Ad Valvas 2000-2001 - pagina 672

AD VALVAS 28 JUNI 2001

PAGINA 4

Mooi en leiijk in Ad Valvas

We vinden onszelf niet echt mooi.

Sterker nog: we vinden dat Ad Valvas

er een beetje verouderd uitziet. D e

grote kop op de voorpagina komt

overduidelijk nog uit het begin van

de jaren negentig. D e blokjes bij de

langere artikelen met de namen van

de auteurs ogen eveneens gedateerd

en de vormgeving van series als Passie

voor spon is eerlijk gezegd toch een

beetje fröbelwerk.

Daarom zijn we bezig om een ander

uiterlijk te krijgen. Dat gaat niet van

de een op de andere dag. Om weer

fris naar onszelf te kunnen kijken,

nodigden we allereerst een deskundige van buiten uit. Een opmaker van

een van de landelijke dagbladen

(veelvuldig bekroond voor de mooie

vormgeving) legde een aantal Ad Val-

vassen naast elkaar. Zijn kritiek was

niet mals. Ad Valvas oogt een beetje

als een huis-aan-huisblad, oordeelde

hij genadeloos. Er zitten te veel

kadertjes, rastertjes en blokjes in.

Bijna alles wordt extra geaccentueerd, waardoor niets opvalt. Dat

vond hij zonde. Want over de inhoud

was hij wel goed te spreken. "Het

blad is veel beter dan het eruit ziet."

De ergste mankementen zijn inmiddels verholpen. E n na drie uitgebreide redactievergaderingen weten we

ongeveer welke grote veranderingen

we willen. Als alles volgens plan

loopt, zien we er vanaf oktober heel

anders uit.

Maar iedereen die ervaring heeft met

het veranderen van kranten, weet dat

een restyling bij grote groepen lezers

vaak niet eens opvalt. D u s als we

straks in het najaar trots in ons nieuwe uiterlijk verschijnen, zal lang .niet

iedereen dat zien. Sommige mensen

zijn niet eens in staat om mooie dingen op te merken ook al staan die

voor h u n neus. Daar hebben ze dan

een buitenstaander voor nodig. Dat

geldt soms ook voor journalisten. Zo

liet onze lay-out expert tussen neus

en lippen door weten dat hij het vuhoofdgebouw zo'n prachtig pand

vond. Dat leek ons nieuws, want

normaal horen we alleen maar klachten. Vandaar dat we voor deze mooien-lelijkspecial fotograaf Peter Strelitski op pad stuurden om mooie

foto's van het al zo vaak verguisde

gebouw te maken. Dat lukte hem

nog ook. Binnen de vu-muren waren

de echte hoofdgebouwfans lastiger

op te sporen.

Ook was het niet zo eenvoudig om

personeelsleden te vinden die echt

moeite doen om hun eigen kamer

mooi te maken. Een faculteitsdirecteur mailde dat hij op de hele universiteit geen enkele bijzondere kamer

wist. Een ander kende niemand met

kunst aan de muur.

Studenten zijn redelijk tevreden over

hun eigen schoonheid. Volgens onze

enquête geven ze zichzelf een zeven.

Over htm medestudenten zijn ze iets

minder te spreken (een zesje). Onze

oproep om mooie studenten te nomineren als de hunk of babe van de vu,

leverde niet meer dan een handvol

reacties op. Een van de genomineerden staat hieronder. Maar aangezien

hij slechts één stem kreeg, hadden we

net zo goed Saida, Francesca, Wendy

of Rosalie kunnen portretteren.

Omdat deze special het laatste n u m mer is voor de zomer, ging fotograaf

Strelitski naar Zandvoort om schoonheid of lelijkheid op het strand te kieken. Binnen de redactie waren de

meningen verdeeld over de vraag of

het stel waarmee hij terugkwam, en

dat nu de voorpagina siert, mooi of

lelijk is. Hoogleraar literatuurkritiek

Maarten Doorman, die deze week

oreerde, zal dat waarschijnlijk niet

erg vinden. Meningsverschillen over

schoonheid juicht hij juist toe. "Waar

de lieve vrede heerst, wordt het land

schraal."

Redactie Ad Valvas

Anje Kirsch

'Ons lichaam is een perfecte creatie'

Sylvia Blankendaal (25), vierdejaars

sociaal-culturele wetenschappen: "Ik

ben nu bijna negen maanden zwanger

en ik vind mezelf echt verschrikkelijk

mooi. Het trotst ben ik op mijn buik.

De eerste keer dat een vreemde aan

me zag dat ik zwanger was, ik telde

toen zes maanden, heb ik de hele verdere dag lopen stralen. Mijn borsten

vind ik iets minder. Ze zijn ruim twee

maten groter geworden en worden

wat zwaar, ik krijg er rugpijn van.

Het is bijzonder, dat nieuwe leven in

je. Ik had van tevoren totaal geen idee

wat het betekent om zwanger te zijn,

maar nu ik het meemaak, vind ik het

leuk. Het was niet de bedoeling om

een kind te krijgen. Ik stond op het

punt om naar Denemarken te vertrekken om een soort opleiding te volgen

tot ontwikkelingswerker, toen ik merkte dat ik over tijd was. Aansluitend

zou ik zelfs een halfjaar naar Mozambique gaan en mijn vriend zou ook

Peter Strelitski

'Drie maanden geleden

had ik nooit roze willen

dragen'

Özhan Cinkiz (21), derdejaars rechtenstudent: "Veel mensen denken als

ze mij zien: 'dat is zo'n jongen met

kapsones', weet je. Maar wat weten zij

daar nou van? Ik houd ervan om er

strak uit te zien. Modieuze kleren,

gespierd lichaam. Een beetje macho,

maar niet té. Daarom ga ik drie keer

per week naar de sportschool en regelmatig de stad in met mijn vrienden.

Om mijn lichaam wat droger te krijgen, ga ik eens per week squashen.

Daarmee verbrand je veel vet en dan

zie je je spieren beter. Dat is mooier

dan een vetlaagje over je armen.

Roze is mijn laatste ontdekking. Drie

maanden geleden had ik nooit roze

willen dragen, te homoachtig. Maar

die babykleurtjes zijn in de mode en

een vriend van me zei: 'trek eens aan

die bloes'. Hij vond dat het me helemaal goed stond, dus dan probeer ik

roze. Ik heb inmiddels ook een roze

shirtje gekocht. Ik ben er altijd voor in

om nieuwe dingen te proberen, als het

maar een beetje hip en bijzonder is. Ik

krijg wel eens opmerkingen van 'hé,

winkel jij in de P C Hooftstraat ofzo?

Maar dat is niet zo. Ik koop mijn kleren in allerlei winkels, in Haarlem,

Amsterdam, de Bijlmer.

Een spijkerbroek? Die draag ik al een

paar jaar niet meer. Ik heb liever linnen broeken. De laatste twee maanden heb ik 2000 gulden uitgegeven

aan kleren. Net voordat de uitverkoop

begon, helaas. Maar soms koop ik ook

gewoon een paar maanden niets.

In mijn vriendenclub is mode belangrijk. We vinden het leuk om er goed

uit te zien. En zeggen dat ook tegen

elkaar. Ik vind het jammer aan Nederlandse mannen, dat ze niet zo snel

tegen elkaar zullen zeggen: 'je ziet er

leuk uit' ofzo.

En dat mensen vooroordelen hebben

als je goed gekleed bent. Een meisje

op mijn werk noemde me laatst een

onbetrouwbaar type. Toen ik vroeg

waarom, zei ze: 'ik zie toch hoe je

bent.' Ik vind dat kortzichtig.

Ik ben denk ik wel een womanizer. Ik

houd ervan om te flirten en naar

mooie meisjes te kijken met mijn

vrienden. Maar een meisje moet ook

karakter hebben, weet je. Ik heb relaties gehad met prachtige meisjes, die

heel koud bleken te zijn. Je hebt niets

aan de mooiste vrouw ter wereld als

ze een bitch is, zeg ik altijd." (WV)

mee. Ik had dus heel andere plannen,

maar het is anders gelopen en het

kindje is meer dan welkom.

Ik ben vooral verbaasd over hoe

natuurlijk het allemaal gaat. Het

lichaam doet het gewoon, het gaat

vanzelf. Ons lichaam is een perfecte

creatie, ik zou bijna zeggen een soort

goddelijke blauwdruk. Ik vind het

onzin dat mensen er van alles aan willen veranderen. Ik heb mezelf een tien

gegeven in de Ad Kafoas-enquête, niet

uit arrogantie, maar gewoon omdat ik

het menselijk lichaam zo wonderlijk

vind.

Jullie vroegen naar het toppunt van

knapheid. Dat was moeilijk om in te

vullen, omdat er voor mij niet één

s u m m u m van schoonheid bestaat. Er

zijn zoveel mooie mensen. Het toppunt van lelijkheid vond ik veel makkelijker: Pamela Anderson. Als je je zo

toetakelt, heb je geen respect voor je

eigen lijf.

Ik houd niet van de commerciële

opvattingen over wat mooi is. Ik knap

ook af op te hippe en modieuze kleding. Een teken van schaapjesgedrag.

Je ziet nu vaak van die jongens zondei

sokken in plasticachtige schoenen.

Afschuwelijk! Of meisjes met taps

toelopende broeken, een absolute fout

van de confectie-industrie. Als een

hele groep hetzelfde aan heeft, denk

ik: 'kan het niet iets origineler?' Zelf

loop ik vaak in mijn ouwe kloffie. Ik

ga gerust in mijn joggingbroek naar de

universiteit.

Ik geef toe dat uiterlijk heel belangrijk

IS. We zijn immers biologische

wezens, op zoek naar de beste partner. Mijn vriend vind ik een ontzettend knappe man, ook al voldoet hij

misschien niet aan de algemene maatstaven. Na anderhalfjaar denk ik nog

steeds elke dag als ik naast hem wakker word: 'Jezus, wat een lekker

ding!'" (YN)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen