Ad Valvas 2000-2001 - pagina 188

AD VALVAS 2 NOVEMBER 2000

PAGINA 2 0

Lode wijk Lens

10| vragen

Gewoon een beetje dollen

Vorige week was ik op een feest

waar een stand-up comedian o p trad. Het was een feest waarvoor

je een kaartje m o e s t kopen; de

bezoekers kenden elkaar niet.

Het optreden was niet zo erg

professioneel georganiseerd. Zo

was er geen p o d i u m en er waren

geen stoelen voor het publiek.

Er stond alleen een microfoonstandaard. D e feestgangers zaten

daar zo'n beetje o m h e e n , op de

grond. Het had iets kampvuurachtigs.

Er was ook n i e m a n d o m het o p treden aan te kondigen, m a a r dat

gaf niet. D e stand-up

comedian

- hij heette Bert - kondigde g e woon zichzelf aan. Daarna stak

hij van wal. D a t hij uit D e n Haag

kwam, m a a r dat dat in A m s t e r d a m m i s s c h i e n niet zo'n goede

aanbeveling was. "In het

Haags!", riepen een paar jongens

die pal aan zijn voeten zaten.

Geen probleem, Bert begon nog

een keer, nu in plat Haags, m a a r

weer werd hij in de rede gevallen

door de drie op de grond, die n u

op luide toon in n e p - H a a g s over

broodjes ei m e t ui begonnen.

E n natuurlijk zette één van hen

O, o, Den Haag in.

Het was flauw, m a a r Bert vatte

het sportief op. Les één voor l e raren i n nood: isoleer de ordeverstoorder. Zet h e m te kijk voor

de rest van de klas. D u s gaf Bert

de microfoon aan de zanger,

ging zelf in het publiek zitten en

wachtte af. Het had effect. D e

jongen stond schutterig in de

kring en wist eigenlijk niets te

zeggen.

D a t leek dus opgelost. Maar

zodra de jongen zijn vertrouwde

plaats op de grond weer h a d

i n g e n o m e n , begonnen de verstoringen opnieuw. Het informele

van het optreden begon zich te

wreken: Bert h a d niets m e e r in

te brengen. Hij was de prooi

geworden van drie ettertjes a la

lagere school.

Ik zat ertussen en ergerde m e .

Niet alleen aan de flauwigheid

van die jongens, m a a r vooral aan

de passiviteit v a n het overige

publiek. Iedereen zag dat ze te

ver gingen en Bert willens en

wetens in het nauw dreven, m a a r

n i e m a n d d e e d iets.

Ook ik aanvankelijk niet. Tot ik

m e realiseerde dat dit niet de

lagere school w a s , waar je de

sympathie van je klasgenoten

niet m o e t verspelen door je nek

uit te steken. D u s haalde ik diep

a d e m en riep of ze nu eindelijk

eens konden ophouden m e t dat

onbeschofte gedoe. "We geven

h e m gewoon een beetje w e e r woord", lachte één van de drie.

"Daar groeit-ie v a n . " Zo zagen

zij dat. Gewoon een beetje dollen, niks aan de h a n d .

Maar er was wel wat aan de

hand. Dit was vermaak ten koste

van een ander, m e t zijn allen

tegen één. Tegen i e m a n d die het

lef had gehad o m zich kwetsbaar

op te, stellen door daar te gaan

staan. D i t w a s het gedrag waaruit excessen voortkotnen.

Mijn interventie had natuurlijk

totaal geen effect. Sterker nog:

na afloop keerde de agressie zich

tegen m i j . Bert kreeg een klap

op zijn schouder ("nog even

oefenen, jongen!"), m a a r ik w a s

een hysterische gek.

Het zij z o . Liever dat dan een

lafaard.

AAN MOBIELE STUDENTE LOT SCHROEDER

Het Is pauze voor de studenten uit de collegezaal bIJ de Ingang van het

hoofdgebouw. Grote groepen komen de zaal uit, klitten bij elkaar, halen

samen koffie of nemen de collegestof door. Eerstejaars psychologiestudent

Lot Schroeder (23) trekt zich liever terug met haar mobiele telefoon.

je kan hier ook op wappen, internetten. Jammer genoeg weet ik alleen

niet hoe dat moet.

Ellen van Da en

Wie bel je?

Ik luisterde mijn voicemail even af. Ik

wacht op een bericht van de computerman. Vandaag zou mijn nieuwe

computer, mét modem voor internet,

worden afgeleverd. Mijn moeder

komt speciaal uit Bussum om de apparatuur op te halen en op mijn

kamer in Amsterdam af te leveren.

Zelf heb ik geen tijd.

Heb je veel vakken moeten vullen om die

computer te kunnen betalen?

Het is een cadeau van mijn ouders.

Ze betalen bijna alles voor me, zelfs

mijn studiekosten. Mijn vader kan

het betalen, hij heeft een goede baan.

Door wie word je het meest gebeld?

Door mijn vriend en mijn moeder. Ik

merk dat vooral zij het erg fijn vinden

dat ik nu een mobiele heb. Het geeft

ze, denk ik, een veilig gevoel. Mijn

vriend heeft ook veel druk uitgeoefend op mij. Hij wilde per se dat ik

overal bereikbaar zou zijn.

Waarom?

Soms heeft hij een uurtje vrij en dan

belt hij me op of ik met hem in de

stad een kop koffie kom drinken. Gezellig. Dankzij een mobiele telefoon

hoefje nooit meer iets te plannen. Je

voert alles wat je afspreekt meteen uit.

Heb je de telefoon nu ook echt nodig?

Ik heb nog nooit een dringende

boodschap ontvangen. Het is verleidelijk om alleen te bellen en een hoop

onzin door te geven. Soms bel ik mijn

vriend en vertel hem dat ik op dat

moment de v u uit loop en richting de

metro wandel. Ook meld ik even

waimeer de klapdeuren van de metro

dichtgaan.

Het college begint weer. Je moet weer

naar binnen. Laat je je mobiele aan

staan?

Ik vind het wel zo netjes om het apparaat aan het begin van het college

uit te zetten. Dat is voor mij een

soort etiquette. Mijn vriend is daar

niet blij mee. Die spreekt vervolgens

boze berichten in waarom ik nooit

bereikbaar ben. Daar baal ik dan van.

Wat doet hij?

Hij is advocaat, maar eigenlijk loop ik

liever niet te koop met het verhaal dat

mijn ouders veel geld hebben. Het

leidt tot veel vooroordelen. Mensen

trekken meteen hun conclusies en

zeggen dat ik een verwend kind ben.

Is toch ook zo?

Een beetje wel.

Waarom heb je een mobiele telefoon?

Net als de computer is het een leuk

hebbedingetje. Hoewel, straks kan ik

de sheets die onze docent na elk college op internet zet, er zelf afhalen.

Dan kan ik straks nog beter studeren.

En je mobiele: helpt die je ook een handje hij het studeren?

Het is een splinternieuwe uitgave en

Anje Kirsch

Lot Schroeder

DE TAFEL VAN MELLE

Berend Vonk

Voor jezelf spelen is gewoon oké, weetje

Eindelijk l^rijgen IVIelle en Natasja eens de

kans om te lioren wat voor muziek Igor nu

eigenlijk maakt. Als Igor tenminste uit zijn

duinpan wil komen.

Met gebogen hoofden worstelen

Melle, Natas en Igor zich over

het uitgestorven strand. Normaal gesproken zou Melle deze

locatie bij windkracht acht en

striemende herfstregens mijden,

maar Igors bandje treedt vandaag op m een hippe strandtent. Ze vormen het voorprogramma van een (zo beweert de

flyer althans) 'beroemde' Bloemendaalse deejay. Het is Igors

eerste optreden allertijden.

Alleen wie Igor goed kent, ziet

dat hij zenuwachtig is. Zijn gezicht is bleek en hij steekt net

iets vaker een shagje op. Natas-

ja's opwinding evenaart die van

een kleuter die zojuist de mijter

van Sinterklaas op de stoomboot ontdekt heeft. Ze klapt

wild in haar handen en timmert

op Igors schouders. "Ik vind

het zo tóf, Igor. Eindelijk kunnen we horen wat voor muziek

je maakt. Wat was het nou, een

kruising tussen Cuby and the

Blizzards en Nirvana?"

"Zoiets", mompelt Igor terwijl

hij aan zijn vloeitje likt. Ineens

loopt hij de andere kant op.

"Effe de spullen in de strandtent goed neerzetten", zegt hij.

Als Natas en Melle even later

de strandtent binnenlopen, is

Igor nergens te bekennen. Met

een rood hoofd komt de bassist

naar ze toe. "Waar thefuck is

Igor?", vraagt hij. "We hadden

allang moeten spelen. De deejay begint over een kwartier."

Ook de rest van de band ziet er

verhit uit, ziet Melle. "Ik ga

hem wel even zoeken", sust hij.

Igor is snel gevonden. Hij ligt in

een rustig duinpannetje op zijn

akoestische gitaar te tokkelen.

"Ga je niet optreden?", informeert Melle. Igor schudt zijn

hoofd. "Ik zie ervan af, man. Ik

hoef het grote succes en die

hele shit eromheen met. Je gaat

eraan onderdoor, zoals al die

gasten. Ik noem Kurt Cobain.

Janis Joplin. Jimi Hendrickx. Zo

dood als een pier." "Maar wat

heeft...", probeert Melle. Igor

maakt met zijn handen een afwerend gebaar. "Nee, Melle.

Mijn besluit staat vast. Ik vertik

het om de zoveelste martelaar

van een doorgedraaide popindustrie te worden. Ik speel alleen voor mezelf en dat is gewoon oké, weet je."

De eigenaar van de hippe

strandtent lijkt onverschillig

voor het nieuws dat Major

T o m ' s Vicious Blues Explosion

het voor vandaag laat afweten.

"Kan de deejay wat langer

soundchecken", bromt hij. E n

naar Igors bandleden: "Oké

jongens, oprotten bij dat podiu m . " Behalve Melle en Natas

valt de programmawijziging niemand op. Of het moet de band

zijn, die Igor op staande voet

royeert. Melle en Natas zetten

zich aan de bar. Wanneer de

deejay 's nachts zijn spullen

weer inpakt, horen ze boven het

geruis van de golven een melodieus getingel h u n kant op

waaien.

Nirvana aan z e e

(voor twee personen)

1 rode ui

1 groene paprika

1 rode paprika

3 eetlepels olijfolie

1 theelepel mosterd

2 tonijnsteaks

eetlepel kappenjes

Roer de mosterd en de olie door

elkaar. Bestrooi de tonijnsteaks

met peper en wrijf ze in met

mosterdolie. Bak intussen in een

braadpan op zacht vuur eerst de

klein gesneden ui, dan de in ringen gesneden paprika's. Doe er

twee eedepels water bij, voeg de

kappertjes toe en laat het geheel

even stoven. Leg de tonijnsteaks

5 minuten onder de grill, en keer

ze halverwege. Eet bij de vis en

de groenten kleine aardappeltjes.

(Annette

Wiesman)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen