Ad Valvas 2000-2001 - pagina 281

AD VALVAS 1 4 DECEMBER 2 0 0 0

PAGINA 9

"Ik heb een blanco strafblad'

Eerzame burger Steve Brown

wil iets zinvols doen

Steve Brown: 'drugshandelaar', 'topcrimineel', lezen wij over

hem in de krant. Wel een beetje ontluisterend om dan in de

vu-mensa een beetje een Pietje Bell-achtige veertiger aan te

treffen, met nozem-achtig haar en bruine, ontwapenende kraaloogjes. Zijn jekkie heeft hij over zijn stoel gehangen.

Peter Breedveld

Liever was Brown onopgemerkt gebleven als rechtenstudent aan de VU. Bij

een van zijn spaarzame bezoeken aan

het VU-gebouw werd hij echter herkend door een student. Die schreef

prompt een briefin Ad Valvas: Een

boef op de VU! Hoe onethisch! Waar

Brown zich vooral aan stoort, is de

suggestie in die brief dat hij groot zou

zijn geworden in de heroine. "Precies

het soort ongefundeerde verdachtmakingen waartegen ik al sinds jaren procedeer", zegt hij geïrriteerd. "En tot

nu toe ben ik door de rechter ook

steeds in het gelijk gesteld" . Maar

Brown beseft wel dat dat Pyrrhusoverwinningen zijn. "Tegenwoordig maakt

het niks uit wie je werkelijk bent",

zegt hij. "Je bent de persoon die de

media van je maken. Die media hebben het schandblok uit de middeleeuwen vervangen".

Steve Brown laat zijn Amerikaanse

paspoort zien. 'Steve Brown', staat er

als naam in vermeld. Dus niet 'Stefan

de Bruin', zoals een briefschrijver

vorige week in Ad Valvas suggereerde.

Is Brown dan een eerzame burger? "Ik

wel, ja", zegt hij in vet Amsterdams.

"Ik heb een blanco strafblad". Maar

waar komt dan toch dat criminele

imago vandaan? "Ach ja", verzucht

hl] HIJ begint te vertellen over zijn

jeugd m de Amsterdamse volksbuurt

De Pijp. "Een fantastisch fijne jeugd,

maar wat wil je? In Wassenaar en Aerdenhout gaan de kinderen op hockey,

wij gingen naar de boksschool. Als wij

een meningsverschil beslechtten, viel

dat al gauw onder het wetboek van

strafrecht".

Als coordinator van het jongerencentrum Happy Family, waar met

gemeentelijke subsidie softdrugs werden verkocht, kwam hij in de jaren

zeventig in aanraking met mensen 'uit

het milieu', zoals 'Lange Frans'. En

misdaadkoning Klaas Bruinsma, 'de

dominee', die tien jaar terug werd vermoord. Brown was kroongetuige in

die zaak. Door zijn verklaringen en

die van zijn inmiddels vermoorde

zakenpartner Ronnie Ondunk werd

oud-politieman Martin Hoogland ,

die Bruinsma had vermoord, tot twintig jaar cel veroordeeld. Een jaar geleden overleefde Brown nog een moordaanslag die volgens sommigen verband houdt met die zaak.

Randdebielen

"In 1992, toen 'kennissen' van mij aan

de lopende band werden vermoord,

ben ik bewust gestopt met dat wereldje", vertelt Brown. Trots haalt hij zijn

propedeuse Rechten tevoorschijn. Die

heeft hij in één jaar gehaald, merkt hij

fijntjes op. Hij is weer begonnen met

studeren om zijn hersens te leren

gebruiken, om niet af te stompen, vertelt hij. "Ik heb voor Rechten gekozen

omdat ik inzicht wil knjgen in hoe dat

nou allemaal precies gaat in ons

rechtssysteem. Hoe het kan dat als je

gelijk hebt, dat je het dan voor de

rechter toch niet krijgt. Want dat is

iets dat ik veelvuldig heb moeten ervaren in mijn leven", aldus Brown. "Dat

je honderd keer in je recht kan staan,

maar dat je op formele gronden dan

toch in het ongelijk wordt gesteld,

omdat je de zaken op een verkeerde

manier naar voren brengt."

Nu, als tweedejaars rechtenstudent,

begint hij al die frustrerende ervaringen met het hof een beetje in perspectief te zien. "Ik dacht dat ik wel wat

van het civiel- en het strafrecht afwist.

maar het eerste dat ik hier zo'n beetje

heb geleerd, is dat ik helemaal niks

weet. Dat het allemaal anders ligt dan

ik had gedacht."

Brown vertelt over de Amenkaanse

rechtsfilosoof Dworkin over wie hij

college heeft gehad, over gelijkwaardigheid en rechtvaardigheid, ethiek en

waardigheid. "Dan denk ik toch bij

mezelf: daar heb ik toch verdomd weinig van terug gezien in de praktijk",

schimpt hij. "Waardigheid en democratie zijn alleen weggelegd voor de

toplaag, voor de mensen met geld.

Wat denk je nou? Dat er in de gevangenis allemaal flitsende topcriminelen

zitten? Welnee, de gevangenissen zitten vol met randdebielen. Sukkels zonder opleiding die met hun dronken

kop een inbraak hebben gepleegd, of

hebben getankt zonder te betalen. Die

moeten het voor de rechter doen met

een pro deo advocaat, zo eentje die tijdens de rechtszitting nog even de

naam van de gedaagde moet opzoeken

in het dossier. Dan maak je natuurlijk

geen schijn van kans."

Broeders

In een voetnoot in één van de studieboeken heeft Brown gelezen over een

rechtszitting in het 16e eeuwse Frankrijk. Daar werd in de rechtbank een

soort van Latijn gesproken en omdat

een gedaagde daar natuurlijk niks van

verstond, werd hij een beetje opstandig. Maar toen hij in het Latijn tot

stilte werd gemaand door de rechter,

begon hij te schelden en te tieren.

Daarop liet de rechter, die dit als een

belediging van het hof beschouwde,

hem zijn handen en hoofd afhakken.

In principe, betoogt Brown, gaat het

eigenlijk nog net zo. Want alleen wie

het ingewikkelde 'Latijn' van ons

rechtssysteem niet beheerst, komt er

zonder kleerscheuren vanaf. "Het

gewone volk krijgt de rekening gepresenteerd", zegt Brown. Hij slaat het

groepje oudere heren gade dat aan

een belendend tafeltje zit. "Die stoffige oude heren kunnen verheven betogen houden wat ze willen", zegt hij

dan, "over gelijkwaardigheid en

rechtvaardigheidsprincipes, maar

t\/unii« UunipiKi/rt^C

Brown: "Toen kennissen van mij aan de lopende band

werden vermoord, ben ik bewust gestopt met dat wereldje"

zodra de studenten hun diploma op

zak hebben zijn ze het blijkbaar al

weer vergeten".

Met verbazing hoorde Brown eens een

professor tegen zijn studenten zeggen

dat er rekening mee moesten houden

dat ze tot de crème de la crème van

onze natie behoren. "Ik dacht: wat zeg

je nou? Dat zit hier te studeren op

kosten van het volk en gaat zich dan

de crème de la crème zitten voelen!

Vinden ze dan zelf helemaal niet dat

ze een bepaalde verplichting hebben

ten opzichte van de samenleving die

hun studie heeft betaald?"

Hij is een socialist, jazeker, zegt hij.

"Al heb ik daar dan misschien niet

naar geleefd". Een korte lofzang op

Joop den Uyl volgt, waarna hij een

ernstig gezicht trekt en zijn stoel dichterbij schuift. "Het mag misschien

aanmatigend klinken, maar met deze

studie hoop ik straks iets zinvols te

kunnen doen, iets te kunnen betekenen. Ik ben mijn hele leven een salonsocialist geweest. Maar sinds in 1992

een goede vriend van me op beestachtige wijze is vermoord, heb ik het

gevoel dat ik iets ben verschuldigd aan

mijn broeders uit het gewone volk."

tiet l^MlyOzii \;M^ Ise Hultzer

Mk ben niet afhankelijk

van mijn vriend'

Wendy Traa

Arm, nee dat is Ilse Hultzer niet. T e n minste, als we geld buiten beschouwing laten. "Ik heb geen inkomsten,

geen geld, dus in financieel opzicht

ben ik wel arm. Verder niet. Ik ben

gelukkig, ik studeer en ik heb een

leuke vriend", aldus de 23-jarige

studente Cultuur, Organisatie en

Management.

Sinds een maand knjgt ze geen studiebeurs meer, en ze werkt ook niet om

Mn geld te komen. Waar leeft ze dan

van? "Ik woon samen met Sander,

mi)n vriend. Hij werkt en betaalt de

huur en de vaste lasten. Ik heb van

hem 2500 gulden geleend om mijn

collegegeld te kunnen betalen en mijn

boeken. Verder geef ik eigenlijk mets

U't. alleen aan eten en ziekenfonds."

^e is met gaan werken, omdat ze dat

haar hele leven nog kan doen'.

iiovendien- studeren kost veel tijd, en

>n het weekend wil ze haar vrienden

^'en "En over een jaar ben ik afgestudeerd Dan zoek ik een goed betaalde

Baan en betaal ik mijn vriend terug."

ilie heeft er inmiddels geen problemen meer mee dat ze geld van haar

vnend leent en op zijn kosten leeft.

^K had dit ook voor hem gedaan. Hij

bood me aan om het zo te doen, vond

het onzin om bij de bank geld te gaan

lenen. Dat wilde ik in eerste instantie,

omdat ik het zelf wilde regelen, maar

nu heb ik hier ook vrede mee." Ze

voelt zich niet afhankelijk van haar

vriend, en vindt het stempel 'ongeëmancipeerd' met gepast. "Daar gaat

het niet over. Ik kan toch zeggen: nu

wil ik niet meer van je lenen, ik stap

naar de bank. Die keuzevrijheid

heb ik."

Ilse koopt zelden

kleding, en als ze

dat wel doet, dan

moet het lekker zitten en van goede

kwaliteit zijn. "Ik ga

met mee met de

mode, ik haat winkelen. Ik zag een foto van

de Kalverstraar afgelopen zaterdag: het was

echt hutje mutje. D a n

denk ik: je bent echt gek

hoor, om daar te lopen.

Mij niet gezien."

Boeken leent ze, en cd's

koopt ze eigenlijk nooit.

Haar laatste aankopen: een

vegetarisch kookboek en de

cd 'All that you can't leave

behind' van U 2 . Eigenlijk

Anje Kirsch

was die laatste een cadeautje verdiend

met haar Airmilespunten. "Toen voelde ik me even heel rijk! Een kookboek

èn een cd, heeriijk was dat. Dat boek

hadden we echt nodig, want we eten

pas een maand vegetarisch. Zo'n

receptenboek is erg handig."

Ook in de periode dat ze wel studiefinancienng had, kwam ze rond van

430 gulden per maand. Waar haalt ze

die discipline vandaan? "Ik heb nooit

geld in overdaad gehad. Maar het zit

ook in hiijn karakter: ik geef niet makkelijk geld uit. Ik weet niet hoe dat

komt, andere dmgen zijn misschien

belangrijker." Waar Ilse gelukkig van

wordt? "De buitenlucht, wandelen

door de dumen en racen op mijn

racefiets. Dat kost toevallig geen

geld."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen