Ad Valvas 2000-2001 - pagina 564

AD VALVAS 3 MEI 2001

PAGINA I S

Lodewijk Lens

De vegetarische maaltijd

blijft mij verbazen

Mijn g rootste bron van erg ernis

op de vu m o g e n dan de liften

zijn, m a a r de m e n s a is een g oede

tweede. Ook daar kun je je aan

van alles storen.

Het beg int meestal al bij het af­

dalen van de trappen net voorbij

het Bruin Café. H o e vaak word

je daar niet opg ehouden door

groepjes studenten die, al pra­

tend, terg end lang zaam naar b e ­

neden lopen. Liefst naast elkaar,

zodat je ze ook niet in kan halen.

Daarna krijg je het gedrang in de

m e n s a zelf. B e n je erin g eslaag d

een paar broodjes te b e m a c h t i ­

gen, dan is het nog een hele toer

o m die veUig bij de kassa te krij­

gen. D e g emiddelde m e n s a b e ­

zoeker heeft namelijk d e blik o p

oneindig en het verstand op nul

en koerst als een kip zonder kop

tussen de diverse baUes heen en

weer. Voor je het weet h e b je een

botsing, m e t alle nare g evolg en

van dien.

Vroeger deed ik bij e e n dreig en­

de botsing altijd snel een stap

opzij, m a a r dat doe ik niet m e e r .

Als je niet oppast, ben je dan n a ­

melijk constant voor iedereen

aan het uitwijken. Erg v e r m o e i ­

end. Bovendien heb je kans dat

je, tijdens al dat uitwijken, weer

tegen andere m e n s e n aanbotst.

D a a r o m heb ik sinds een tijdje

een nieuwe mensatactiek. D i e

houdt in dat ik, wanneer er een

botsing dreig t, g ewoon een paar

seconden stil g a staan. N e t zo

lang staan tot de ander uitwijkt.

Dit is m i s s c h i e n asociaal, m a a r

het werkt wel. In ieder g eval is

mijn g edrag duidelijk, en dat is

het belang rijkste, want de m e e s t e

ongelukken in de m e n s a g ebeu­

ren door verwarring .

Behalve het pubUek in de m e n s a

is er natuurlijk ook n o g het eten

zelf, waarover ik niet uitg epraat

raak. Heel af e n toe eet ik w a r m

op de universiteit. Vooral de v e ­

getarische maaltijd blijft mij ver­

bazen. Zo lijken s o m m i g e koks te

denken dat een veg etarische

maaltijd hetzelfde is als e e n ge ­

wone, m a a r dan zonder vlees.

D a t levert combinaties op als

spaghetti m e t slechts t o m a t e n ­

saus (= bolognese zonder g e ­

hakt).

S o m s heeft i e m a n d een helder

ogenblik g ehad e n in plaats van

vlees toch nog iets extra's bij de

vegetarische maaltijd g edaan. In

dat g eval m o e t je niet v r e e m d

opkijken als je bovenop je spag ­

hetti een kaassoufïlé aantreft.

Ook heb ik eens spag hetti m e t

saus g eg eten, g eg arneerd m e t

een bruine b o t e r h a m die in twee

gezellige driehoekjes was g esne­

den. E e n andere maaltijd, die ik

al een jaar g eleden at, m a a r die

m e steeds is bijgebleven, bestond

uit kool m e t kerrie, rijst en een

l o e m p i a g evidd m e t m i e . Kort­

om: in plaats van vlees kreeg ik

deeg g evuld m e t deeg .

In de herfst g aat de m e n s a voor

vijf m a a n d e n dicht, las ik een

tijdje g eleden in Ad Valvas. Op

de een of andere m a n i e r vind ik

dat niet zo erg.

lodewijklens@hotmail. com

AAN VRIJE STUDENTE MYRTE BERENDSE

Myrte Berendse (22) studeert cul­

tuur, organisatie en management.

Maar als ze even genoeg heeft van

haar studie, gaat ze net zo maklte­

lijk een tijdje op reis.

dan vroeger, toen mijn opa nog leef­

de. Hij vertelde verhalen: over dat hij

zelf moest vechten, of dat er mensen

bij hem thuis kwamen, omdat hij wél

voedsel had. Of dat hij na een over­

stroming op een vlot ergens heen

moest peddelen. Bijzonder, dat hij

dat écht heeft meegemaakt.

...en op de andere feestdagen?

Dan ga ik naar een vriend die met

een zeepbaan geld probeert te verdie­

nen, of naar het Vondelpark, of een

feestje vieren. Niks bijzonders. De

koningin interesseert me niet: ik zou

echt niet naar haar kijken als ze in

Amsterdam was. Vorig jaar was de

sfeer tijdens bevrijdingsdag wel bij­

zonder; toen kwamen er allemaal le­

gertrucks langs.

Femke Mo enaar

Wat een vage studie doe jij. Iets met

kunst en een beetje organiseren?

Het heeft niets met theater of beel­

dende kunst te maken. Het is eerder

een combinatie van antropologie en

organisatiekunde. Birmen organisa­

ties hou je je bezig met hoe de men­

sen met elkaar omgaan.

Waarom k ies je voor zoiets?

Ik wilde niet 'zo'n antropoloog' wor­

den. Door de combinatie met organi­

saties lig ik, hopelijk, iets beter in de

markt.

Hoe vrij ben jij?

Ik heb zoveel vrijheid als het maar

kan. Ik studeer, en als ik daar genoeg

van heb, stop ik er een tijdje mee.

Dan ga ik weer op reis.

Waarheen?

Naar Z uid­ of Midden­Amerika. Dat

heb ik ontdekt toen ik met mijn

vriend naar Mexico ging. Dat is zo'n

groot land, met zoveel verschillende

natuur: woestijn, palmbomen. En in

de jungle duiken er plotseling tem­

pels voor je op. Mijn vriend is na

deze reis archeologie gaan studeren,

dus nu kan hij leuk details vertellen.

Ik ben sindsdien ieder jaar in Z uid­

Amerika geweest. Ik zou daar wel

een paar jaar kunnen wonen.

Al in Argentinië geweest?

Nee. H e t is daar duurder, dat is een

barrière voor rugzakkers.

Wie zie jij het liefste niet meer vrij?

Pinochet! Het stoort me enorm dat

er überhaupt mensen vrij rondlopen

die ontkermen dat er daar zulke vre­

selijke dingen zijn gebeurd.

En je hebt het er druk mee?

Van de zomer ben ik aan het eind

van mijn derde jaar. Verder zit ik in

het bestuur van EOS. Ik regel onder

meer de verkoop van boeken.

Wat is je favoriete boek ?

De titel is zoiets als Communicating

with strangers: over misverstanden die

ontstaan door cultuurverschillen. Bij­

voorbeeld: een Amerikaanse groep

onderhandelaars komt naar een Ja­

pans bedrijf Iedereen zegt op dag

één al 'ja' tegen het voorstel dat op

tafel hgt. Amerikanen blij. Maar op

dag twee zeggen de Japanners: nu

gaan we serieus kijken naar dat voor­

stel!

Wat doe je altijd op 4 mei?

Ik ben wel een minuut stil. Maar ik

ben er toch minder bewust mee bezig

Myrte Berendse wil best in Zuid­Amerika wonen

DE TAFEL VAN MELLE

Berend Vonk

De klep en de slome lu

Tegen de niets ontziende eerlijkheid van Natasja

is zelfs Melles ergste sentimentele bui niet opge­

wassen.

"Zullen we nog een rondje?",

vraagt Natas terwijl ze haar

heupflaconnetje rum open­

schroeft. De andere passagiers

drommen naar de uitgang.

Melle vindt het best: het IJveer

IS gratis en zo in het open raam

IS de warme avondbnes een

vnendehjke streling. De zon

hangt als een vuurrode bal

boven het water. Soms is de

wereld zo mooi dat het irritant

is. Allerlei ooit met zorg wegge­

stopte gevoelens steken ineens

de kop op. Nostalgie, bijvoor­

beeld. Melle voelt zi)n hart op­

zwellen als hij eraan denkt hoe­

veel ze samen hebben meege­

maakt, hij en Natas.

"Hoe lang kennen wij elkaar ei­

genlijk?", vraagt hij haar warm,

terwijl hij Natasja's flacon aan­

neemt. De pont is weer volgela­

den en vaart af. "Volgens mij

drie jaar", zegt Natas. De wmd

plakt een lok haar tegen haar

gebruinde, zachte wang. "Wat

was jij anders, toen. Z o'n door­

zichtige, lieve, naïeve slungel.

N u ben je vooral cynisch."

Melle verstart. Tegen de niets

ontziende eerlijkheid van Natas­

ja is de ergste sentimentele

stemming nog niet opgewassen.

"En jij dan", snauwt hij. "Altijd

maar blaten, en het ging ner­

gens over." Natasja rukt haar

fles uit zijn hand. "Wees jij

maar blij dat überhaupt iemand

zich over jou ontfermde. Wat

was jij een saaie lul. Ik moest je

overal mee naartoe slepen. Als

je mij niet ontmoet had, was je

nu zo'n geschifte zonderling die

kweekjes maakt van rottend

voedsel."

De pont is weer afgemeerd en

de boot stroomt leeg. "En

waarom drong je je dan zo op

die eerste keer, toen je vlierbes­

sensoep bij me kwam maken?",

vraagt Melle triomfantelijk.

"Ha, opdringen! Die is goed!",

snuift Natasja. "Je smeekte mij

of ik meeging. Jij was eenzaam,

ik had Hugo, weet je nog?"

Melle spuugt demonstratief in

het water. "Natuurlijk, Hugo de

Eikel. Hoe zou ik die ooit kun­

nen vergeten." Natasja hoon­

lacht. "Z ei ik het niet? doorzich­

tig en cynisch. Je was gewoon

verliefd op mij." Melle valt even

stil. Een vrouw met vijf enorme

boodschappentassen laat zich

naast hem neervallen.

"Ja, dat van ons heeft niet erg

lang geduurd", hervat Melle het

gesprek luchtig. "Ik heb jou ge­

dumpt, hè?", vraagt Natasja.

"Deed het veel pijn?" Melle

zucht vermoeid. Merkwaardig

hoe verschillend mensen dingen

onthouden. "Nee Natas, me­

mand heeft iemand gedumpt.

Jij blies het allemaal veel te veel

op. We besloten samen dat

onze vriendschap belangrijker

was. Weet je dat niet meer?"

Melle laat een geamuseerd lach­

je horen. Z e moet vooral niet

denken dat het hem nog iets

kan schelen.

"Zouden wij ooit nog iemand

vinden?", bromt Natas moede­

loos. "Ik als rare klep en jij als

slome lul?" "Ik was gruwelijk

verliefd op jou, toen je met

Hugo was", bekent Melle, om

haar op te monteren. Hij voelt

hoe Natas h e m een blik toe­

werpt en bezitterig een arm om

hem heenslaat. Melle maakt

zich los. "Niet doen. Dat was

toen. Natas, niet nu. Het zou

niet goed voelen." Hij geniet.

Wraak is zoet, hoewel hij niet

precies weet wat er te wreken

viel. Natasja kijkt boos voor

zich uit. "Lafbek. Saaie lul",

mompelt ze.

bitterzoet toetje

8 bitterk oek jes

ÏÓÓ gram boter

100 gram bruine suik er

2 eetlepels stroop

3 deciliter crème fraiclie

7,5 deciliter kóffi,emeïk

4 eetlepels vanilleijs

Meng boter, suiker, stroop en

crème fraiche in een pan op

laag vuur en klop tot de suiker

is opgelost. Laat het mengsel

zonder roeren vijf mmuten

zacht koken en haal het van het

vuur. Roer er de koffiemelk

door en laat het afkoelen. Meng

er de verkruimelde bitterkoekjes

door en doe bij elke portie een

lepel ijs.

(Annette

Wiesman)

Anje Kirsch

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen