Ad Valvas 2000-2001 - pagina 252

AD VALVAS 3 0 NOVEMBER 2000

PAGINA 1 6

Lode wijk Lens

In de gang lag een spoor van kleren

"Jij schrijft toch stukjes voor Ad

Valvasi", vroeg e e n collega. Ik

knikte. "Je m o e t eens e e n keer

iets schrijven over drank", zei

hij. H e t bleek h e m mateloos te

storen dat studenten, m a a r ook

anderen, het bij elke gelegenheid

die zich aandient m e t e e n m a a r

op e e n zuipen zetten. O m n o g

m a a r te zwijgen v a n alle g e sprekken die er over dat geslemp

worden gevoerd. "Je kan de

radio niet aanzetten of het gaat

over drinken, drinken, drinken.

H o e m e e r h o e beter", fiilmineerde mijn collega.

Ik keek h e m verbaasd a a n . H e t

was mij nooit zo opgevallen dat

er op de radio constant m a a r

over drinken wordt gepraat.

Maar mijn collega had bewijs:

"Laatst nog, toen in Amerika die

E m m y Awards werden uitgereikt

en toen die Nederlandse tv-serie

- hoe heet-ie ook alweer - er ook

een had gewonnen. D e volgende

ochtend hadden ze op de radio

de regisseur aan de telefoon. Wat

een verhalen h a d die m a n ! Ze

waren daar nu n o g steeds aan

het feesten, zei hij. Hij h a d n o g

nooit z o ' n feest m e e g e m a a k t . Hij

had nog nooit zoveel gedronken!"

Waar was dat n o u toch allemaal goed voor, vroeg mijn

collega zich af. Alsof het e e n

wedstrijd was wie het m e e s t e kon

hebben.

Ik ging bij m e z e l f te rade e n

m o e s t bekennen dat ook ik wel

een aantal stoere kroegverhalen

in mijn repertoire h e b . D i e ik bij

gelegenheid vertel aan wie het

m a a r horen wil. Zoals van die

keer dat ik naar de kroeg was g e gaan m e t e e n vriend die ik jaren

niet had gezien. O m vier uur 's

m i d d a g s waren we begonnen m e t

drinken, en o m middernacht

zaten w e er nog. Meer dan e e n

werkdag lang hadden we bokbier

zitten drinken, m e t alleen w a t

schaaltjes bitterballen erbij voor

de afwisseling. We dronken z o veel, dat zelfs de obers in het

café zich zorgen begonnen te

m a k e n . Ze k w a m e n naar ons toe

o m te vragen of het n o g wel goed

ging. Als ik dit verhaal vertel,

eindig ik altijd zo: "Hoe ik thuisgekomen b e n , weet ik niet m e e r .

Maar de volgende ochtend vond

ik in de gang e e n heel spoor van

kleren die ik, al kruipend op w e g

naar mijn b e d , h a d uitgetrokken

o m d a t ik niet m e e r in staat was

o m rechtop te l o p e n . "

Met de woorden van mijn collega

nog in mijn hoofd liep ik aan het

eind van de dag even binnen bij

het Bruin Café. H e t w a s er hartstikke druk en als ik z o eens

rondkeek, dan dronk bijna n i e m a n d e e n spa'tje. Veel bierdrinkers zag ik, hier en daar stond

een wijnglas op tafel, e e n enkeling dronk jenever. Was dit n u

een zorgwekkende situatie?

Maar ik vond het eigenlijk wel

gezellig. Ik liep naar de bar e n

zag dat het vanavond-'oude bok

avond' w a s , m e t bokbier voor

vier piek. Kwam dat even goed

uit.

AAN SPAANSE STUDENT LrSARDO FERNANDEZ FERREIRO

Zesdejaarsstudent rechten Lisardo Fernandez Ferreiro (25) werkt

sinds twee maanden bij de Vreemdelingendienst in Amsterdam.

Hij is heel streng in zijn werl<.

E en van Dalen

zulke slechte argumenten hadden genoemd, dat de cliënt daarmee geen

verblijfsvergunning kreeg. Zelfs met de

kennis die tk heb opgedaan in mijn

eerste studiejaar had ik betere argumenten kunnen bedenken.

Wat doe je precies?

Ik ben administratief juridisch medewerker bij de afdeling Vreemdelingenkamer van de rechtbank van Amsterdam. Ik schrijf uitspraken voor zaken

waar geen zitting van komt. Een voorbeeld: mensen krijgen vier weken de

tijd om een nieuwe procedure in te

dienen. Als ze daar vervolgens twee

maanden over doen, zijn ze te laat.

Dan gaat de zaak niet door. Regels zijn

regels.

Dat is makkelijk gezegd. Maar speeltje

geweten nog een rol?

Ik was daar vantevoren heel bang voor,

maar in de praktijk valt dat mee. Ik

doe namelijk geen uitspraken over bodemzaken. Uiteindelijk neem ik dus

nooit de eindbeslissing. D a t doet de

president. Die kijkt alles na voordat het

de deur uit gaat.

Is je moeder trots op je?

Ze kwam zelf als Spaanse gastarbeider

in de jaren zeventig naar Nederland.

Ze heeft hard moeten werken, nog

steeds trouwens. Het belangrijkste

vindt ze dat ik afstudeer en wat makkelijker dan zij mijn geld verdien. Ik vind

het leuk voor haar mijn best te doen.

Voel je je een vreemdeling?

Ik ben tijdens een vakantie in Spanje

geboren en hoewel mijn ouders mij

meteen drie weken later bij de btirgerlijke stand in Nederland hebben inge-

schreven, heb ik nooit een verblijfsvergunning gekregen. Daar kwam ik achter toen ik mijn studiefinanciering aanvroeg. Ik heb toen, net als elke nieuwkomer, de rondgang langs vreemdelingenpolitie en IND moeten maken. Ik

weet hoe belangrijk het is om uiteindelijk dat begeerde papiertje, die verblijfsvergunning, in handen te krijgen.

Heb jij je wel eens niet welkom gevoeld in

Nederland?

Sommige studenten hebben vooroordelen, maar mij discrimineren ze niet,

'want jij bent geen echte buitenlander'.

Maar ik ben Spaans, zeg ik dan. Dat is

anders, zeggen zij dan. Ze discrimineren dus tussen buitenlanders en dat

vind ik het ergste wat er is.

Hoe lang ga je dit werk nog doen?

Walmeer ik in januari Haar ben wil ik

niet meteen hard aan de slag, maar

nog lekker in deeltijd blijven werken.

T e hard werken vind ik een slechte

zaak. D a n leef je toch niet echt?

Wat voor zaken krijg je onder ogen?

Dat is geheim. Dat heb ik onder ede

moeten beloven, heel ofBcieel allemaal.

Spannend?!

Ik zou leuke verhalen kunnen vertellen

rond de salontafel.

Toe, geef eens een voorbeeldje...

Oké, maar ik noem geen namen. Pas

geleden las ik een verhaal van een man

die was gevlucht omdat de situatie in

zijn land te gevaarlijk was. Bleek hij zelf

verdacht te worden van doodslag. Die

zou hij hier in Nederland hebben gepleegd. Net een thriller, nietwaar?

Is het toerk leerzaam?

Ik vond het verbijsterend dossiers te

lezen waarin zeer ervaren advocaten

Anje Kirsch

Lisardo Fernandez Ferreiro

DE TAFEL VAN MELLE

Bas van der Schot

Een goeie fietser remt niet

In de agressiviteit van trams moet je je niet

vergissen, weet Meiie. Ze lijl^en zo onscliuldig,

maar intussen iiebben ze een ki//er-mentaliteit.

Terwijl tram 16 langzaam optrekt, springt Melle voortvarend

op zijn fiets. Hij neemt zelden

de tram naar CS, want trams

zijn klote. Ze rijden doodleuk

weg als je net komt aanlopen,

en laten uren op zich wachten

als je klaarstaat. JVIelle slingert

behendig om een stel slome auto's heen. Op zijn fiets voelt hij

zich onaantastbaar, als een beschermde diersoort die door de

stad gekoesterd zou moeten

worden. Eigenlijk is de fietser

de personificatie van de stad

Amsterdam, bedenkt hij. Lenig,

anarchistisch en tegendraads.

Met zo'n aureool kun je veel

maken. O m zich heen ziet

Melle hoe tweewielers over ze-

brapaden heenbeuken en voetgangers van de stoep rijden.

Een goeie fietser remt niet,

maar wijkt hoogstens uit, vindt

Melle. Hij zit in een constante,

individualistische flow die niet

onderbroken moet worden.

Daar gaat de fietser, hij kan niet

anders.

Op de D a m , waar de boel open

ligt, slaat de milde hindernisbaan van het Rokin om in een

totale verkeerschaos. Taxi, fiets

en tram vechten hier een smerige oorlog uit. Vooral in de

agressiviteit van trams moet je

je niet vergissen, weet Melle.

Met hun lieflijke geel-rode buitenkant en hun Anton-Pieckerige geklingel lijken ze zo on-

schuldig, maar intussen hebben

ze de /j!7fer-mentaliteit van een

taxi. Ze nemen voorrang op de

vreemdste momenten en deinzen niet terug voor een aanrijding op zijn tijd.

Moedig slingert Melle om de

neus van een stilstaande tram

heen. Omdat alle fietsers de

trambaan pakken, wordt de

doorstroom van de trams hier

onmogelijk. Onmachtig klingelend proberen ze de fietsers te

verjagen. T r a m 16 gaat de strijd

hopeloos verliezen, gnuift Melle

in zijn sjaal. Maar als hij de

laatste, langzaam rijdende tram

wil ronden, gaat het mis. Wat

een elegante zigzag had moeten

worden, wordt een lange glijvlucht door de tramrails.

Vanaf de grond ziet Melle de

neus van de tram op zich afkomen. Als het regent is de remweg van trams veel langer, flitst

het nog door Melle heen, maar

de tram komt abrupt tot stilstand. Met de onnozel-verbaasde uitdrukking .van verveelde

koeien in de wei persen tachtig

passagiers him gezicht tegen de

ruit. De chauffeur stapt uit,

helpt Melle overeind en klopt

hem af. Zo cool als dat met een

mank been en een scheve fiets

maar mogelijk is, sloft Melle

naar de kant van de weg. Piewwiew-wiew, hijgt zijn fiets.

Tegen de tijd dat Melle de

spatborden recht heeft en voorzichtig op zijn fiets stapt, is

tram 16 allang uit het zicht verdwenen.

Wat is geel e n rood e n écht

onschadelijk?

Aardbeienvla

Halve liter melk, plus twee

eetlepels

1 gesplitste vanülepeul

90 gram fijne juiker

3 eetlepels maïzena

2 eetlepels zonnebloemolie

250 gram aardbeien

Verwarm een halve liter melk

met de vanülepeul. D e melk

mag niet koken. Vermeng de

suiker, maïzena, olie en twee

eetlepels melk tot een deeg.

Roer de warme melk al kloppend door het deeg. Schenk dit

mengsel in een pan met een

zware bodem en kook het

zachtjes op een matig vuur,

onder continu roeren. Temper

het vuur wanneer de saus dik

en romig wordt. Laat de saus

vijf minuten heel zachtjes bubbelen. Halveer de aardbeien en

roer ze door de saus. Zowel

warm als koud op te dienen.

(Annette

Wiesman)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen