Ad Valvas 2000-2001 - pagina 528

AD VALVAS 12 APRIL 2001

PAGINA 20

Lodewijk Lens

Niks aftakeling, niks dood

Ze hebben de smaak wel te pakken bij Ad Valvas. Eerst een them a n u m m e r over seks en relaties,

nu weer over de dood. Wat krijgen we hierna, een special over

de wereldvrede? Niet dat ik afkerig ben van grote t h e m a ' s . Maar

de dood, dat onderwerp had ik

flu net zo'n beetje terzijde g e schoven.

Het was een hele strijd, dat wel,

die m e gedurende de 31 jaar dat

ik nu op de wereld ben, heel wat

energie heeft gekost. Als klein

kind al werd ik regelmatig overvallen door paniek bij het idee

dat mijn leven eindig is. En dat

de wereld na mijn dood gewoon

verder draait, nog honderden,

duizenden, tienduizenden jaren.

Zonder mij! Als ik die woorden

m a a r vaak genoeg herhaalde,

werd het zwart voor mijn ogen

en kreeg ik een wee gevoel in

mijn m a a g .

T o c h leed ik niet erg onder mijn

doodsangst. Ik kon de onprettige

gedachten ook weer snel van m e

afschudden. D a n zei ik gewoon

tegen m e z e l f dat ik nog heel lang

zou leven - één jaar was al zo'n

eeuwigheid - en dat ik, als ik

eenmaal volwassen was, er vast

heel anders over zou denken. En

s o m s koos ik ervoor o m gewoon

niet te geloven dat ik dood zou

gaan. Je had oude m e n s e n en

jonge m e n s e n , redeneerde ik

dan. D e oude gingen dood en

hadden dus pech, m a a r ik was

jong en zou altijd jong blijven.

Niks aftakeling, niks dood.

D e z e redenaties b o d e n soelaas

totdat ik een jaar of 25 werd.

T o e n werd m e opeens duidelijk

dat er een kwart eeuw voorbij

was gegaan sinds mijn geboorte

en dat er niets was gebeurd dat

de tijd had doen stilstaan. Sterker nog, de jaren volgden elkaar

alleen m a a r sneller op en voor ik

het wist, was ik 26, 27, 28, 29. Ik

bereikte leeftijden die ik nooit

voor mogelijk had gehouden. Ik

constateerde bij m e z e l f grijze

haren, rimpels, verstandig g e drag, s o m s zelfs mildheid, kortom: ik werd ouder!

Ook mijn andere houvast, n a m e lijk dat ik als volwassene heel a n ders over de dood zou denken,

bedroog m e . Rond mijn dertigste

verjaardag - typisch zo'n mijlpaal die tot nadenken stemt maakte ik m e daar best zorgen

over. Ik was nu toch ontegenzeggelijk volwassen, m a a r nog

steeds vond ik het een o n a c c e p tabele gedachte o m er niet m e e r

te zijn. Stel dat ik er zo n o g

steeds over dacht als ik tachtig

was? D a t zou toch vreselijk zijn.

Ik m o e s t ermee afrekenen, voor

eens en altijd!

D a t is m e niet gelukt. E n toch

houdt het onderwerp m e de laatste tijd m i n d e r bezig. Ik wijt het

aan de werking van de geest, die

tot taak heeft het leven draaglijk

te h o u d e n . T o e n bleek dat ik de

opdracht o m mijn doodsangst

binnen een bepaalde termijn te

overwinnen, niet ging halen,

heeft mijn geest gewoon de termijn aangepast. Ik heb zogezegd

uitstel gekregen. Over een jaar of

dertig spreek ik m e z e l f opnieuw.

Doodgaan hoeft niet altijd

ellende en verdriet met zich

mee te brengen. Ais voorbeeld noemt zesdejaars economiestudent Machiel Reinders (23) de dood van

Jezus. Net als miljoenen andere christenen herdenkt hij

dezer dagen diens kruisiging

en wederopstanding.

Ellen van Dalen

Witte donderdag. Zegt jou dat wat?

Ja, dat is... zeg maar., de dag voor

Goede Vrijdag. Tja, ik weet dat Jezus

's avonds op die dag het laatste

avondmaal vierde.

pretendeer ik heel sociaal te zijn,

vaak ben ik meer uit op eigenbelang.

Verder wens ik mensen soms de ergste dingen toe, zoals laatst een conducteur op een tram. We stonden

vast, ik zat mezelf op te vreten, want

had haast en dacht in een flits: wat

heb ik zin om u eens flink uit te

schelden.

Houdt het verhaal van Jezus' kruisiging

je ook na Pasen nog wel eens bezig?

Eigenlijk moet je je het hele jaar bewust zijn van wat er op Goede Vnjdag is gebeurd, voor mij is dat namelijk de kern van het evangelie, maar

in de praktijk komt dat er niet van.

Ik vind het lastig om er bewust tijd

voor vrij te maken.

Maar je deed het niet?

Nee, want ik besef meteen dat ik

zulke dingen niet hoor te denken, dat

ze verkeerd zijn. Later op de dag, 's

avonds bijvoorbeeld voor het slapen

gaan, vraag ik God om vergeving.

Waarom zijn de lijdensweg en de dood

van Jezus dan toch zo belangrijk voor

je?

Zijn liefde voor mensen is ongekend:

hij wilde zelfs voor ons sterven! Ik

zou nooit zo ver kunnen gaan. Bij

mijn vriendin bijvoorbeeld. Als ze erg

leuk met andere jongens praat, ben

ik al achterdochtig. En dat terwijl ik

weet dat ik haar echt kan vertrouwen. Op zulke momenten besef ik

heel goed dat ik gewoon tekort schiet

in de liefde voor mijn medemensen

als je het vergelijkt met de liefde van

God voor ons.

Ben je bang voor de daad?

Soms wel. Dan denk ik: ik wil nog

zoveel, afstuderen, trouwen, kinderen

krijgen. Op zulke momenten probeer

ik me gerust te stellen door tegen

mezelf te zeggen dat ik niet bang

hoef te zijn. Als christen geloof ik namelijk in een eeuwig leven.

Het zegt je met zoveel?

Eerlijk gezegd niet. Voor mij heeft

Goede Vrijdag veel meer betekenis.

Je bedoelt de dag datjezus een kroon

van doornen op zijn hoofd knjgt, uren

met een kruis op zijn rug door Jeruzalem moet lopen en vervolgens wordt

vastgenageld?

Voor veel mensen is dat een gruwelijk verhaal. Vroeger als kind vond ik

het erg indrukwekkend. Totdat ik in

mijn puberteit begon te begrijpen

waarom hij zichzelf liet doden: voor

het vergeven van mijn vele zonden.

Ben jij dan zo zondig?

Ik steel niet, maar ik heb vaak zondige gedachten.

Vertel eens...

Ik ben wel eens egoïstisch. En ook al

Machiel Reinders zou niet voor een ander kunnen sterven

DE TAFEL VAN MELLE

Berend Vonk

Een kissie voor Pippie

Het valt niet mee om ontroerd te raken door de

dood van een woestijnrat. Maar Leo doet zijn best.

Leo's woestijnrat Pippie heeft

vannacht het loodje gelegd.

Gister klom ze nog atletisch

door Melles broekspijp op en

neer, vandaag ligt ze stil op

haar zij, haar lichaam uitgestrekt. Dood neemt ze meer

ruimte in dan levend. "Zo lijkt

ze veel dierlijker, vind je niet?",

zegt Leo. Melle knikt. Haar

knaagdienanden zagen er anders nooit zo eng uit. Hij port

in Pippies maag. "Weet je wel

zeker dat ze dood is? Kan het

geen coma zijn?"

Leo zet een cd op en muziek

vult de kamer. Een koor zwelt

dramatisch aan. Het orkest

klinkt groots en meeslepend, de

trompetten schallen en de

stnjkstokken vliegen over de

violen. Leo staart plechtig naar

de kooi van Pippie - Melle begrijpt dat hij ontroerd probeert

te raken. Hoofdschuddend zet

Leo de muziek weer uit. "Het

lukt niet. Mozarts Requiem is

toch een maatje te groot voor

Pippie."

"Waarom doe je 'm niet gewoon in de prullenbak?", stelt

Natasja in het café voor. Leo

kijkt onbewogen voor zich uit.

Hij verwaardigt zich niet erop

in te gaan. "Wisten jullie trouwens dat Igors vader lijkkistenmaker is?", vraagt Fien, om de

aandacht af te leiden. "Je zou

het niet zeggen, hè? Hij lijkt

heel normaal en heeft geen

geelgroen gezicht zoals die

doodgravers in Lucky Luke. En

ik heb hem ook nog nooit met

een meetlmt iemands lengte

zien opnemen." Ze neemt een

slok bier en vervolgt peinzend:

"Hoewel hij me wel eens 'kleintje' genoemd heeft."

"Voor mij geen kist als ik dood

ben", zegt Fien stellig. "Al dat

rotten en verteren met wriemelende beestjes erbij. Stop mij

maar in een leuke urn."

Melle schudt zijn hoofd. "Cremeren is toch helemaal niks.

Met zo'n kille zaal en zo'n lift

die je kist tergend langzaam

naar beneden laat zakken.

Waarom mogen de nabestaanden er niet gewoon zelf de fik in

steken?"

Natasja buigt zich met glinsterende ogen voorover. "Hebben

jullie gehoord dat ze tegenwoordig ook lijken plastificeren? Ze

worden opengezaagd en opgezet, heel educatief. Er zijn tentoonstelling waar ze met z'n

honderdduizenden op afkomen.

Zo wil ik ook wel eindigen.

Schoon, mooi, hygiënisch, en

ook na je dood nog bekijks."

"De nieuwe plastische chirurgie, harhar", sneert Fien.

"Goed plan, Natas", zegt

Melle. "Je kunt ook jezelf in

honderd schijfjes laten zagen,

plastificeren en uitdelen op je

begrafenis. Het mooiste aandenken dat we ons maar kunnen wensen. Misschien in gouden letters je naam erop?"

Natasja knikt enthousiast.

"Fien, jij studeert toch scheikunde?", stoot ze Fien aan.

"Misschien kunnen we Leo's

woestijnrat in plastic gieten.

Leuk voor Leo."

"Interessant", knikt Fien. "Ik

heb wel even tijd nodig om het uit

te zoeken. Pippie moet zolang

maar in de diepvries, anders

valt er niets te conserveren."

Leo neemt Melle apart. Zijn

ogen zijn eindelijk vochtig.

"Heb je het telefoonnummer

van Igors vader? Ik wil gewoon

een klein, gezellig kissie voor

mijn Pippie."

D o d e kip

1 citroen

4 tenen knoflook

4 kipfilets

4 eetlepels fijngeknipte verse

konander

3 eetlepels olijfolie

zout

versgemalen peper

papnkapoeder

1 eetlepel roomboter

Maak een marinade van de uitgeperste citroen, de knoflook,

de koriander en de olijfolie.

Voeg er zout, peper en paprikapoeder aan toe en leg de kipfilets mmstens 1 uur in de marinade. Verhit flink wat olie in

een grote bakpan en bak de kip

op met te hoog vuur rondom

lichtbruin. Schep steeds het

bakvet met kruiden en knoflook

over de filets. Draai het vuur

laag en bak de kip in 15 minuten verder gaar. H o u d het vuur

laag zodat knoflook en konander niet verbranden.

(Annette

Wiesman)

Anje Kirsch

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen