Ad Valvas 2000-2001 - pagina 447

UB VALVAS 15 MAART 2 0 0 1

PAGINA 7

Buitenlandse VU-studenten over hun favoriete vaderlandse boek

'Clark Accord heeft heel

herkenbare Surinaamse

humor'

D e Surinaamse Chantal O'Neil (studente Engels) weet meteen welk Surinaams boek zij iedereen kan aanraden: De koningin van Paramaribo van

Clark Accord. "Het gaat over een hoer, die haar hele leven in Paramaribo

heeft gewerkt. Ze kent veel mensen, uit hoge en lage kringen, zeelieden,

bekende politici. Het boek vertelt over haar leven in Suriname tot haar dood

begin jaren tachtig. Het boek is gebaseerd op het levensverhaal van Maxi

Linder, de bekendste prostituee uit de Surinaamse geschiedenis. Ze is een

slimme, trotse vrouw, met veel invloed achter de schermen.

"Het is een spaimend boek: Linder helpt allerlei mensen, maar wordt uiteindelijk zelf verraden. Het boek geeft een beeld van de Surinaamse samenleving, er zit heel herkenbare Surinaamse humor in en de mensen praten erg

Surinaams. Het is een erg pakkend boek." (WV)

Het thema van de huidige Boekenweek is 'land van

herkomst: schrijven tussen twee culturen'. In het kader

hiervan vroeg Ad Valvas buitenlandse VU-studenten

naar hun lievelingsboek uit de literatuur van ,

hun vaderland. Welk boek moeten Nederlandse

studenten absoluut lezen?

'Door de gedichten

Khayyam herinner

van Omar

ik me Iran

Resa Sadeghi (cursiste bij Nederlands als tweede taal) uit Iran denkt onmiddellijk aan de Rubaiyat van de Iraanse dichter Omar Khayyam. "Khayyam is

een heel beroemde dichter uit de elfde eeuw. Behalve dichter was hij ook

filosoof en wis- en sterrenkundige. In het Westen is hij vooral bekend geworden om zijn Rubaiyat, een poëtisch werk van 101 kwatrijnen, vierregelige

gedichten. Die gedichten zijn in de negentiende eeuw vertaald door de

Engelsman Edward Fitzgerald. In Engeland zijn Khayyams boeken veel verkocht, hier heb ik ze nog niet gezien.

"De gedichten geven een goed beeld van de Perzische cultuur. Ik vind ze

heel herkenbaar. Ze gaan onder meer over het goede leven en over de andere wereld. Soms lees ik de gedichten en herinner ik me Iran. Zoals de passages over drinken. Als ik een glas wijn drink, kan ik met weemoed aan mijn

land denken." (YN)

'Nina Urgan

beschrijft de

vrouwenemancipatie

in Turkije'

'Iedereen

moet iets

lezen van

Mario Vargas

Llosa*

Alexandra Malaga (studente

Nederlands recht) uit Peru vindt

dat iedereen iets van Mario Vargas Llosa moet hebben gelezen.

"Eigenlijk zijn al zijn boeken

goed, maar zelf heb ik het meest

met De vis in het water. Dat boek

beschrijft de verkiezingscampagne in 1990 waar Vargas Llosa de

concurrent is van Fujimori. Mijn

moeder was destijds lid van de

partij van Vargas Llosa, vandaar

dat ik die campagne van heel

dichtbij heb meegemaakt. Het

boek beschrijft heel goed de

middenklasse in Peru, gezitmen

waarvan beide ouders hebben

gestudeerd, de moeder een baan

heeft en de vader meestal twee.

Rijk zijn ze niet, maar ze houden

het hoofd wel boven water door

hard te werken.

"Deze middenklasse is in de

loop der tijd steeds kleiner

geworden door de economische

malaise. Zeventig procent van de

bevolldng van Peru behoort

momenteel tot de armen. In de

verkiezingscampagne van 1990

waren de mensen het oude politieke systeem behoorlijk zat. De

toenmalige president had voornamelijk zijn eigen zakken

gevuld en het land arm gemaakt.

Daarom vsdlde zowel Vargas

Llosa als Fujimori niet worden

geassocieerd met linkse of rechtse politieke stromingen en hadden beiden een eigen politieke

partij opgericht.

"Naast De vis in het water heeft

Vargas Llosa ook een heleboel

mooie romans geschreven die

minder politiek getint zijn. Het

groene huis en Wie heeft Palomino

Mokro vermoord? vind ik het

mooist." (WV)

'William Saroian schrijft prachtig

Vigo Sarkisian (student rechten) uit Armenië leest veel

Armeense literatuur als hij de kans krijgt. "Ais er kennissen of familie naar Armenië gaan, vraag ik ze altijd boeken mee te brengen. Inmiddels is mijn voorraad op, dus

ik hoop dat er binnenkort iemand op reis gaat." De

schrijver die hij iedereen kan aanraden is William

Saroian, een Armeniër wiens ouders naar de Verenigde

Staten vluchtten voor de genocide door de Turken in

1915. "Deze genocide, waarbij anderhalf miljoen

Armeniërs omkwamen, is voor onze cultuur net zo'n

belangrijke gebeurtenis als de Tweede Wereldooriog en

de jodenvervolging hier in Nederland. Veel boeken gaan

dus over de gebeurtenissen van 1915, de gevolgen, of de

tijd voor 1915. Saroian schrijft in de romans Moeder, ik

houd van je en Herinneringen aan mijn jeugd over zijn

jeugd in Armenië. Maar hij schrijft ook over het proces

van aanpassing in de Verenigde Staten, waar de cultuur

over

Geschiedenisstudente Nalan

Hasirsci, die uit Turkije komt,

leest vrij veel Turkse literatuur.

"Ik wü een beetje bijhouden wat

er speelt in Turkije en welke

schrijvers populair zijn." Nalan

leest vloeiend Turks, omdat ze

van haar elfde tot haar vijftiende

in Turkije woonde. De Turkse

schrijvers die ze noemt zijn niet

vertaald. Het is zonde, vindt ze,

dat zo weinig hedendaagse

Turkse schrijvers worden vertaald in het Engels of in een

andere taal. "Uit de jaren vijftig

kun je wel vertalingen lezen,

maar ik denk dat er behoefte is

aan meer vertalingen van hedendaagse schrijvers."

Nina Urgans boek Dinozor is

Nalans favoriet. Het is een autobiografie van de schrijfster en

gaat over de Turkse samenleving

in de twintigste eeuw. "Het is

een goede beschrijving van de

studentenwereld, de intellectuele

wereld, maar ook de vrouwenemancipatie in Turkije. Urgan

was een bijzondere vrouw. Ze is

socialiste,- communiste en feministe geweest. Wegens haar

opvattingen is ze ook een poosje

haar academische titels kwijtgeraakt."

"Een goed criticus van de

hedendaagse Turkse maatschappij is Aziz Mesin, met zijn boek

Sizin memlekette esek yok mu?

('Hebben jullie in jullie land

geen ezel?'). De schrijver schopt

in dit boek tegen alles aan wat

mis is in Turkije. Maar ook dit

boek is niet vertaald."

Nalan houdt het meest van boeken die gewone gebeurtenissen

op een simpele, menselijke

manier beschrijven. Ze is nu

bezig in een van de boeken van

J.J. Voskuil en vindt dat hij dat

heel goed kan. Daarnaast houdt

ze van oude Russen en dan

vooral van Tolstoj. "Je krijgt

door zijn boeken veel inzicht in

het Rusland van die tijd en het

levensgevoel van de Russen."

(WV)

Armenië'

veel individualistischer is dan in zijn vaderland."

Vigo herkent hier veel in. Hij kwam zelf in 1993 als

vluchteling naar Nederland. "In Armenië zijn famiheledcn veel meer bi; elkaar betrokken. Je krijgt hulp voordat

je erom hebt gevraagd. Dat is in het Westen anders.

Saroian beschrijft in een van zijn boeken hoe intens een

complete familie ermee bezig is, als een van de familieleden naar New York gaat." Prachtig, vindt Vigo.

Saroian zelf kon geen Armeens lezen of schrijven, omdat

hij opgroeide in Amerika. Wel voelde hij zich Armeens.

"De taal waarin ik schrijf is Engels, maar de geest die me

dwingt om te schrijven is Armeens", schreef hij daarover.

Vigo Sarkisian kan wel Armeens lezen en leest ook regelmatig Armeense schrijvers die niet vertaald zijn. "Cewak

vind ik de beste. Die schrijft over de overheersing door

de Russen. Hij werd rond 1970 vermoord. Van hem zou

ik graag weer eens een boek lezen." (WV)

J

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen