Ad Valvas 2000-2001 - pagina 589

AD VALVAS 17 MEI 20011

PAGINA 9

Tilburg ontvangt roeiers voor Okeanos-toernooi

Niet met hoge hakken in de boot

Willen wedstrijdroeiers na

een toernooi altijd snel naar

huis en op tijd naar bed,

competitieroeiers schrikken

niet terug voor een feestje.

Afgelopen zaterdag hadden

ze de kans op het 22e Okeanos Competitie Toernooi.

Maar voordat de barbecue

aanging, werd er eerst een

hele dag geroeid. Vaak ging

het nog retehard ook.

"Het roeit mooi weg", zegt Jildert

goedkeurend als de acht zich van de

kant heeft afgezet en aan het oproeien

begint. Want om vóór de sociëteit te

finishen, moet de wedstrijd een heel

stuk verderop beginnen. Het oproeien

is een soort parade: de hele dag schuiven er boten langs het toeschouwersveld. De roeiers, nog fris en quasinonchalant, worden van top tot teen

bekeken en van commentaar voorzien.

"Die inpik is niet goed, zie je hoe raar

die riem draait." En over een meisje

dat een iets valer T-shirt draagt dan

haar ploeggenoten: "Kijk, die kan niet

wassen."

Nette kleren

Dan IS het tijd voor de clubachten.

Als de vier boten binnen gehoorsafstand komen, barst een enorm

geschreeuw los. Het "Allee, Okeanos!" wordt overstemd door het

gebrul van een groep Skadi-aanhangers. Maar Okeanos ligt ruim voor en

wint de wedstrijd met gemak.

"O meiden, wat goed", jubelt Jasper

wanneer zijn ploeg weer aan de kant

is. "Het ging zo retehard. Kom, we

gaan een biertje drinken." Maar eerst

wordt stuurman Matthijs Sol nog het

water in gejonast; traditie als je voor

het eerst met een ploeg hebt gewonnen.

Tegen het eind van de dag is er nog

een hoogtepunt: de wedstrijd van de

bestuursvieren. Ook het Okeanosbestuur hijst zich met nette kleren en al

in een boot, want roeien kan ook best

in pak. Al raadt Jasper van Schijndel

zijn collegabestuurder Tabitha van der

Sloot wel aan haar hoge hakken maar

aan de kant te laten. "Wel winnen

hè", roept gelegenheidscoach C o m e n

UUersma. Helaas, Okeanos wordt

derde, na Skadi en Vidar.

Maar wat geeft het? Het gaat om de

sfeer en die is uitstekend. Bovendien

wmt Okeanos wel de ergometer die

sponsor CMG heeft uitgeloofd voor de

vereniging die vandaag de meeste

wedstrijden heeft gewonnen. Daarna

is er borrel, barbecue en tot diep in de

nacht feest. Competitieroeien is een

mooie sport.

Martine Postma

Jasper Iddink heeft zich met zijn

dames teruggetrokken in het dennenbos voor een laatste dosis peptalk.

"Meiden, jullie hebben vanmorgen al

laten zien dat jullie het kunnen, vanmiddag gaan jullie dat weer doen.

Gewoon knallen. Het is maar vijfhonderd meter, hooguit zestig halen. Ik

venrouw erop dat jullie het kunnen.

En nu: aan de boorden!"

Jasper coacht de dames clubacht van

Okeanos, de ploeg met de acht beste

roeisters van de vereniging. Vandaag

is de club met rond de honderd man

uitgerukt naar Tilburg voor het 22e

Okeanos Competitie Toernooi. 'Competitieroeien' klinkt fanatiek, maar is

eigenlijk een ander woord voor 'roeien

voor de gezelligheid'. Het echte bikkelen - elke dag trainen, vroeg naar bed,

goed eten - doen de wedstrijdroeiers.

Gewoonlijk houdt Okeanos het competitietoemooi aan de Bosbaan, thuisbasis van de vereniging. Maar dit )aar

ging dat niet; de roeibaan in het

Amsterdamse Bos wordt verbreed en

is sinds een tijdje één grote bouwput.

Geen geschikte setting voor een groot

roeifeest met honderden bezoekers.

Het terrein van de Tilburgse studentenroeivereniging Vidar, vlak naast

safaripark de Beekse Bergen, voldoet

beter.

Dolph Cantnjn

Roeiers zijn constant bezig boten in en uit het water te tillen.

Okeanos is maanden bezig geweest

met de voorbereidingen voor het toernooi. "Eigenlijk al vanaf september",

vertelt preses Jildert Huitema. "Er

komt zoveel kijken bij zo'n toernooi.

Je hebt de inschrijvingen, de sponsoring, de catering. En dit jaar moesten we dan ook nog een goeie locatie

zoeken." De roeiers hadden aanvankelijk het terrein van het Rotterdamse

Skadi op het oog. "Maar hier bij

Vidar heb je veel beter zicht op het

water", aldus Jildert.

Tildiploma

Het uitzicht is inderdaad perfect. Op

het terrein voor de sociëteit zit je eer-

ste rang, pal aan het water. Het is

prachtig weer voor een dagje roeien;

een staalblauwe lucht en de temperatuur ruim boven de twintig graden.

Overal zitten studenten, veelal in

clubshirt, in de zon. Ze kijken naar de

wedstrijden, roepen aanmoedigingen

naar de roeiers of hangen met een

drankje en een zak chips in het gras.

Verderop zijn allerlei ploegjes bezig

boten in en uit het water te tillen. Jildert kijkt het zorgelijk aan, want niet

iedereen gaat even zachtzinnig te

werk. En dat terwijl een boot ongeveer 30.000 gulden kost en het dunne

hout maar al te gemakkelijk beschadigd raakt. "Ai, die hebben h u n tildiploma nog niet gehaald, zo te zien".

zegt de preses bij het gehannes van

een ploegje van Njord uit Leiden. Hij

praat iets te hard, want een van de

roeisters werpt hem een boze blik toe.

De dames clubacht van Okeanos

heeft inmiddels haar boot in het

water. N u moet het ervan komen.

"We zijn het hele seizoen al tweede",

vertelt Sacha Husken, vorig jaar afgestudeerd bij archeologie aan de vu.

"We willen nu wel een keer winnen."

De clubachten varen, net als de deelnemers in de andere categorieën, vandaag twee wedstrijden. Vanmorgen,

bi) de duizend meter, was Okeanos al

de snelste en dat biedt goede perspectieven voor de beslissende wedstrijd

van vanmiddag.

K«^iV>V.% '^•'^f^^

PASSIE

VOOR

SPORT

'^,mc'^:,i^msir^!f'wmm!emm^iim'mi^m«mmi/,^^^

(12)

'Als iemand mij te grazen neemt, doe ik wat terug' r

Voor veel studenten is sporten niet meer dan een manier om de

calorieën kwijt te raken die er door bier en veel snacken zo

makkelijk aanvliegen. Maar je hebt ook echte fanatiekelingen:

studenten die leven voor hun sport. Natasha Smit (18) is eerstejaars sociaal-culturele wetenschappen. Sinds januari speelt

ze als midvoor in de A-selectie waterpolo.

Annemieke Bosman

ccWaterpolo heeft een gemeen imago en

dat vind ik jammer. Maar het is wel zo

dat je mentaal sterk moet zijn om de

sport goed te kunnen beoefenen. Zeker

op internationaal niveau zwemmen nogal

wat intimiderende teams rond, zoals de

dames uit de voormalige Oostbloklanden. Die willen wel eens lichamelijk worden: schoppen, knijpen. En de scheidsrechters zien nog niet de helft, want alles

speelt zich natuurlijk onder water af

Maar op nationaal niveau valt het allemaal reuze mee, daar overheerst de sportiviteit. En zo moet het ook zijn. Zelf zou

ik nooit zomaar iemand dwarszitten,

maar ik ben zeker geen watje. Als

iemand mij te grazen neemt, doe ik wel

wat terug.

En het zijn toch niet alléén de buiten-

landse dames die je op je nek kunnen

zitten. Kom je in Nederland op het

hoogste niveau, zoals ik nu, dan loop je

tegen een stevige onderlinge concurrentie aan. We spelen nu met ons vierentwintigen in de A-selectie, maar naar het

EK en WK van deze zomer mogen er

maar vijftien van ons mee. Je begrijpt dat

we elkaar niet ontzien, want iedereen wil

worden uitgekozen. Maar dat is gezonde

ambitie, waar je in het bedrijfsleven ook

mee te maken zou hebben.

Voor mij is waterpolo het mooiste wat er

is, ik kan me er helemaal in uitleven. Ik

heb ervoor gekozen omdat ik dol ben op

watersport. Surfen doe ik bijvoorbeeld

ook heel graag. Bovendien heb ik een

zwakke heup, dan is zwemmen een stuk

beter voor je lijf dan een balspel op de

vaste grond. En ik hou van afwisseling.

Een sport als wedstrijdzwemmen is mij

Anje Kirsch

.#

\

veel te saai, daarbij komt het eigenlijk

alleen op je uithoudingsvermogen aan. Ik

ben behoorlijk sterk, maar ik heb het

explosieve van waterpolo nodig om

gemotiveerd te blijven. Scoren is natuurlijk geweldig, in zo'n afgeladen vol

zwembad, met een publiek dat helemaal

op z'n kop staat. Die sensatie mis je als

je baantjes trekt.

Ik ben geselecteerd als midvoor, een

aanvallende positie dus. Maar ik moet er

nog wel in groeien. Tactisch en fysiek is

alles redelijk in orde, technisch kan het

beter. Ik ga er daarom niet van uit dat ik

straks een van de gelukkige vijftien ben,

al hoop ik het natuurlijk wel! Hoe dan

ook draait mijn leven op dit moment om

waterpolo. Ik train acht keer per week en

ga ook vaak op kamp in het buitenland,

geweldig is dat. Mijn propedeuse zal ik

door het vele spelen dit jaar niet halen.

Maar dat wil niet zeggen dat waterpolo

absoluut het enige voor me is. Als mocht

blijken dat een carrière er voor mij niet

in zit op dat gebied, ga ik beslist niet bij

de pakken neerzitten. Er zijn nog zo ontzettend veel andere dingen te doen. Ik

zou het mooi vinden als ik mijn doctoraal kon halen, bijvoorbeeld. En ik zou

wel wat van de wereld willen zien. Buiten het trainingskamp, d u s . "

Natasha Smit: 'Door het vele spelen zal ik mijn propedeuse dit jaar niet halen'

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen