Ad Valvas 2000-2001 - pagina 420

AD VALVAS 2 2 FEBRUARI 2001

PAGINA 2 0

Lodewijk Lens

Ik snap er geen hout van

Als je ergens een verzameling

vaagheden tegenkomt, dan is het

wel in de korte, samenvattende

tekstjes op achterflappen van

boeken. Zulke tekstjes zijn g e schreven in een v r e e m d soort

jargon. E e n willekeurige greep

uit mijn kast: "Een a d e m b e n e m e n d e r o m a n over vriendschap

en de grenzen van de moraal"

(Leon de Winter, De ruimte van

Sokolov), "Een indringende en

humoristische kijk op de m e n s e lijke verwaandheid en verblinding" (W.F. H e r m a n s , Nooit

meer slapen), "Een aangrijpende

r o m a n over verbondenheid en

vergankelijkheid, vriendschap en

liefde" (Rosita Steenbeek,

Schimmenrijk).

Wat zegt een achterflaptekst over

een boek? Weinig. D e m e e s t e

boeken gaan i m m e r s over

vriendschap, liefde en andere r e laties tussen m e n s e n . Kun je aan

een achterflaptekst zien of e e n

boek je gaat bevallen? N e e . E n

toch zijn de m e e s t e boeken

voorzien van achterflapteksten.

Blijkbaar wil de uitgever nog iets

extra's aan zijn lezer kwijt, ook

al schiet die laatste daar niets

mee op.

Vergelijkbaar m e t achterflapteksten zijn de teksten in p r o grammaboekjes en foldertjes bij

tentoonstellingen. Ze zeggen

iets wat i e m a n d (een kenner)

ergens in heeft gezien en doen

de bezoeker (een niet-kenner)

een handreiking o m de betreffende kunstuiting beter te kunnen begrijpen. Alsof je iets eerst

m o e t begrijpen voordat je kunt

bepalen of het je aanspreekt of

niet. Alsof er m a a r é é n m a n i e r is

o m e e n schilderij of een ander

kunstwerk op te vatten.

Ook de jongste tentoonstelling

van het Exposorium, die m o menteel is te zien in de hal van

het hoofdgebouw, gaat vergezeld

van z o ' n foldertje. Maar o m n o u

te zeggen dat je daar veel wijzer

van wordt... N e e m de doeken

waarop jonge m e n s e n zijn afgebeeld die m e t dichtgetapete

m o n d e n ergens op de grond zitten. Volgens het informatiefoldertje krijgt het publiek bij deze

kunstwerken zowel e e n aanzet als

een ontmoediging tot interactie

aangereikt. Daardoor zou e e n

spanning ontstaan tussen m o d e l len en publiek binnen het frame

en de esthetische uitgangspunten

van de kunstenaar, die het geheel

regisseert.

Van die tekst snap ik dus geen

hout. Ik voelde bij het kijken h e lemaal geen aanzet tot interactie

en ook geen ontmoediging. Ontm o e d i g d raakte ik pas toen ik die

tekst h a d gelezen. T o e n begreep

ik dat deze kunst w a s gemaakt o p

basis van een of ander hoogdravend idee waar ik niets m e e kon.

Niet dat dat verder voor mijn

waardering van de tentoonstelling iets uitmaakte. E r hingen

namelijk best aardige dingen.

Zoals een serie zeer verschillende digitale afl)eeldingen, waarin

telkens e e n p o p opduikt, e e n

naakt figuurtje m e t mollige

armpjes en beentjes en z o ' n echt

poppenhoofdje. H e t foldertje

levert uitgebreid c o m m e n t a a r op

die serie. Lees het niet, is mijn

advies. Ga gewoon kijken en

maak voor jezelf uit wat je ervan

vindt.

AAN RECHTENSTUDENT PAUL SrMOONS

Paul Simoons (22) is een enthousiaste tweedejaars rechtenstudent. een uitspraak, want ik weet er nog

niet genoeg van. Je privacy wordt wel

Daarnaast is hij barman en minnaar en tussendoor helpt hij

erg aangetast, lijkt me.

vrienden en andere mensen in nood. De ideale schoonzoon dus?

Wat doe je over vijfjaar?

Ik hoop in ieder geval helemaal onafhankelijk en vrij te zijn, met diploma.

Verder hoop ik de opleiding voor officier van justitie te doen: een zware

training met streng toelatingsexamen.

Maar als ik naar de eisen kijk, zie ik

niet waarom ik daar niet zou passen.

Femke Mo enaar

Hoe houd jij het hoofd boven water?

Onafhankelijkheid vind ik belangrijk,

dus krijg ik weinig geld van mijn ouders. Ik werk twee avonden per week

in een kroeg. Zwaar, want ik werk

ook nog twintig u u r bij de rechtswinkel: een stichting die mensen helpt

als ze problemen hebben.

Waarom officier van justitie?

Omdat ik iets constructiefs wil doen:

mensen helpen. Als je slachtoffer van

een misdrijf bent, is toch de enige genoegdoening die je kunt krijgen de

bestraffing van de dader?

Waarom doe je dat?

Veel studenten aan de v u doen ditzelfde werk bij vu-rechtshulp voor

studiepunten. Ik niet, want de stichting waar ik werk is niet aan de universiteit verbonden. Je hebt twee

soorten mensen: de ene groep doet

het voor zijn cv, de andere voor het

ideaal. Eerlijk gezegd doe ik het voor

beide.

Mag je DNA-materiaal afnemen van

verdachten?

Ja... nee. Ik laat me niet verleiden tot

Denk je niet datje positieve houding

onder druk komt te staan als officier?

Het zal je zekerheden aantasten.

Maar als je grondhouding positief

blijft, komt het uiteindelijk goed. Je

moet soms wat verder in de toekomst

kijken. N e t als bij studeren: na een

vervelend vak komt een beloning in

de vorm van een interessant vak.

Help je in je privé-leven ook mensen?

Voor echte goede vrienden staat de

deur midden in de nacht open.

Kom je tijd tekort?

Nee hoor, ik sport ook nog: hardlopen, fitness en surfen bij een vereniging voor wat extremere sport. Niet

dat ik die kick nodig heb, maar ik

hou van mensen die niet snel nee

tegen iets zeggen.

Welke zaken vind je interessant?

Echtscheidingszaken doen me veel,

en zaken over vluchtelingen die hun

man of vrouw willen laten overkomen uit het buitenland. Al die ellende grijpt me aan.

Vind je relaties belangrijk?

Het vriendinnetje dat ik nu heb, is de

eerste die echt iets bij me losmaakt.

Als ik me kut voel, weet zi) dat al

voor ik het vertel. Ik sta helemaal

achter onze relatie. We hebben het

uitgebreid over die seksenquête van

Ad Valvas gehad, maar ik herken mezelf er niet in. Ik ben geen dromer:

als ik iets wil, bereik ik het ook. O

jee, dit klinkt wel erg arrogant. Ik bedoel dat ik wel dromen heb, maar ze

ook hardop durf te zeggen.

Anje Kirsch

Paul Simoons is geen dromer

' \'

DE TAFEL VAN MELLE

^1

Berend Vonk

De pesto-ogen van Gracia

Leo heeft een nieuwe vriendin, een leuke dit

keer. Hoewel 'leuk' het woord niet is.

Leo's nieuwe vriendin Gracia is

Melles onbereikbare ideaalbeeld

van een vrouw (tot hij haar zag

wist hij niet eens dat hij er een

had), de personificatie van al

zijn verlangens. Fouten heeft ze

niet, of het moet haar huidige

smaak in vriendjes zijn.

Ze is even lang als hijzelf. Heeft

een vooruitstekende bovenlip,

wat haar een humonstische uitstraling geeft. Haar ogen hebben

de warme kleur van echte Toscaanse pesto; haar hoge, krachtige jukbeenderen lijken van albast. Haar haar, dat de glans

heeft van vers doorgezaagd beukenhout, scheidt een vage, prettige geur af, alsof

Gracia zojuist aan het eind van

een warme, lome zomerdag haar

kudde schapen terug naar de

stallen heeft gedreven. Wanneer

hij haar ziet, wil hij het liefst zijn

neus in haar haren drukken.

"Leuke pet", zegt Melle nonchalant. Het IS zondagochtend

en ze staan samen in de keuken.

Grijnzend trekt ze hem diep

over haar ogen en gaat door met

haar omelet. Melle zoekt naar

een leuke, originele opmerking,

wat niet lukt. Ongemakkelijk roert hij in zijn

warme melk. De voorbije weken

zijn zwaar geweest. De keren

dat hij Gracia (zijn liefde, zijn

leven) alleen trof, zoals nu in de

keuken, moest hij zich inhouden

om zijn hart niet uit te

storten. Oppervlakkige clichégesprekjes en loodzware stiltes

waren het gevolg.

De confrontaties met Leo erbij

waren nog erger. Overal dook

het stel op: gearmd in de super-

markt, op eikaars schoot bij

feestjes, liggend in het trappenhuis. Melle gelooft met dat ze

verliefd is op Leo. Oké, ze achtervolgde hem vandaag giechelend door de gang (Gracia rent

als een hmde, zag Melle), zij

met haar kleren aan flarden en

Leo met een bobbel in zijn

broek. Toch wierp zij Melle al

die keren geheimzinnige glimlachjes toe, met in haar pestoogen een vonk van intieme

verstandhouding. Dat was geen

verbeelding.

Leo komt in zijn afgrijselijk

ouboUige kamerjas de keuken

binnen slenteren. "Zwaantje, ik

ga brood halen. Voor jou croissantjes?" Gracia knikt en Leo

verlaat de keuken, na haar uitgebreid aan haar oor gesabbeld

te hebben.

In een 'ik heb niks gezien-' houding buigt Melle zich overdreven geconcentreerd over zijn

koffie. Hij voelt hoe Gracia

vanaf het aanrecht naar hem

kijkt. Hij werpt een schuwe blik

in haar richting en ziet aan haar

uitbundige lach dat er iets ongewoons gaat gebeuren. Als in een

film ziet hij haar vertraagd op

zich afkomen, omringd door een

aura van gezeefd zonlicht. Dit is

de onwerkelijkste scène uit zijn

leven. Zo kloppend, en toch zo

onvoorstelbaar. In vervoering

strekt hij zijn armen uit. Haar

lippen raken de zijne. Haar pet

valt af en Melle ruikt behalve

schapen en zonlicht ook perenbomen, geteerde vlonders, gepelde walnoten en zachte meikaas. Ineens drijft er een geur

van platte aftershave de hemel

birmen. "Jezus, wat is dit?",

roept Leo.

Toscaanse herderinnensalade

3 ons fusili

3 tomaten

2 ons bacon

(of 6 gedroogde tomaten)

stuk jonge kaas (3 ons)

30 gram pijnboompitten

2,5 eetlepels pesto

halve krop sla

halve komkommer

verse basilicum

zout, peper, olie, knoflook

Kook de pasta volgens de gebruiksaanwijzing en giet hem af.

Rooster in een afgedekte bakpan

de pijnboompitten op een zacht

vuur goudbruin. Bak daarna de

bacon knapperig en snijd deze

klein. Snijd tomaten, sla en

komkommer klein en de kaas in

kleine blokjes. Maak met pesto,

olie, eventueel wat azijn, knoflook, peper en zout een stevige

slasaus en meng daarin de

ingrediënten. Gameren met de

basilicum.

(Annette

Wiesman)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen