Ad Valvas 2000-2001 - pagina 364

AD VALVAS 1 FEBRUARI 2001

PAGINA 1 6

Lodewijk Lens

vragen

Graaien wat je graaien kan

Kort geleden stond ik n a d e

lunch in de lift naar boven. Er

stonden n o g twee m e n s e n in d e

lift, jongens v a n achter in de

twintig. Ze waren druk in

gesprek. "Wie zegt m i j dat de

AOW n o g bestaat als ik zeventig

ben?", zei de e e n . "We betalen

wel allemaal braaf p r e m i e s ,

m a a r wie weet is er straks niks

m e e r v a n dat geld over, als wij

het nodig hebben. D a a r o m z e g

ik: graaien wat je graaien kan."

D e andere jongen stond er e e n

beetje lacherig bij. Hij sprak zijn

vriend niet tegen, m a a r g a f h e m

ook geen gelijk. Misschien wel

omdat hij doorhad dat ik m e e luisterde.

"Maar er is toch een spaarpotje

voor de AOW?", m e n g d e ik m e i n

het gesprek. "Waarin meevallers

worden gestort, zodat de AOW

ook straks betaalbaar blijft?"

Wat was ik naïef dat ik daarin

geloofde, vond de jongen. D e r e gering kon daar toch elk m o m e n t

een ander doel voor verzinnen en

dan konden wij, de ouderen van

straks, naar onze centen fluiten.

E n dus, zei hij n o g m a a r eens,

m o e s t je "graaien wat je graaien

kon" v a n de staat. Wat hij daarm e e bedoelde zei hij niet, m a a r

er zijn natuurlijk zat m a n i e r e n

waarop je de staat kunt bestelen.

D e jongens stapten uit. Ik wenste

ze succes m e t h u n AOW.

Toevallig was ik diezelfde week

bij een vriendin die een Kamerlid op bezoek had onder het

motto 'de politiek komt naar je

toe'. H e t was Saskia N o o r m a n -

D e n U y l v a n d e PvdA. Ze k w a m

praten over a r m en rijk in

Nederland, m a a r z e wist ook v a n

alles over AOW.

Volgens haar was er bijvoorbeeld

helemaal geen reden o m te d e n ken dat die in de toekomst o n b e taalbaar wordt; er komt alleen,

over e e n jaar o f vijftien, een

periode waarin onevenredig veel

m e n s e n (namelijk de

babyboomgeneratie), m e t pensioen gaan.

H e t Aow-geld dat voor die groep

nodig i s , kan niet worden opgebracht m e t alleen de p r e m i e s v a n

de beroepsbevolking, want d i e i s

op dat m o m e n t te klein. E n dus

is er dat spaarpotje. Maar a a n

die scheve situatie komt op e e n

gegeven m o m e n t ook weer een

eind, waarna het evenwicht t u s sen degenen die de AOW betalen

en degenen die het geld krijgen,

zich herstelt.

Het is dus helemaal niet nodig

o m uit voorzorg de staat te b e stelen. E n wie even verder denkt,

snapt dat dat zelfs averechts zou

werken. Want als de staat m i n der geld binnenkrijgt, blijft er

m i n d e r over voor i n h e t AOWpotje e n n e e m t de kans dat de

oudedagsvoorziening onbetaalbaar wordt, alleen m a a r t o e . H e t

is, heel simpel, een self-fulfilling

prophecy.

Wie m e e r zekerheid wil dat de

AOW b e h o u d e n blijft, kan dus

beter pleiten voor hogere belastingen. Maar o m e e n of andere

reden denk ik dat die jongen in

de lift ook dat waarschijnlijk wel

een naïef standpunt zal vinden.

AAN MARXISTISCHE STUDENT HANS LAMMERS

Bijna elke week staat hij bij de ingang van de mensa het marxistische

blad de Internationale Socialist (IS) te verkopen. Een politieke boodschap verkondigen op de VU is officieel verboden, maar vierdejaarsstudent geschiedenis Hans Lammers (25) trekt zich daar niets van aan.

E len van Da en

f e zuerd in januari gearresteerd op de VV

omdat je voor dne piek probeerde de IS

aan voorbijgangers te slijten. Hoe was

dat?

Spannend. Ik was nog nooit in de

boeien geslagen. In het begin was ik

beduusd. Pas bij de uitgang dacht ik:

ik moet verzet plegen. Dat hoort.

T o e n ben ik demonstratief languit

gaan liggen. D e politie moest me

over de grond naar buiten slepen,

het politiebusje in.

Werden de agenten boos?

Nee, ze lachten. 'Gelukkig ligt er

sneeuw', zeiden ze. 'Dat sleept wat

makkelijker.' Ik baalde daar wel van.

hervormen, maar door revolutie. D a t

moet ook gebeuren met ons poldermodel. Ik vecht voor een maatschappij waar niet de winst, maar de behoefte van de mens centraal staat. T e

beginnen met het openbaar vervoer.

Dat moet worden aangepast aan de

wensen van de reizigers en het personeel, niet aan die van de portemonnee van de baas.

Wat vinden je ouders van je politieke

activiteiten?

Mijn vader, een kleinburgerlijk zakenman, steunt me. Mijn moeder is

huisvrouw en zegt niets. Ik vertel

haar ook weinig. Ze zou alleen maar

bezorgd om me zijn. Ze maakt zich

over bijna alles wat ik doe zorgen.

Doe je dan nog andere dingen dan actievoeren?

Ik heb eigenlijk geen hobby's, maar

ik vind klimmen op een klimmuur of

een biertje halen bij café D e Brug,

aan het einde van de Overtoom, wel

leuk.

Die kroeg vol yuppen en studenten uit

Amsterdam-Zuid?

O, is dat zo? N o u ja, zo vaak kom ik

er ook weer niet.

Waar ben je opgegroeid?

In een keurig, rustig stadje: Vaassen.

Later in Apeldoorn. Beide liggen

hartje Veluwe.

Hoe zitje er over 25 jaar bij?

Dan werk ik gewoon en verdien mijn

geld als journalist of ik doe nog

steeds dit werk, maar dan wil ik er

wel voor betaald krijgen. Want zo realistisch ben ik wel: ik moet natuurlijk wel genoeg poen hebben om te

kunnen eten.

Hoe lang zat je vast?

Vier uur. Maar ik had het er graag

voor over.

Wat bezielt je om door te gaan?

Ik sta hier weer omdat ik h e t verbod

op het verspreiden van politieke

boodschappen op de v u echt achterhaald vindt. D a t moeten ze terugdraaien. Je mening verkondigen moet

juist op een plek als deze mogeHjk

zijn. Hier zitten mensen die openstaan voor nieuwe ideeën.

In het nieuwste nummer van IS lees ik

een lovend verhaal over Karl Heinnch

Marx. Waar komt die liefde voor deze

Duitse filosoof vandaan?

Voor mijn studie heb ik veel over

hem moeten lezen. Zijn visie greep

m e meteen aan. Hij zegt: werp de

heersende klasse omver. Niet door te

Hans Lammers wil later wel genoeg poen hebben

DE TAFEL VAN MELLE

Berend Vonk

Die lange lummel moet geen zoetighei(d eten

Melle heeft wel eens wildere familiefeestjes meegemaakt dan de verjaardag van Natasja. Zijn gehamer met een vorkje op de bodem van zijn kwarktaart is een tijdlang het enige geluid in de kamer.

Natasja is 21 geworden. "Ik vier

het niet", heeft ze Melle gezegd.

"Hoogstens ga ik wat taart eten

bij mijn ouders. Je kunt langskomen. " Deze omschrijving blijkt

misleidend. Nadat Melle de

zware houten deur van Natasja's

ouderlijk huis in Zuid achter

zich heeft gesloten, komt hij terecht in een overvolle huiskamer

waar de lucht van ouderwets

zoete parfum bijna tastbaar in

de lucht hangt. Een veertienkoppig gezelschap van middelbare leeftijd kijkt Melle vanaf

zitbanken en bijgeschoven tuinstoelen zwijgend aan. Iemand

leunt krakend naar voren om

luid rinkelend in haar koffie te

roeren. Melle voelt dat er iets

van hem verwacht wordt, zoals

hij daar tussen de schuifdeuren

staat. Als Natasja binnenkomt

doorbreekt een joviale man de

ongemakkelijke stilte. "Is dit je

laatste aanwinst. Natas?" "Nee,

oom Herman, deze gaat al langer mee", antwoordt ze, terwijl

ze in Melles wang knijpt. Oom

Herman lacht een vette lach.

Bij gebrek aan stoelen laat Melle

zich onhandig bij de serredeuren

op de grond neervallen, wat een

gil veroorzaakt. Hi) is geland op

de beige-gekouste voeten van

Natasja's bi)na honderdjarige

oma, zo blijkt. Ondanks Melles

omstandige verontschuldigingen

blijft ze hem wrokkig aankijken.

Natasja's moeder brengt haar

een glas water voor de schrik.

Melle krijgt een stuk kwarktaart.

die hij onder de kritische blikken van Natasja's oma te lijf

gaat. D e bodem is zo hard als

gewapend beton, terwijl de slappe bovenkant meteen kapseist.

Melle blijft op de bodem inhakken tot er op het porseleinen

schoteltje een onsmakelijke

bruin-roze moes ontstaat. Het

gehamer met het vorkje is een

tijdlang het enige geluid in de

kamer, naast het tikken van de

klok. Melle heeft wel eens wildere familiefeestjes meegemaakt.

Een birmenstormende kleuter

met een zilverblond pagekapsel

en Oilily-kleren lijkt voor afleiding te zorgen. Vertedering

alom op de gezichten van de

ooms en tantes. Het jongetje

werpt een bhk vol afschuw op

Melles taartruïne en beklimt de

schoot van zijn moeder. "Wie is

dat?", wijst hij beschuldigend

naar Melle. "Weet ik niet liefje,

een of ander vriendje van Natas

denk ik", antwoordt ze. "Wat

heeft hij op zijn kin?", wijst de

jongen naar Melles kin, waar

naast de taartresten een drietal

tot volle bloei gekomen pukkels

pronken. "Ssst. Dat zijn puistjes

liefje", fluistert het mens op

middelharde sterkte. "Daar kan

die jongen niks aan doen." N a tasja's oma buigt zich over naar

oom Herman. "Wat zegt ze?",

schreeuwt ze. "De vrijer van

Natasja heeft huidproblemen",

licht oom Herman haar discreet

in. "Dan moet die lange lummel

ook geen zoetigheid eten", oordeelt Natasja's oma streng.

Melle verliest intussen greep op

zijn laatste brok taart, die wegschiet en landt op de schoot van

de fluisterende moeder. Die

slaakt een kreet en begint haar

rok driftig met spuug te bewerken. "Natas heeft wel onhandige

vnenden", zegt ze, zonder nog

een poging te doen om haar

stem te dempen. Melle besluit

dat het tijd is om te gaan. Hij

kwam tenslotte alleen maar taart

eten.

Benodigdheden voor e e n

taartruïne

4 ons kersen

1 ons gepelde walnoten

100 gram biscuits

100 gram roomboter

100 gram Mon Chou

12 eetlepels vla

2 eetlepels suiker

Ontpit de kersen. Stamp de

walnoten met de biscuitjes goed

fijn. Smelt de boter en roer

walnoten en biscuitjes erdoor.

Verdeel dit mengsel al stevig

aandrukkend over de bodem

van een springvorm. Laat de

taartbodem in de koelkast hard

worden. Klop de vanillevla en

de suiker door de roomkaas en

roer de kersen erdoor. Schep

het mengsel op de hard

geworden bodem en laat het

taartje m de koelkast 2 uur

opstijven.

(Annette

Wiesman)

Anje Kirsch

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen