Ad Valvas 2000-2001 - pagina 456

AD VALVAS 15 MAART 2001

PAGINA 16

Lodewijk Lens

In de wereld van de VU-lift

is niets zeiter

Als gebruiker van het hoofdgebouw heb ik, naast allerlei kleine

ergernissen, één grote ergernis:

de liften. Wachten op de lift in

het hoofdgebouw doet m e altijd

denken aan een spel in een televisiekwis, m e t dat verschil dat de

vu geen tropische vakantie w e g geeft aan degene die als eerste in

de lift weet te stappen. Maar verder is het hetzelfde: s a m e n m e t

de andere kandidaten sta je spiedend voor de zes gesloten deuren. Welke zal het eerst o p e n gaan? Je m o e t je vlakbij één van

de deuren opstellen, anders kom

je er nooit in, m a a r hoe maak je

de juiste keuze? E n wanneer

n e e m je het besluit je plaatsje in

de rij op te geven voor een sprint

naar een andere lift, die sneller

beneden lijkt te komen?

Wat je ook doet, het blijft een

gok. Want in de wereld van de

vu-lift is niets zeker. Voor hetzelfde geld blijft de lift waarvan

de cijfertjes boven de deur eerst

nog zo rap aftelden, op het laatste m o m e n t ineens minutenlang

hangen op de eerste verdieping.

D a n heb je verkeerd gegokt.

Maar ook als je een lege lift treft,

juist op het moitient dat je naar

boven m o e t , is het leed nog niet

geleden. Het gebeurt m a a r al te

vaak dat er nét voordat de deuren dichtgaan, nog i e m a n d i n stapt. Daarna blijven ze weer een

paar seconden extra open, waardoor nog m e e r m e n s e n de kans

krijgen op het laatste nippertje in

te stappen. En zo is het heel goed

mogelijk dat je uiteindelijk t o c h

weer in een bomvoUe lift staat

die op elke verdieping stopt.

D a n is er nog de heisa bij het

uitstappen. M e n s e n die vroeg

m o e t e n uitstappen (wanneer de

lift op zijn volst i s ) , hebben de

gewoonte o m helemaal achterin

te gaan staan. Vervolgens w a c h ten ze tot de deuren al lang en

breed open zijn voordat ze "pardon" m o m p e l e n en zo'n beetje

tegen je aan beginnen te duwen.

W a a r o m , als je op de derde v e r dieping m o e t zijn, ga je niet m e t

de trap, vraag ik m e altijd af.

W a a r o m onderwerp je je vrijwillig aan de kweUing van die lift?

E n als je dan zo nodig m e t de lift

m o e t , w a a r o m blijf je dan niet

vooraan staan, of wijk je uit naar

de zijkant? W a a r o m loop je dan

door tot helemaal achterin? E n

w a a r o m , als je dat toch doet,

begin je niet wat eerder m e t je

weer een weg naar voren te

banen? D o o r d a t ik m e keer o p

keer over al deze dingen opwind,

ben ik vaak helemaal gek van ergernis wanneer ik aankom op de

etage waar ik m o e t zijn.

Van de week las ik ergens een

stukje over Stress als keuze, een

boek m e t tips o m stress te verminderen. E e n van die tips is dat

je je tijdens het wachten op een

lift niet tnoet ergeren. Je m o e t

juist genieten van het " m o m e n t

van rust" dat het wachten is. Ik

geloof niet dat dat boek iets voor

mij is.

vragen

AAN ROEICOACH SASKIA DE MOL

Saskia de Mol (22) draagt

een zware verantwoordelijkheid: behalve studente economie aan de VU en fiscale

economie aan de UvA is ze

coach van acht eerstejaars

wedstrijdroeiers bij Okeanos.

Speel je met een beetje voor God?

(harde lach) Ja, vooral m de selectieperiode denk je wel eens: dat ik dat

doe! Wat een macht heb ik eigenlijk,

al die beslissingen die ik neem. De

selectie is voor de roeiers heel spannend. Ik weet nog van mezelf vorig

jaar dat ik er iedere dag mee bezig

was: het bepaalt toch wat je dat hele

jaar gaat doen.

Wordt er veel geroddeld?

Vast, maar daar ben ik niet bij. Ja,

we praten natuurlijk met de coaches

over de roeiers. Sommige eigenschappen van mensen wekken irritatie op... Ik ga geen voorbeeld geven,

want iedereen leest dit.

Femke Molenaar

Waarom coach je?

Ik was vorig jaar zelf eerstejaars wedstrijdroeier en dan train je al zeven

keer per week. Als ik was doorgegaan, had ik nu tien keer moeten

tramen om in het veld waar we vorig

jaar zijn geëindigd mee te komen.

Dat zag ik niet zitten. Coachen leek

me een leuke manier om erbij betrokken te blijven.

Dit loeekend is de eerste grote zvedstnjd,

de 'Heineken' op de Anistel. Zenuwachtig?

Jawel, maar op een andere manier

dan de roeiers. Tijdens de wedstrijd

zelf sta je machteloos aan de kant.

Het is de voorbereiding waar al het

werk in zit.

Ben je eigens bang voor?

Ik zou het vervelend vinden als we

geen enkele wedstrijd winnen. Maar

we hebben een ploeg met veel potentie. Eigenlijk ben ik banger voor blessures. We hebben geen reserve, dus

als er eentje uitvalt, zit je al.

Je staal bijna tedere dag langs de kam.

Ben je met een beetje een zombie?

Nee hoor, ik doe zelf nog aan sport

en ik doe twee studies die bijna af

zijn. Ik stuit wel eens op rare reacties. Ik had bijvoorbeeld m.oeite mijn

ouders uit te leggen wat ik precies

doe. En vriendinnetjes begrijpen niet

waarom het leuk is heel hard te trainen en niet uit te gaan.

Wat vindt je vriend ervan?

Die is zelf roeier, dus hij snapt het

wel.

Was het eng in het begin?

Wel een beetje. Maar ik merk dat ik

goed dingen uit kan leggen. En ik

weet nog zoveel van vorig jaar Bovendien coach ik niet m mijn eentje:

we zijn met z'n vieren.

Wat maakt iemand tot een goede coach?

Alleen technische kennis is niet genoeg. Je moet dingen kunnen overbrengen. We hebben veel bijgeleerd:

een cursus gehad, techniek besproken, video's gekeken, geleerd over

voeding, psychologie en fysiologie.

En we overleggen onderling veel.

Wat is het moeihjkst?

Ik ben soms gefrustreerd want ik ben

vrij ongeduldig. Als ik iets tegen een

roeier zeg en na twee of drie keer

pikt ze het nog niet op, heb ik moeite

om me te beheersen.

Saskia de Mol heeft veel macht over haar roeiers

DE TAFEL VAN MELLE

Dus ik ben officieel katholiek?

Eindelijk valt alles in Melles leven op zijn plaats.

En dat allemaal dankzij zijn oma, dat 'bemoeizuchtige mens'.

"Ik ben zó godvergeten pissig

op je oma!", moppert Melles

moeder vanaf het antwoordapparaat. "Bel me zo snel mogelijk terug." Melle grijpt gehoorzaam naar de telefoon, want dit

riekt naar een smeuïge familieruzie. Ze neemt onmiddellijk de

telefoon op. "Ha, ben je daar.

Wat ik nu toch weer van je oma

heb gehoord, is haast niet te geloven."

"Nee?"

"Ik weet niet of ik haar dit ga

vergeven", briest zijn moeder.

"Weet je wat dat bemoeizuchtige mens gedaan heeft? Ze heeft

je stiekem gedoopt toen je nog

een hulpeloze, onmondige baby

was."

"Gedoopt? Hoe kreeg ze dat

voor elkaar?" Zijn moeder is

nog niet met tien stokken een

kerk in te krijgen, of het nu gaat

om een monumentaal meesterwerk of een muffig dorpskerkje

op vakantie. Slecht verwerkte

jeugdtrauma's, weet Melle.

Hoort een beetje bij haar generatie. Daarom was het voor

Melle vroeger ook uitgesproken

not done om naar de EO te kijken. Niet dat het verboden was

natuurlijk, maar zijn ouders

wisten de suggestie op te roepen dat elke door deze omroep

uitgezonden natuurfilm, ja elke

tekenfilm bol stond van de

christelijke indoctrinatie. Terwijl het met de religieuze propaganda van Melles favoriete

EO-knutselprogramma achteraf

gezien misschien wel meeviel.

"Ze deed het terwijl ze op je

paste toen ik naar haar notaris

was, nota bene om haar zaken

te regelen. Ze vertelde het me

vanmorgen doodleuk bij de

thee. N a 25 jaar. Geen centje

schaamte, ze vond ze het wel

een bak."

"Dus ik ben officieel katholiek?", vraagt Melle.

"Je kunt je laten uitschrijven."

Er klinkt een boze zucht aan de

andere kant. "Het schijnt vaker

voor te komen. Ik hoorde daarnet van een kennis wiens dochter stiekem door haar buren gedoopt is. Je reinste kinderroof

goddomme."

"Tut, tut, wat een taal", pest

Melle. "Je kunt wel merken dat

jij hier de heiden bent."

Zijn moeder kan er niet om lachen. "Heel leuk ja."

"Wat wind je je op?", informeert Melle. "Als overtuigd

atheïst hoef je toch geen waarde

te hechten aan zo'n kinderachtig ritueeltje met wat water?"

"Het gaat me om het principe",

antwoordt zijn moeder heftig.

Er volgt een lange tirade over

hoe haar moeder middels een

uitgekiend spel van manipulatie, list en nu dus ook bedrog

altijd al haar dochters leven

heeft willen bepalen. Met religie

als excuus. "Ik laat me niet

meer ringeloren", besluit ze.

"Dus,

laat jij je vanmiddag nog

uitschrijven?"

"Nee,

ik vind het wel geinig zo.

Eindelijk besef ik waarom ik me

altijd al aangetrokken heb gevoeld tot heiligenbeelden en

Mariakitsch", antwoordt Melle

op serieuze toon. "Ik durfde er

nooit voor uit te komen, maar

nu valt alles op zijn plaats."

Zijn moeder klinkt nu diep

triest. "Goed, kies jij ook haar

kant maar. Ik heb niemand in

de wereld, geloof ik. Je laat me

geen keus. Als jij je niet laat uitschrijven, schiet ik je huur niet

meer voor."

Berend Vonk

Alternatieve hostie

250 gram boter

125 ml licht bier

200 gram suiker

1 pakje vaniüesuiker

4 eieren

500 gram bloem

1 pakje bakpoeder

125 gram rozijnen

125 gram krenten

50 gram fijngehakte sukade

1 eetlepel gekonfijte kersen

boter, zout

Roer boter, suiker, vanillesuiker,

eieren en zout door elkaar. Zeef

de bloem erover en voeg bakpoeder en bier toe zodat er een

dik, vloeibaar deeg ontstaat. Was

de krenten en rozijnen en roer ze

samen met de sukade en de kersen door het deeg. Schep het

deeg in een beboterde vorm en

bak dit 90 minuten in een voorverwarmde oven op 180 graden.

(Annette Wiesman)

Anje Kirsch

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen