Ad Valvas 2000-2001 - pagina 440

AD VALVAS 8 MAART 2001

PAGINA 20

Lodewijk Lens

vrage

De groetjes van Lee

D e raarste vraag die mij de afge­

lopen weken is gesteld, is:

"Hoort u bij Lee Towers?" Zo'n

vraag verwach t je niet. Er b e ­

staat namelijk geen enkele b a n d

tussen Lee Towers en mijzelf. Ik

hoor niet bij h e m en h ij h oort

niet bij m i j .

Toch was h et welbesch ouwd niet

zo h eel erg v r e e m d dat deze

vraag mij werd gesteld. Het ge­

beurde vorige week op de socië­

teit van studentenvereniging

LANX. Ik was daar o m voor Ad

Valvas een optreden van, jawel,

Lee Towers te verslaan. Hij was

uitgenodigd door h et dispuut

Pascal, dat zijn elfde lustrum

vierde. Als vertegenwoordiger

van de pers h ad ik toegang tot

het senaatsbalkon, wat ik bijzon­

der vriendelijk vond van de

heren en d a m e s bestuurders,

want nu h oefde ik m e niet onder

de voet te laten lopen door h or­

des h ossende studenten. Wel was

ik de enige niet­verenigingsbobo

op h et balkon, en dat ontlokte

i e m a n d die vraag.

Mijn rol als verslaggever van Ad

Valvas leverde mij trouwens nog

m e e r voorrech ten op. Zo bleek ik

de zanger voorafgaand aan h et

optreden persoonlijk te m o g e n

spreken. Eerlijk gezegd sch rok ik

daar wel even van. H o e m o e s t ik

Lee Towers bijvoorbeeld a a n ­

spreken? Meneer Towers? D a t

kon toch niet. Alleen Lee dan?

Ook dat leek m e raar, want h ij

heet h elemaal geen Lee, h ij h eet

Leen. Maar o m z o m a a r Leen te

gaan roepen tegen een m a n die

AAN INFORMATICASTUDENT ATZE VAN DER PLOEG

ik verder h elemaal niet ken, dat

vond ik niet erg beleefd. E n zijn

echte ach ternaam kon ik m e niet

m e e r h erinneren.

E n dan was er nog e e n probleem,

namelijk: wat m o e s t ik Lee

Towers eigenlijk vragen? H o e h et

m e t h e m gaat? Of h ij Ah oy niet

mist? Of h et waar is dat h ij zo'n

aardige vrouw h eeft? Of h ij h et

leuk vindt o m voor studenten op

te treden? Stuk voor stuk obliga­

te vragen waarop ik h et ant­

woord ook zo wel kon bedenken.

Maar toen h et e e n m a a l zo ver

was, viel h et allemaal reuze m e e .

Ik wach tte in de senaatskamer,

s a m e n m e t de bestuurders van

LANX, de aankomst van de zanger

af. T o e n h ij uiteindelijk b i n n e n ­

stapte, ging h et allemaal h eel

soepeitjes. Hij sch udde h er en

der h anden en begon zich vervol­

gens doodkalm o m te kleden.

Terwijl h ij in h e m d en onder­

broek stond, praatten we over

koetjes en kalfjes. Ik stelde toch

alle bovenstaande vragen, kreeg

de verwach te antwoorden en

daarna ook nog zijn h andteke­

ning, "voor de lezers van Ad

Valvas, m e t de groetjes van

Lee".

Het was een fantastisch e avond.

Lee zong alle krakers die we van

h e m kennen ­ You'll never walk

alone zelfs twee keer! ­, h ij door­

spekte zijn teksten m e t kreten als

'here ive goV en 'h ij is fijn!', h ij

gaf wel drie toegiften en bovenal:

zijn elleboogwerk was subliem.

Ik h ad h et voor geen goud willen

missen.

De opvoeding van je ouders

bepaalt voor een belangrijk

deel wie je nu bent. Eerste­

jaars inf ormatica Atze van

der Ploeg (18) vindt dat zijn

vader en moeder hem wel

érg veel vrijheid gaven. En

of dat nu altijd leuk is?

E en van Da en

Heb je een leuke jeugd gehad?

Ik ben va a k a lleen geweest. Mijn

beide ouders, mijn moeder is a rts en

mijn va der jurist, werken erg ha rd.

Ze zijn succesvol en zijn meer met

zichzelf bezig da n met h u n kinderen.

Hoe vermaakte j e jezelf als je alleen

was?

Ik heb uren computerspelletjes ge­

speeld. N u boeit me da t niet meer,

maar de liefde voor de computer is

toen wel gegroeid. Da t ik nu infor­

matica studeer is dus niet zo vreemd.

Heb je nog meer broers of zussen?

Ik heb één jonger broertje. Hi) is nu

vijftien. O m hem ma a k ik me veel

zorgen. Hij ka n die vrijheid die mijn

ouders ons geven niet goed a a n. Ik

ben niet zo'n fa n va n zijn vrienden,

meer zeg ik niet. Mijn ouders zeggen

er niets va n, ze weten het misschien

niet eens.

Wat heb jij kletne oogj es. Te veel

gedronken gisteravond?

Nee, helema a l niets. Ik sliep bij mijn

vader, ma a r op een heel slecht bed.

Voel me da a rdoor enorm bra k. Ik

slaap er niet zo va a k. Ma a r nu mijn

moeder op va ka ntie is, logeer ik tij­

delijk bij hem.

Jij lij kt me daarentegen nogal braaf: je

hebt het ondanks die vrijheid toch al

aardig ver geschopt.

Klopt. Ma a r toen ik nog op de ha vo

zat, liep het ook niet lekker met me.

Ik ging bijna nooit na a r school, meld­

de me va a k ziek. Mijn ouders ha dden

het niet door, die werkten a lle da gen.

E n de lera ren zeiden niets. Ik ha a lde

namelijk nog steeds hoge cijfers.

Kun j e je studie ook nu makkelij k aan?

Nog steeds heb ik weinig moeite met

leren. Ma a r een hele da g onderuit

gezakt tv kijken wil ik niet meer. Ik

ben nu socia ler, gra a g onder mensen.

Daarom doe ik nu een extra studie,

Engels.

Hoe zitj e er over 25 jaar bij ?

Ik heb een leuke vrouw en een mooie

baan. En kinderen. Na tuurlijk gun ik

mijn kinderen ook hun vrijheid. Ma a r

er zijn grenzen. Da t za l ik ze zelfleren.

Zijn j e ouders allang uit elkaar?

Een ja a r of vijftien, geloof ik. Ik weet

niet beter

Waann bewonder je je vader?

En?

Dat ik zo la ng moet na denken zegt

genoeg. Ik volg mijn va der kritisch en

kan nu a lleen iets bedenken wa t ik

niet in hem bewonder, na melijk de

manier wa a rop hij en mijn moeder

zijn gescheiden en voor zichzelf

kozen. Ik zou da t niet zo doen,

maar eerst wachten tot de kinderen

volwassener zijn.

Dat is makkelijk gezegd, maar als je

elkaar echt niet meer kan luchten of

zien, wat dan?

Dan zeg ik: ha d beter na geda cht

voordat je kinderen na m.

Atze van der Ploeg is in zijn jeugd veel alleen geweest

DE TAFEL VAN MELLE

Berend Vonk

Melle Is een verrader en hij weet het

Melle bivakkeert al een

week op het zolder­

kamertje van Gracia.

Maar zijn verliefdheid

is tanende.

Gracia is toch niet zo goddelijk

als ze leek. Oké, ze is pra chtig

om te zien, ma a r ze heeft ha a r

minder a a ntrekkelijke ka nten.

Ze la a t iedere a vond stinkende

winden in bed, heeft een primi­

tief gevoel voor humor en kookt

als een bootwerker met a no­

rexia: weinig subtiel en zonder

plezier.

Melle heeft ha a r overdreven

snel goed leren kennen. Al een

week biva kkeert hij in ha a r klei­

ne zolderka mertje. Niet zozeer

uit verliefdheid, ma a r voora l

omdat zijn schuldgevoel tegen­

over Leo hem erva n weerhoudt

naar huis te ga a n. Tenslotte

heeft hij ha a r onder Leo's neus

van hem a fgepa kt. Hij is een

verrader en hij weet het.

Samen ontbijten is ongema kke­

lijk. Het is vreemd om na een

wilde na cht weer een meter a f­

stand te nemen en te zien da t

de a nder onda nks a lles nog

steeds een onbekende is. "Ver­

tel eens wa t over je zelf', zou

Melle kunnen vra gen, ma a r om

de een of a ndere reden heeft hij

er geen zin in ­ en zij kennelijk

ook niet. Wa t hij inmiddels va n

Gracia weet is genoeg. Zo is ze

een ha rtstochtelijke fa n va n sen­

timentele nederpop. De za nger

van Va n Dik Hout is ha a r

grootste idool; hun la a tste n u m ­

mer heeft Melle a l honderd keer

moeten a a nhoren. Een dra ken­

ge zin a ls 'je bent de opha a l­

dienst va n mijn verdriet' weet

Gracia diep te ra ken. "Zo ge­

voelig", zucht ze da n. Omge­

keerd ka n Gra cia weinig inte­

resse opbrengen voor Melles

kookfanatisme. "Wa t zou je je

tijd a a n koken verspillen?", spot

ze. "Je poept het er toch weer

uit. Het is da t ik in leven moet

blijven, a nders ha d ik het a lla ng

afgeschaft."

Haar mobiel ga a t. De la a tste

dagen voert ze tijdens het ont­

bijt steeds va ker telefoonge­

sprekken met ha a r vriendinnen.

Ze onthullen meer over ha a r

zielenleven da n een goed ont­

bijtgesprek zou kunnen doen.

"Hai Stel. Ja , ik ben bij Leo

weg. Hij bena uwde me gewoon

te veel, weet je wel. Ja , ik weet

dat JIJ hem nooit hebt zien zit­

ten. Ik heb nu iets met een

vriend va n hem (gesmoorde gie­

chel en voorzichtige blik op

Melle). Ja ... da t vertel ik je nog

wel... cia o scha t."

Melle voelt zijn ta nende ver­

liefdheid plotseling omsla a n in

afkeer. Eigenlijk is het Gra cia 's

schuld da t hij Leo heeft verra ­

den. Zij zette de eerste sta p,

niet hij.

Gracia ha ngt op en schuift ha a r

ontbijt met een verveeld geba a r

opzij. Melle ziet het met lede

ogen a a n. Goed, veel werk wa s

het niet, ma a r er zit veel toewij­

ding in die omeletrolletjes.

"Leo is wel scha ttig, ma a r na ­

tuurlijk een kluns in bed", mij­

mert Gra cia . "En hij is wa t sa a i,

vmd je niet?" Melle kijkt met

een stra kke mond na a r de vloer

en rea geert met. "Ik vroeg je

wat", dringt Gra cia a a n. "Hou

op over Leo!", va lt Melle uit,

om thea tra a l te vervolgen: "Hij

IS mijn vriend." Gra cia trekt

haar wenkbra uwen op. "Tut,

tut, wa t zijn we hypocriet. Je

hebt hem zelf la ten va llen."

Melle smijt zijn bord door de

kamer en gooit zijn stoel na a r

achter. "That's it. Ik ka p er­

mee." Opgelucht pa kt hij zijn

jas. Eindelijk een a a nleiding.

Thuis ziet hij een groot pa pier

op zijn deur zitten. 'ZAK' sta a t

er met vette letters opgeschre­

ven. Melle grijnst tevreden. Met

Leo va lt tenminste te communi­

Ontbijtje

3 eieren

twee eetlepels water

1 vel zeewier

3 eetlepels sojasaus

Kluts de eieren met het wa ter.

Bak da a rva n een omelet a a n

beide ka nten brum. Strooi er

zout over en leg het zeewier er

plat op. Rol de omelet stra k op

en snijd deze in kleine rolletjes.

Dippen in soja sa us.

(Annette

Wiesman)

Anje Kirbcli

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen