Ad Valvas 2000-2001 - pagina 492

AD VALVAS 29 MAART 2001

PAGINA 20

Lodewijk Lens

vrage

Na één drankje snel naar huis

Feestjes geven is best eng. Je

hebt altijd het spookbeeld dat er

n i e m a n d komt opdagen. D a t i e dereen ineens m e t vakantie

blijkt, of ziek, of naar een familiereünie, of naar e e n ander

(leuker, groter) feest. E n dat ze

je daarover pas op het allerlaatste m o m e n t opbellen, als je al je

hele huis hebt verbouwd en kratten vol m e t bier o p je balkon

hebt staan.

Er zijn m e n s e n die o m die reden

nooit e e n feestje geven. Maar je

hebt ook types die zich door

niets laten afschrikken. O f het

nu h u n verjaardag i s , h u n afstuderen of het vijfjarig jubileum

van h u n relatie: ze geven elke

keer een feestje. E n ook al kwam e n er de laatste keer m a a r weinig m e n s e n opdagen, de keer

daarop nodigen ze gewoon weer

iedereen uit.

D e vu is ook z o ' n dappere feestjesgever. Ze blijft het m a a r proberen, ook al laat het bezoek het

keer op keer afweten. Oké, niet

elk initiatief is fantastisch uitgewerkt, m a a r er wordt tenminste

wat georganiseerd. Vorige week

donderdag waren er zelfs twee

feestjes tegelijk. Je had de D a g

van het Onderwijs die werd afgesloten m e t e e n borrel. E n b e neden in de hal van het hoofdgeb o u w was het openingsfeest van

het nieuwe E x p o s o r i u m .

D e universiteit h a d voor beide

gelegenheden haar best gedaan.

Zo speelde op de onderwijsborrel

een heel leuk klezmer-achtig

bandje. Er had gedanst kunnen

worden; persoonlijk h a d ik daar

best zin in na zo'n m i d d a g vol

m e t toespraken en discussies.

Maar de borrelaars hielden e e n

m e t e r of twintig afstand van de

muzikanten en nadat iedereen

één drankje had gedronken, w a s

het snel naar huis.

Het feest beneden had ook g e noeg potentie. Er hingen g e kleurde discolampen, er was e e n

deejay die lekkere muziek draaide, er w a s de tentoonstelling

(feestvieren tussen kunst heeft

altijd iets bijzonders), er was een

goede sfeer e n het feest z o u d e

hele avond doorgaan.

Maar toen ik o m e e n uur of acht

het p a n d verliet, waren er nog

slechts een mannetje of twintig,

hoofdzakelijk de kunstenaars zelf

en de organisatoren. Terwijl

deze gelegenheid voor iedereen

op de vu een aanleiding had

kunnen zijn o m eens wat langer

te blijven. Je h a d wat m e n s e n

kunnen leren kennen, even e e n

fiietje kunnen eten in de m e n s a .

Je h a d door z o ' n feest m i s s c h i e n

wel een heel andere kijk op de

universiteit gekregen e n wie weet

had je geconcludeerd dat d e v u

helemaal niet saai hóeft te zijn.

Als m a a r wat m e e r m e n s e n zich

lieten verrassen door de dingen

die ze organiseert, in plaats van

stipt o m vijf uur de trein naar

Heiloo te n e m e n . Zolang dat niet

gebeurt, is er m a a r één conclusie mogelijk: als er i e m a n d saai

is, dan is het niet de v u , m a a r

zijn het haar 'vrienden', want

die hebben nooit ergens zin i n .

AAN WISKUNDEFREAK JOOST UVNGEVELD

Wiskunde is zijn leven. Joost

Langevetd (23) leerde er zijn

vriendin door kennen, hoopt er zijn

beroep van te maken en viert zijn

vakantie met cijfers en puzzels.

Ellen van Dalen

(We zitten in sociëteit Storm, voor studenten exacte studies. Er klinkt muziek,

iedereen kletst wat en drinkt koffie of

thee.) Wat ben jij aan het doen?

Ik buig me over een papier vol creatieve sommetjes. Die gaan we straks

voorleggen aan kinderen die meegaan

op een wiskundezomerkamp.

Huh?

Elke zomer kunnen'zo'n dertig kids

tussen de tien en zestien jaar een

week lang in een herberg, 's Avonds

doen we droppings en bosspelen en

overdag maken ze recreatieve wiskunde. Hele grappige puzzeltjes zijn

het. Je hoeft niet goed te zijn in rekenen, maar je komt er voor de lol. Ik

ga mee als leidinggevende.

voel ik weinig voor. Ik doe liever onderzoek. Misschien ga ik promoveren.

Ik wil wiskundige modellen ontwerpen die precies kimnen voorspellen

hoevee! een mens zichzelf kan belasten. Ik ben over dit onderwerp ook al

bezig voor mijn scriptie. Ik zet in op

een promotieplek bij de vu of in

Twente, dichtbij mijn vriendin.

Hoe ken je haar?

Ik heb haar ontmoet tijdens een van

die zomerkampen, tweeënhalf jaar

geleden. Ze ging mee als leerling. Ze

studeert ook wiskunde, maar dan als

eerstejaars aan de Technische Universiteit in Enschede. Ze is de mooiste, spontaanste en liefste vrouw die

ik ken. Ze maakt me altijd blij als ik

bij haar ben.

Heb je al plannen om samen te gaan

wonen?

Ik ben er al eens voorzichtig over begonnen, maar zij voelt daar nog wei-

nig voor. Ze vindt zichzelf nog te

jong en wil eerst nog genieten van

haar vrijheid. Ik begrijp dat wel. Dat

had ik ook op mijn twintigste, want

zo oud is zij nu. Nadeel van een relatie op afstand is dat die telefoonrekening steeds zo akelig hoog is.

Jullie spreken elkaar elke dag?

N o u nee, daarvoor hebben we het allebei te druk. Veel avonden zijn we

niet thuis.

En in het weekeinde vallen jullie doodmoe in eikaars armen?

Zaterdag gebruiken we inderdaad

vaak als rustdag, 's Zondags doen we

iets leuks, naar haar ouders bijvoorbeeld. Die zijn erg aardig.

Kun je goed afscheid nemen?

Nee, de maandagen zijn voor mij altijd erg zwaar. Elke keer dat kutgevoel als je bij de trein afscheid moet

nemen van elkaar.

Waarom doe je mee?

N o u , je bent daar tussen mensen die

allemaal net als ik gek zijn van problemen oplossen. Want dat is wiskunde.

Je suggereert nu dat het vak heel concreet is, maar wiskunde is toch juist heel

abstract?

Ja, dat zeggen meer mensen, maar ik

ben het er niet mee eens. Bijna wekelijks word ik ook bestookt met de

vraag wat ik met deze studie van plan

ben te gaan doen.

En?

Iedereen denkt dat ik leraar word.

Dat ligt voor de hand, maar daar

Joost Langeveid heeft een akelig hoge telefoonrekening

^#\*

DE TAFEL VAN MELLE

Berend Vonk

Die kersenpittenkruik is een tijdbom

Leo is in paniel< al zijn vrienden aan liet bellen.

Er staan mensenlevens op het spel.

Winterse buien kletteren tegen

het raam en Melles ouwe pickup speelt de roestige mean old

blues van Robert Johnson. Melle

wiebelt tevreden met zijn tenen.

Leo heeft een warme pittenkruik op zijn hoofd, tegen de

kater. Sinds Leo en Gracia weer

bij elkaar zijn, is de huiselijke

vrede teruggekeerd

"Shit!", klinkt het vanachter

Leo's krant. Het papier zakt en

toont Leo's wit weggetrokken

gezicht. "Shitshitshit" kreunt

hl), om de kruik ver van zich af

te werpen, de kamer uit te

spnnten en Robert Johnson en

passant een groef terug te gooien. Melle gnjpt nieuwsgierig de

krant, maar ziet niets anders

dan berichten over mond- en

klauwzeer. Hi) loopt Leo ach-

terna, die druk zit te bellen in

het telefoonhok. "Igor, dit is

een noodgeval. Die kersenpittenkruik die je laatst van me

kreeg is levensgevaarlijk, hoor

)e? Beloof me dat je hem onmiddellijk weggooit." Leo wist

zich het zweet van zijn voorhoofd. Melle kijkt nog eens in

de krant. Zijn oog valt op een

ingezonden mededeling. 'Waarschuwing', staat er, 'voor alle

kersenpittenkruikengebruikers.

Wij dringen er bij u op aan direct de volgende maatregelen in

acht te nemen. Gebruik de

kruiken niet bij baby's, kinderen en personen die niet doeltreffend kunnen reageren.'

Leo heeft onlangs een hele partij van die kruiken goedkoop op

dje kop getikt en ze vervolgens

aan tientallen mensen weggegeven. "Ja Igor, ik wéét dat ik niet

relaxed ben, maar dat komt

omdat er levens op het spel

staan", brult Leo m de telefoon.

"Zul je die kruik weggooien? Of

nee, bewaar hem, ik kom ' m

wel ophalen. Maar kom er in

godsnaam niet aan!" Leo smijt

de hoorn erop en wri)ft zich in

de ogen. "Hij had hem net

samen met een wietcake in de

oven."

Melle ki)kt Leo meewarig aan.

Het is zijn huisgenoot n u echt

in de bol geslagen. De laatste

maanden weigerde Leo al bijna

alle soorten voedsel uit angst

voor ziekten - BSE, varkenspest,

salmonella, you name it -, maar

nu is kennelijk ook de nonfoodsector aan de beurt. "Waar

maak je )e toch druk om?", sust

Melle. Leo loopt rood aan. "Ze

schn)ven nergens wat er nou

precies aan de hand is, en dat

maakt het des te verdachter.

Die kruik is een tijdbom. Vooral bij types als Igor, die de hele

dag stoned zijn. En als je me nu

wilt excuseren, want ik moet

Fien, Desmond, m ' n dispuut en

de rest nog bellen. Er staan levens op het spel." Hoofdschuddend slentert Melle naar de zitkamer.

Een kwartier later komt Leo

binnen. Met een tang raapt hij

de kersenpittenkruik op en deponeert 'm m een vuilniszak,

die hij ostentatief van zich af

houdt. "Ik ga nu alle kruiken

ophalen met de bakfiets. Het

liefst zou ik ze verbranden natuurlijk, maar daar krijg ik vast

gezeik mee. Weet )ij iets anders?" "In de gracht kieperen

misschien?", suggereert Melle

grappend. Leo knikt serieus en

vertrekt. Een nieuwe welvaartsziekte is geboren, peinst Melle.

Consumeerfobie.

Onschuldige gegratineerde

kersen

500 gram kersen

1,25 deciliter zure room

1,25 deciliter slagroom

2 eierdooiers

2 eetlepels poedersuiker

2 eetlepels bruine suiker

Ontpit de kersen en leg ze in

een ovenschaal. Breng in een

steelpan room en slagroom net

niet aan de kook. Klop eierdooiers, poedersuiker en de

warme room in een kom. Doe

het mengsel in een pan en laat

het op heel laag vuur in vijf minuten al roerend dik worden.

Giet het mengsel over de kersen

en strooi de bruine suiker erover. Zet de schaal onder de hete

grill tot de bovenkant bruin is;

bestrooien met poedersuiker.

(Annette

Wiesman)

I

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen