Ad Valvas 2000-2001 - pagina 296

AD VALVAS 1 4 DECEMBER 2O00

PAGINA 2 4

Lodewijk Lens

vragen

Chaos

H e t is s o m s moeilijk o m erachter

te k o m e n wat je ergens van m o e t

vinden. Ik had dat afgelopen

zaterdag. Ik was naar de debatavond Happy Chaos in Felix

Meritis, een avond m e d e georganiseerd door vu-studenten.

Het zou gaan over de toekomst

van Nederland. Over waar het

m e t ons naartoe m o e t n u de

wereld steeds kleiner wordt en

de vrijheid steeds groter. Oftewel: hoe we ons een weg banen

door de chaos.

Het t h e m a was zo veelomvattend, dat ik alleen al in het aankondigende persbericht het

spoor bijster raakte. D a t gebeurde ook op de avond zelf. Er

waren verschillende debatten,

veelal gelijktijdig, zodat je o n m o gelijk alles kon volgen. Zo m o e s t

ik kiezen tussen een debat over

de rol van de universiteit, een

over de consequenties van grootschalige migratie, een over de

gevolgen van de globalisering

voor het ontwikkelen van een

eigen identiteit en een over de

vraag of de traditionele religiositeit plaats zal maken voor een

'religie van de vrijheid', een

soort hapsnapgeloof m e t alleen

lusten en geen lasten. Ik koos

m i n of m e e r lukraak voor het

laatste.

Het debat, tussen m o n s e i g n e u r

Bar, de filosoof H e r m a n Philipse

en new-agekenner Wouter

Hanegraaff, beantwoordde de

vraag m a a r ten dele. Ja, religie

krijgt een andere functie, c o n stateerden de debattanten.

M e n s e n aanvaarden niet m e e r

het totale gedachtengoed van één

kerk, m a a r zoeken uit verschillende religies die aspecten die

h u n aanspreken. Maar dat dat

een geloof zonder verantwoordelijkheden zou opleveren, wilden

ze niet zeggen. Wat de implicaties van het 'nieuwe geloven' dan

wél zijn, werd e v e n m i n duidelijk.

Ook het slotdebat, m e t hotshots

zoals Rick van der Ploeg, Micha

Klein en Felix Rottenberg, leverde geen verrassende standpunten

op. Wel veel clichés, zoals dat

het tegenwoordig één grote e g o centrische bende is (Rottenberg)

en dat politici een visie m o e t e n

hebben (Van der Ploeg). En

Klein vroeg zich nog af hoe je

gelukkig kunt zijn, terwijl elders

op de wereld m e n s e n doodgaan.

T o e n ik later buiten stond, wist

ik niet wat ik ervan m o e s t d e n ken. Er waren grote onderwerpen aangesneden, er was veel

gezegd, veel gebeurd, ik had

veel gehoord m a a r ook zo veel

gemist, er was niets geconcludeerd... Wat was het eigenlijk

voor avond geweest?

P a s de volgende m i d d a g begon

het m e te dagen: de avond had

het t h e m a chaos niet alleen b e sproken, m a a r was er, als een

m o d e r n e kunstvorm, volledig

m e e samengevallen. Was dat

eigenlijk niet de juiste m a n i e r

o m het onderwerp naar voren te

brengen? Met andere woorden:

zou het niet ongeloofwaardig zijn

geweest als m e n er op een avond

over chaos in was geslaagd die

chaos te ordenen? Was het dan

nog wel een avond over chaos

geweest?

Ik besloot er niet verder over na

te denken. Het enige wat ik nog

bedacht was dat het in dit kader

eigenlijk beter zou zijn als ik er

ook geen stukje over schreef.

Want schrijven is tenslotte een

v o r m van ordenen, en m o e s t ik

dat m e t dit onderwerp wel p r o beren? Maar het was al te laat:

ik had het stukje al geschreven.

AAN MOSLIM JAMILA FALOUN

Het is ramadan. Voor de moslims betekent dat tussen zonsopgang en

zonsondergang verboden te eten, te drinken, te roddelen of de liefde

te bedrijven. De 24-jarige Jamila Faloun, tweedejaars student aan de

verkorte opleiding Beleid, Communicatie en Organisatie, vast ook.

een aparte gebedsruimte. Tijdens het

bidden mag je niet worden afgeleid.

Vandaar dat we ook zo hutje-mutje

tegen elkaar aan staan. Dan kan je

niet om je heen kijken en ncht je je alleen op het gebed en op de boodschap van de imam.

Ellen van Dalen

Hoe gaat het?

Prima, alleen een beetje moe. Wat me

zo halverwege de ramadan langzaam

opbreekt, is het vroege opstaan. Rond

het middaguur houd ik me ogen

moeilijk open.

Waarom doe je mee aan de ramadan?

Het is een van de vijf peilers van het

islamitische geloof. Pas sinds drie jaar

doe ik dat uit volledige overtuiging. Al

die tijd was ik zoekende wie ik nu

werkelijk was. Ik wilde graag bij de

Nederlandse meisjes horen, maar het

lukte me niet te leven zoals zij. Ik heb

toen voor mezelf een duidelijke keuze

gemaakt en gezegd: Jamila, je bent

Wanneer heb je voor het laatst gegeten?

Vanmorgen om half zes, een kopje

thee. Ik had geen honger.

Het is nu half elf in de ochtend. Heb je

geen trek?

Valt mee. Maar ik moet wachten tot

half vijf. Het lijkt alsof mijn lichaam

dat aanvoelt. Want een half uur voor

zonsondergang, als ik weer mag drinken en eten, begin ik trek te krijgen.

Vanaf die tijd tel ik de minuten af.

moslim en leef daarom stnkt volgens

de regels van de islam. Smds die tijd

ben ik ook een sluier gaan dragen. En

ik moet zeggen: ik heb eindelijk het

gevoel dat ik mezelf heb gevonden.

Voel je je een buitenstaander omdat de

anderen niet vasten?

Wanneer mijn medestudenten in de

pauze een broodje gaan eten of koffie

gaan drinken, blijf ik meestal aUeen

achter. Ik heb niet veel zin om tussen

al die rokende en etende mensen te

gaan staan. Omdat vasten een bewuste keuze is waar ik helemaal achter

sta, voel ik me niet vervelend als ik

dan even niet met de groep mee kan

doen.

Gaat het samen: vasten en studeren?

Zeker. Vreemd genoeg haal ik tijdens

de ramadan betere resultaten op tentamens. Ik zie dat als een steuntje in

de rug van God.

En dan?

Dan gaan we met het hele gezin lekker aan tafel. Mijn moeder heeft dan

al een paar uur in de keuken gestaan.

We beginnen met dadels. Daarmee

sluit je elke dag het vasten af. Een vast

ritueel. Dan volgt een stevige maaltijdsoep en lekkere pasteitjes. Meteen

na het eten gaan we naar de moskee,

voor het laatste gebed. Om half negen

kom ik weer thuis en dan gaan we op

familiebezoek.

Elk dag?

Elke dag.

Ik wist met dat vrouwen ook naar de

moskee gingen.

In Nederland bidden vrouwen ook,

althans wel in Den Haag. We hebben

Anje Kiisch

Jamila Faloun

DE TAFEL VAN MELLE

Berend Vonk

Julia en het getal twee

Julia is iemand die relaxt rondzwemt in haar eigen luchtbel.

En hoewel ze Melle nog nooit heeft aangekeken, heeft hij

toch het idee dat hij een band met haar opbouwt.

Bij een biebgang is het is altijd

weer spannend of Julia er is.

Haar naam weet hij alleen

omdat ze een badge heeft met

de tekst 'Julia/ inleverbalie II'.

Melle heeft nog nooit iemand

gezien als zij. Niet omdat ze

bijna twee meter lang is en rood

kroeshaar heeft, maar vanwege

haar autistische manier van

doen. Een jaar of twintig is ze,

met een gesloten gezicht en extreem lange wimpers. Melle

heeft die wimpers al uitgebreid

kunnen bestuderen, want haar

blik slaat ze zelden op. Evenmin

heeft hij heeft haar ooit een

stom woord horen zeggen; geen

'dankjewel' bij het innen van

boetes, geen 'wie is de volgende' als de rij niet opschiet. Ze

neuriet daarentegen aan één

stuk door. Julia is iemand die

relaxt rondzwemt in haar eigen

luchtbel, en die er geen enkele

behoefte aan lijkt te hebben die

roerloze toestand te doorbreken.

Wat de meeste bezoekers irriteert, wekt bij Melle vertedering. Hij heeft zelfs het idee dat

hij inmiddels een band met

haar heeft opgebouwd. Hoewel

ze hem nooit aankijkt, voelt hij

dat ze zijn aanwezigheid waarneemt. Op een hele basale manier, zoals het contact dat je in

Artis met een orang-oetang

kunt hebben.

Tevreden schuift Melle zijn

twaalf boeken over de balie.

Een selectie waarmee hij voor

de dag kan komen: zowel filosofen, detectives als hardcore lite-

ratuur. Kan Julia zien hoe veelzijdig en sprankelend zijn geest

is, mocht ze daar oog voor hebben.

Met een oneindig elegant gebaar pakt ze zijn boeken aan.

Melle probeert de melodie die

ze neuriet te doorgronden. Ze is

vast een gruwelijk muzikale pianist of een wiskundig genie, dat

heb je vaak met autistische

mensen.

Julia tikt met haar nagel op het

kassaschermpje: ƒ 25,- boete.

Met een uitdrukkingsloos gezicht houdt ze haar hand op.

Breed glimlachend steekt Melle

de zijne uit om te betalen. Ze

heeft fijne, lange vingertoppen;

haar hand is droog. Hij betaalt

met een honderdje, zodat hij

verzekerd is van een nieuwe

aanraking.

Ineens staat Melle hart stil. Ze

doet iets dat hij haar nog nooit

heeft zien doen: ze kijkt hem

recht aan. "Twee", zegt ze.

Haar stem is zwoel en laag.

Terwijl hij zijn mond dwaas

voelt openvallen, denkt Melle

razendsnel na. Misschien is dit

wel de eerste keer ever dat ze

met iemand contact probeert te

leggen. Als hij dit niet goed

aanpakt, trekt ze zich misschien

voor altijd terug. Maar wat is

dit voor ondoorgrondelijke

code, twee? Laten we ergens

om twee uur ergens afspreken?

Mijn lievelingsgetal is twee? Ik

heb twee cavia's? Ik houd van

standje twee?

"Wat?", blaft Melle uiteindelijk

onhandig.

Ze heeft haar blik weer neergeslagen. Het moment is voorbij.

Ze heeft een lijntje uitgeworpen

en weer ingetrokken. Melle

loopt verder de bieb in. Twee.

Julia en het getal twee, dat zijn

de twee feiten waarmee hij het

voorlopig doen moet. Er zit een

stijgende lijn in.

Twee gevidde k o m k o m m e r s

2 komkommers

2 mespunten zout

2 ons gemengd gehakt

2 halve sneetjes oud brood

2 scheutjes melk

2 snufjes peper, nootmuskaat,

paneermeel

Schü de komkommers en snijd ze

in de lengte doormidden, daarna

in de breedte. Hol de stukken uit

en kook ze vijf minuten in water

en zout. Schep ze uit het kookvocht en laat ze uidekken. Maak

het gehakt klaar met geweekt

brood, melk, peper, zout en

nootmuskaat. Vul de komkommer met het gehakt en plaats de

smkken in een vuurvaste schotel

met wat kookvocht. Bestrooi het

gehakt met paneermeel. In 20

minuten gaar laten worden in de

oven op 180 graden.

(Annette

Wiesman)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen