Ad Valvas 2000-2001 - pagina 204

AD

PAGINA 1 6

Lodewijk Lens

Ze zullen wel denken:

wat een chaoot

"Ze kijken allemaal zo serieus hè,

die ouderen", zegt een kwieke

dame die mij in de gang voorbijloopt. Ze is een jaar of 55 en heeft

een levendig gezicht met lachrimpeltjes. We lopen bij het kofiBepunt op de achtste verdieping van

het hoofdgebouw. Misschien

denkt z e dat ik direct weet wat ze

bedoelt, maar ik weet het niet en

maak een onduidelijk gebaar.

"Die hovo's", vult de dame aan.

Daarmee word ik nog niets wijzer.

Maar dan stapt ze een collegezaal

binnen die vol zit met 'ouderen'.

Nu valt het kwartje: de damie volgt

colleges van het Hovo, het hoger

onderwijs voor ouderen.

Bijna loop ik alweer door. Maar

ineens ziet het zaaltje m e t al die

keurige m e n s e n er zo gezellig uit

dat ik naar binnen ga. "Mag ik

erbij zitten?", vraag ik aan de

docent, die voorin staat. Hij

vindt het wel v r e e m d , want ik

ben duidelijk geen oudere. Maar

het m a g . Ik ga achterin zitten en

haal papier en pen uit mijn zak.

Lekker, weer eens college.

We krijgen kunstgeschiedenis

van de Middeleeuwen, vertelt de

docent. We gaan dia's bekijken

van beelden uit de Carolinische,

Ottoonse en R o m a a n s e tijd. Het

zegt m e niets, m a a r dat geeft

niet.

H e t licht gaat uit en het wordt

aardedonker in de zaal. H o e

kunnen we zo n o u aantekeningen

m a k e n , denk ik. Maar dan lichten o m m e h e e n allemiaal l a m p jes op. D e ouderen hebben allemaal een piepklein leeslampje! Ik

had geen idee dat zoiets bestond!

Terwijl mijn ogen langzaam aan

het donker w e n n e n , gaat de diaprojector aan. Opnieuw zijn de

ouderen mij te slim af: o m nietin de lichtbaan te k o m e n , zijn ze

allemaal aan de zijkanten van de

zaal gaan zitten. Alleen ik zit

pontificaal in het m i d d e n . O m

niet m e t mijn hoofd in beeld te

k o m e n , m o e t ik onderuit h a n g e n

op mijn stoel. Ik doe het zo o n opvallend mogeUjk. Ik stoot nog

even mijn buurvrouw aan o m

een pen van haar te lenen, want

de mijne is plotseling o p , m a a r

daarna ben ook ik er klaar voor.

We kijken naar een dia van een

Christusbeeld aan het kruis.

"Misschien herinnert u zich nog

die Christus van vorige week",

zegt de docent. "Ik zei toen o n eerbiedig dat het net leek of hij

het verkeer stond te regelen."

D a t is op deze dia zeker niet het

geval: deze Christus hangt echt,

zijn spieren worden uitgerekt.

"Vanaf de tiende eeuw wordt

Christus afgebeeld m e t de fysische tekenen van het lijden", d o ceert de s t e m in het donker.

N a drie kwartier dia's kijken en

luisteren naar de m e l o d i e u z e

s t e m van de docent, schrik ik i n eens op: ik m o e t weg, ik heb hier

eigenlijk helemaal geen tijd voor.

D u s als de docent even stopt o m

nieuwe dia's in te zetten, glip ik

ertussenuit. Ik m o e t over een

hele rij bankjes h e e n k l i m m e n ,

m a a r dan sta ik buiten. D e o u d e ren zullen wel denken: wat e e n

chaoot. Misschien m o e t mijn

volgende Hovo-college nog m a a r

25 jaar wachten.

VALVAS 9 NOVEMBER 2000

vragen

AAN STUDENTENPASTOR GEERT VAN DER BOM

Last van een herfstdepressie of aan het twijfelen over de juiste

studiekeuze? Studentenpastor Geert van der Bom (54) weet

raad, vanuit het statige pand VE90 aan de Van Eeghenstraat.

'Eenzaamheid is een groot taboe onder studenten.'

Elsbeth Vernout

Het stiltecentrum in de kelder van het

hoofdgebouw is nu een paar weken in gebruik. Komen er al veel bezoekers?

Nou ja, stiltecentrum, het is maar één

lokaal. Op de eerste dag kwamen er

twaalf bezoekers, maar dat worden er

nog wel meer.

Hoe ziet het stiltecentrum eruit?

Sober ingericht, met houten bankjes,

een beetje kloosterachtig. Elke dag

leest een vu-medewerker een meditatieve tekst voor, daarna is er tijd voor

stilte en bezinning.

Leeft het geloof nog onder studenten?

Slechts een kleine minderheid gaat

nog regelmatig naar de kerk. Maar de

vragen waar het geloof zich mee bezighoudt, zijn zeker nog actueel. Ik

merk dat ook van huis uit ongelovige

studenten nu op zoek gaan naar zingeving.

van. Eenzaamheid is een groot taboe

onder studenten. Je hoort toch hip te

zijn.

Is het niet vermoeiend om de hele dag

bezig te zijn met levensvragen?

De gesprekken met studenten zijn

maar een klein deel van mijn werk.

Anders zou ik het niet volhouden. Ik

organiseer ook muziek- en literaire

avonden en themadiscussies in VE90.

Verder ga ik voor in verschillende kerken in de stad en daarbuiten. Ik geef

ook les en af en toe schrijf ik artikelen.

Wat is de grootste teleurstelling in je

werk?

Ik vind het heel jammer als ik bij het

studentenpastoraat ergens in investeer

en het loopt niet. Ik wil bijvoorbeeld

Met wat voor soort vragen komen studenten hij het pastoraat?

Het vrolijkste zijn de mensen die willen trouwen. Verder hoor ik veel problemen van studenten die zich niet

goed kimnen concentreren, of die hun

studie niet interessant genoeg vinden.

Depressie komt ook vrij vaak voor

onder studenten. Een paar keer heb ik

mensen doorverwezen naar de dokter

of de RIAGG.

Zijn studenten eenzaam?

Studenten die in een dip zitten, hebben het gevoel dat ze buitengesloten

worden. Daar worden ze wel eenzaam

graag een project opzetten met buitenlandse studenten, maar er is nauwelijks belangstelling voor.

Wat doe je om je af te reageren?

Dan ga ik pianospelen, dat helpt.

Wat wilde je vroeger worden?

Architect. Ik was de beoogd opvolger

van mijn pa, die een architectenbureau had. Maar aan het einde van de

middelbare school merkte ik dat mijn

hart veel meer uitging naar theologie.

Waar word je gelukkig van?

Van landschappen waarin een evenwicht is bereikt tussen menselijke bewoning en de natuur, zoals in de

Voerstreek in België. Als ik daar doorheen wandel, ben ik meteen al mijn

sores kwijt. Ook van muziek word ik

gelukkig. Mensen die muziek maken

krijgen altijd een soort schoonheid

over zich. Zelf speel ik piano en ik

zing. Op amateumiveau, hoor. Het is

nèt om aan te horen.

Xi

Anje Kirsch

Geert van der Bom

DE TAFEL VAN MELLE

Berend Vonk

Steppen voor de beertjes

Achter de streepjesblouse en parelmoeren nagellak

van Lidwien zou IVIelle niet zo gauw een wereldreizigster vermoeden. Toch is Lidwien van plan om

op een step Groenland te doorkruisen.

"Ken je Lidwien?" Natas wijst

met haar bierflesje naar een

meisje aan de andere kant van

de tafel. Ze rolt dramatisch met

haar ogen: "Er hangt haar een

ramp boven het hoofd." Melle

bekijkt het meisje nieuwsgierig.

"Wat dan?", vraagt hij. "Lidwien gaat haar leven op het spel

zetten voor de beertjes", spot

Natas. "Overmorgen gaat ze

naar Groenland. Ze wil 1200

kilometer van oost naar west

reizen, op de step. Elke meter

moet een gulden opleveren, ten

bate van Greenpeace. Daarom

ben ik nu bezig met een HelpLidwien-Uit-De-Droom-Project. Volledig onbetaald."

Ze zwaait naar haar tafelgenote,

die druk in gesprek is met Leo.

"Toch Lidwien? Lekker zeehondjes redden!" "Ja hoor,

Natas", antwoordt Lidwien. Ze

schenkt Melle een vermoeide

blik. Achter haar keurige streepjesblouse en parelmoeren nagellak zou Melle niet snel een bevlogen wereldreizigster vermoeden.

Natas trekt Melle vertrouwelijk

naar zich toe. "Ze heeft nog

niet eens een sponsor", fluistert

ze. "En als dat niet lukt doet ze

het toch. Melle, iemand moet

haar tegenhouden. Als de eskimo's haar niet aanranden wordt

ze wel aan kleine stukjes gescheurd door de ijsberen. En ze

krijgt zéker een lekke band."

Melle bekijkt Lidwien nog eens,

maar nu met ontzag. Leo en

Lidwien proosten ergens op.

Ze lacht: een volle lach uit het

diepst van haar keel. Pit heeft

ze wel. Misschien is die nagellak camouflage. "Ik heb al op

haar ingepraat, maar ze laat

zich niet tegenhouden", hervat

Natas. "We kunnen haar step

saboteren. Of iets in haar

drankje doen, zodat ze een

week platligt." "Nee, dat is niet

ethisch", zegt Melle. "Ik praat

wel met haar."

Als Leo ervandoor gaat verschuift Melle opzichtig richting

Lidwien, die hem allerminst

uitnodigend aankijkt. "Ah, een

afgezant van de cynische Natasja-brigade. Kom je me vertellen

dat mijn leven op het spel

staat?" "Nee, helemaal niet",

antwoordt Melle. "Ik wilde het

over iets anders hebben. Wist je

dat eskimo's heel gezond eten?"

De rest van de avond is hij met

Lidwien in gesprek. Ze hebben

het over de autoped-stepjes uit

hun jeugd en de zin van het

leven. Groenland komt slechts

zijdelings aan bod. "En, hoe

staat het met mijn H . L . U . D . D project?", neemt Natas Melle

tegen sluitingstijd apart. Melle

grijnst opgelaten, maar kan desondanks een triomfantelijke

toon niet onderdrukken. "Ze is

het helemaal met ons eens dat

het onverantwoord is om alleen

te gaan. Ik ga mee. Morgen

pakken."

Rendierbout m e t

bessenchutney

(voor vier personen)

1 kilo rendierbout

(of ander pittig vlees)

5 ons bosbessen

halve kilo suiker

250 gram rozijnen

250 gram gesneden spek

120 gram zilveruitjes

2 uien

3 eetlepels tomatenpuree

1 liter witte wijn, scheut wodka,

fles bier

4 eetlepels kerriepoeder

1 eetlepel papnkapoeder

kruidnagels, jeneverbessen, kaneel

peper, zout

Voor de chutney: verwarm de

wijn en los er de suiker in op.

Voeg zilveruitjes, rozijnen, bessen, zout, peper, kerrie, kaneel

en kruidnagels toe. Laat het 25

minuten pruttelen tot het een

jamachtige substantie is. Bak

intussen de spekjes, het vlees en

de uien in een stoofpan. Voeg

een handje jeneverbessen toe,

de tomatenpuree en de paprikapoeder. Blus en flambeer met

een royale scheut wodka. Voeg

bier toe tot alles onderstaat en

laat het geheel met gesloten

deksel 1 uur zacht stoven. Serveren met de bessenchutney.

(Annette

Wiesman)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen