelend voor de

patient."

Want je laten behandelen bij ACTA is

dan wel goedkoper dan bij de gewone

tandarts, maar je moet er wel de tijd

voor nemen. Dat is ook de reden dat

het patientenbestand soms wat eenzijdig is; vooral veel ouden van dagen

weten de weg naar het ACTA-gebouw

te vinden.

Als student moet je bijna hopen dat je

dertig patiënten toegewezen krijgt die

niet goed h u n tanden poetsen. Want

je moet elke soort behandeling minstens één keer uitgevoerd hebben. Zo

kan zesdejaars Ronald Bosboom pas

afstuderen als hij een brug heeft

gemaakt. "Een medestudent heeft hier

anderhalfjaar op moeten wachten,"

weet hij. "Hoe ingewikkelder en duurder de behandeling, hoe moeilijker het

is om een patiënt te vinden. Als een

patiënt afhaakt omdat hij de behandeling niet kan betalen, roepen sommige

studenten: 'Desnoods betaal ik het

wel!' Maar dat gaat mij toch iets te

ver."

VOOR

SPORT

Volgens Kersten kunnen de studenten

hun vertraging niet alleen afschuiven

op een patiententekort Ze zouden

ook meer de hand in eigen boezem

moeten steken. "We hebben een

tekort aan patiënten gehad, maar op

dit moment is dat weer recht getrokken. De studenten moeten zelf afspraken maken en h u n patiënten bijhouden. Bij de ene student bellen patiënten makkelijker af dan bij de andere.

De ene student zit er ook meer achteraan dan de andere. Je moet je studie goed organiseren."

Werkdruk

Strak plannen en hard werken, dat is

wat van ACTA-studenten wordt verwacht. "En de meeste docenten vinden dat daar niets mis mee is", aldus

zesdejaars Chris Hudson. "Als tandarts moet je immers ook hard werken, zo redeneren ze. Maar je knjgt

nu wel erg weinig tijd om verder te

kijken dan het programma en je verder te ontwikkelen."

Bovendien vraagt Chris zich af of de

werkdruk op de practicumvloer voor

de studenten niet te hoog is. "Ik hoor

mijn medestudenten regelmatig klagen over vermoeidheid. Ook hebben

ze moeite om in slaap te komen, of ze

stellen afspraken uit, omdat ze er

tegenop zien. Dat zijn allemaal verschijnselen die wijzen op stress."

Omdat Chris benieuwd is of hij dit

goed gezien heeft, is hij voor zijn

scriptie begonnen met een onderzoek

naar werkdruk onder derde-, vierdeen vijfdejaars studenten. Hij heeft de

data nog niet verwerkt, maar op de

enquête kreeg hij een respons van

zo'n zeventig procent. Dat is in ieder

geval een teken dat het onderwerp

leeft onder de studenten.

Tandartsentekort wordt komende

tien jaar merkbaar

Begin jaren tachtig vonden er in Nederland twee grote bezuinigingsrondes

plaats in het tandheelkunde-onderwijs. D e universitaire opleidingen in

Utrecht en Groningen moesten dicht, en die m Nijmegen en Amsterdam

werden flink afgeslankt. D e tjvA en de vu werden gedwongen om samen te

gaan in het huidige ACTA. Nadat was gebleken dat er toch iets te enthousiast

was geschrapt in Groningen, ging deze opleiding na een paar jaar opnieuw

van start, maar ook hier in afgeslankte vorm.

Wat velen destijds al voorspelden, dreigt nu bewaarheid te worden; in

Nederland ontstaat een tekort aan tandartsen. Dat tekort zal vooral de

komende tien jaar duidelijk merkbaar worden. De ministers Hermans van

Onderwijs en Borst van Volksgezondheid willen daarom het aantal studenten tandheelkunde opvoeren. In Amsterdam is de numerus fixus vanaf volgend jaar verhoogd van 138 naar 158. D e komende vijfjaar zullen er dus

honderd extra studenten komen.

De opleiding zelf staat niet te trappelen om het besluit van de ministers uit

te voeren. Op dit moment telt ACTA Ln totaal 750 smdenten. Een tekort aan

tandartsen betekent ook dat het moeilijk wordt extra docenten aan te trekken. Bovendien heeft ACTA nu al te kampen met ruimtegebrek. N a de uitbreiding van de prekliniek (waar eerstejaars kunnen oefenen op poppen) is

de rek van het gebouw aan de Louwesweg er definitief uit. D e kliniek voor

ouderejaars had haar maximum al eerder bereikt. N a de opening van een

dependance in D e n Haag, komt er daarom nu ook een vestiging in Almere.

De colleges van bestuur van de UVA en de vu praten al jaren over een mogelijk nieuw gebouw aan de D e Boelelaan. Maar vooral voor de UVA ligt die

discussie moeilijk, want zij wil vóór alles dat een opleiding op het vu-terrrein

ook herkenbaar blijft als uvA-opleiding. Over drie weken moet een defmitief

besluit vallen.

Ondanks de werkdruk is tandheelkunde een van de opleidingen in Nederland met de laagste studie-uitval. In

Amsterdam valt maar acht procent

van de propedeusestudenten af Van

alle studenten die beginnen aan het

doctoraal, stopt zelfs maar twee procent ermee. "We hebben een relatief

grote groep die lang blijft doorsmderen", legt Kersten uit. "Sommigen

blijven maar komen, ook al doen ze

een toets voor de tiende keer. Zij willen koste wat kost de eindstreep

halen, vaak onder druk van ouders of

ooms en tantes die ook in het vak zit-

ten." Daarbij gaat het om een dure

opleiding (studenten tandheelkunde

kosten ongeveer een ton per jaar),

waarvoor je ingeloot moet worden.

Kersten: "Met Engels stop je makkelijker."

En Caroline, Jolanda, Chris en

Ronald zijn het er alle vier over eens:

tandheelkunde is vooral ook een leuke

studie. "Je bent bezig met een vak",

verklaart Chris. "Alles wat je doet,

moet je goed overwegen. Intussen ga

je om met allerlei patiënten, makkelijke en moeilijke. Ik houd er wel van

om met mensen te kletsen."

(7)

I n rugby vind ik totale ontlading'

Voor veel studenten is sporten niet meer dan een manier om

de calorieën kwijt te raken die er door bier en veel snacken

zo makkelijk aanvliegen. Maar je hebt ook echte fanatiekelingen: studenten die leven voor hun sport. Bram Breukink

(26) is zesdejaars rechten. Hij speelt als scrum-half

ereklasse rugby en is verslingerd aan zijn club Ascrum.

Annemieke Bosman

"Wat mij het allermeest aantrekt in

rugby is het fysieke contact.' Als spelverdeler heb ik wat dat betreft niet de

gunstigste positie, want ik sta bijvoorbeeld buiten de scrum. Maar van tackelen komt het wel en dat kan ik ook

behoorlijk goed. Iemand keihard nagelen en dan het liefst zó dat-ie moet

kreunen, dat geeft mij een kick. Heel

treurig eigenlijk, of moet ik zeggen

mannelijk?

In ieder geval is rugby géén sport voor

meisjes. Vrouwenrugby vind ik echt

afzichtelijk. D a n zitten ze aan eikaars

haren te trekken, ranzig gewoon. Dat

is niet ongeëmancipeerd van mij, want

ik ken meisjes genoeg die het met me

eens zijn. Ik kan me trouwens wel

voorstellen dat je het ook geen elegant

gezicht vindt als je ons ziet spelen.

Maar een internationale wedstrijd is

echt prachtig.

Ik heb dit weekend in Parijs het duel

Frankrijk-Wales gezien. D a n merk je

hoe goed er op topniveau over opstelling en tactiek wordt nagedacht. D e

spelers rennen in een mooie aanvalslijn

over het veld en geven het spel dynamiek. Dat is bij amateurs wel anders,

die liggen om de haverklap op een

kluitje in de modder. Vooral Nederlanders trouwens. Geef je een Zuid-Afrikaan de bal, dan wil hij ermee wegrennen om mooie dingen te gaan doen.

Maar een Nederlander zoekt altijd het

contact op. Als je naar de ereklasse

kijkt, zie je allemaal sterke kerels die

het erg leuk vinden om zo hard mogelijk tegen elkaar aan te beuken.

Hoewel het niveau in het buitenland

hoger ligt, hoef ik daar niet zo nodig

heen.

Hier kan ik uitblinken, omdat niet zo

heel veel mensen rugby spelen. Daardoor heb ik al een aantal keren in

Oranjege zeten. Bovendien heb ik mijn

hart verpand aan Ascrum, dat is het

beste wat me ooit had kunnnen overkomen. D e club vormt mijn sociale

leven. Door de fysieke afhankelijkheid

van elkaar in het spel hebben we ook

daarbuiten een stevige band met elkaar

gekregen. We trekken heel veel met

elkaar op. Tijdens trainingen en wedstrijden lopen we hard op elkaar te

schelden, maar na afloop is dat vergeten en vergeven. W e drinken een biertje en lullen nergens meer over.

Het fysieke van het spel heeft als

nadeel natuurlijk de vele blessures. Ik

heb zelf twee jaar met een hersenschudding en een whiplash gekampt.

O m mezelf sterker te maken, doe iknu

veel aan fitness. Naast de drie dagen

per week dat ik met rugby bezig ben,

hang ik ook zeker drie keer in de apparaten. Dat heb ik er wel voor over om

met mijn lievelingssport door te kunnen gaan. Ik vind in rugby namelijk

een totale ontlading. Niet dat ik een

psychopaat ben als ik een paar dagen

niet speel, maar ik word toch behoorlijk onrustig. Ik blijf ook altijd bij

Ascrum. Het zijn allemaal malloten, er

is geen saai mens te bekennen. Ascrum

is een gevoel."

Bram Breukink: 'Iemand keihard nagelen zodat-ie

moet kreunen geeft mij een kick'

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen