Ad Valvas 2000-2001 - pagina 92

AD VALVAS 21 SEPTEMBER 2000

PAGINA 20

Lodewijk Lens

vragen

De boa blijkt een python te zijn

Ik wilde de boa constrictor zien.

Ergens in het w i s - en natuurkundegebouw ligt een boa constrictor, had ik gehoord. Zomaar in

een hok. Waarom, dat wist d e g e ne die m e dit vertelde ook niet.

Ik wilde het weten, dus ging ik in

mijn lunchpauze op p a d .

"Weet u waar de boa constrictor

ligt?", vroeg ik aan e e n d a m e die

het plein tussen het wN-gebouw

en het hoofdgebouw overstak. Ze

schrok. "Zo'n eng beest?" Maar

ze wist niet waar hij lag. Studenten die achter een muurtje in de

zon een broodje zaten te eten,

wisten het ook niet. Ze raadden

m e aan het bij Biologie te proberen.

Onderweg door de lange gang

kwam ik langs een ruimte waar

een 'calamiteitenkar' stond o p gesteld. Althans, dat vermeldde

het bordje op de deur. H e t leek

m e geen overbodige luxe m e t

zo'n gevaarlijke slang in de

buurt.

Maar de boa lag niet bij Biologie.

Ik m o e s t helemaal de andere

kant op, zei een jongen die ik

aansprak. D e boa bestond dus

wel! H e t w a s geen fabeltje

geweest.

N a vijf minuten lopen k w a m ik

bij de ruimte waar de boa z o u

m o e t e n liggen. 'Verboden voor

onbevoegden' stond er op de

deur. Ik negeerde het verbod e n

stapte naar binnen. "Wat zoekt

u?", vroeg e e n m e n e e r . "Ik wil

graag de boa zien", zei ik. "Die

hebben we niet", zei de m a n .

D e b o a bleek een python te zijn.

Maar ik m o c h t h e m toch wel

zien.

D a a r lag hij, heel rustig o p g e -

kruld in e e n glazen hok. A a n de

zijkant van het hok zat e e n deurtje dat open e n dicht kon. "Wat

doet hij hier?", vroeg ik. "Tja,

wat doet de python hier", zei de

m a n en keek o m zich heen of hij

ergens e e n collega zag. "Hé!",

riep hij toen hij er een zag. "Wat

doet die python hier eigenlijk?"

"Wat doet een vis in e e n kom?",

antwoordde de collega. Maar

daarna vertelde hij hoe het zo

was gekomen.

D e python was 28 jaar geleden

uit het ei gekropen in e e n dierenwinkel in H a a r l e m . Hij h a d e e n

aantal jaren bij i e m a n d in huis

gewoond. Maar op e e n gegeven

m o m e n t - hoe gaan die dingen werd hij te lang. T o e n h a d de

eigenaar h e m m e e g e n o m e n naar

zijn werk op de VU. "Hij is hier

n u al e e n jaar of tien."

"Is de python gelukkig?", vroeg

ik. "Misschien wel, m i s s c h i e n

niet", antwoordde de m a n .

"Hij zegt zo weinig, hè? Maar

m i s s c h i e n is hij wel dankbaar.

D a t - i e op tijd eten krijgt, dat-ie

rustig kan liggen, dat-ie geen

vijanden heeft. Hij heeft in ieder

geval nooit signalen gegeven dat

hij het niet naar zijn z i n z o u

hebben."

D e python zag er inderdaad niet

ongelukkig uit. Hij richtte zijn

kop op e n deed zijn bek e e n

stukje open. Zijn gespleten tong

flitste even h e e n e n weer. H e t

lange, schubbige lijf zette uit als

een ballon en slonk daarna weer,

alsof de python zuchtte. T o e n liet

hij zijn kop weer zakken. Ik n a m

afscheid van de python e n ging

weer aan h e t werk.

AAN STUDENTE WOORD EN BEELD YVONNE VAN ULDEN

Yvonne van Uiden (22) Is vierdejaars

woord en beeld. Het viel haar op dat

veel studenten tijdens college tekeningetjes zitten te krabbelen. Samen

met een paar studiegenoten organiseerde ze daar een kleine tentoonstelling over. Verder is ze dol op

krioelende beestjes. "Ik haal nog

wel eens diertjes uit elkaar."

Dirk de Hoog

Vanwaar een tentoonstelling over collegedoodles?

Bij mijn opleiding zitten veel creatieve

mensen. Tijdens colleges tekenen ze

heel wat af. Door zo'n betekenisloos

krabbeltje groot op te blazen en in een

lijst aan de muur te hangen, maak je

er kunst van. Daarmee doorbreek je

bepaalde conventies van wat kunst is.

naar buiten kijken in het hier en nu.

droom die dan blijft, is de cruise om

de wereld nadat je met pensioen bent

gegaan.

Aan welke eigenschap van anderen kun

je je ergeren?

Typisch tutholagedrag van meisjes.

Grootspraak en muizigheid.

Welke kenmerken moeten je vrienden

hebben?

Een oorspronkelijke geest en een beetje assertiviteit. Meestal zijn het jongens. Het verschilt zo. Met de een

kun je goed op de bank zitten. Met de

ander hard lachen en veel uitgaan.

Wat doe je over tien jaar?

Later wil ik lanterfanten. D a n zit ik

waarschijnlijk op Zanzibar of zoiets.

Wat is je grootste angst?

Angst voor burgerlijkheid. Na het afstuderen een baantje nemen en daarin

blijven hangen. Huisje, boompje,

beestje, baantje. O m terecht te komen

in een situatie waaraan je niet meer

kunt ontsnappen. Heel eng. De enige

Teken je zelf ook tijdens college's?

Ik teken vooral dingetjes die ik wil

gaan maken, Een bankje, kleren. Ik

krabbel ook veel aliens op skateboards.

Niet uit verveling; ik doe graag meer

dingen tegelijk.

Wanneer ben je het gelukkigst?

Als ik aan het prutsen ben om dingetjes te maken die ik zelf heb bedacht.

En als ik naar beestjes kijk. De natuur

boeit me. Ik kan heel gelukkig in het

gras zitten kijken naar allerlei miertjes,

wormen en andere krioelende beestjes. Vroeger wilde ik biologie gaan

studeren. Ik heb een hele verzameling

schedels en een collectie insecten. Ik

haal nog steeds wel eens diertjes uit

elkaar.

Wat is je favoriete maaltijd?

Salade met perzik, munt, mozzarella

en parmaham. Een beetje citroensap,

olijfolie en rucolasla. Daarbij pasta

met gorgonzola en paddestoelen. Als

toetje lychee-ijs. Mijn vriendje heeft

dat toetje gisteren nog voor me gemaakt.

Wat is je favoriete kleur?

Rood. Dat is de kleur van het gevaar.

Ook vaak een camouflagetint van

beesten die net doen of ze heel gevaarlijk zijn. Daarnaast is het de kleur

van passie en van bloed. Rood was

niet altijd mijn lievelingskleur. Vroeger was het vooral zwart. Ik verf sinds

drie jaar mijn haar knalrood. Dat vind

ik mooi bij mijn gezicht staan. Langzamerhand ben ik zo helemaal in het

rood gerold.

Wat zou je willen veranderen aan de vu?

Meer sugar en spce en meer Zeitgeist.

Ik vind het een beetje duf. Veel docenten herkauwen wat ze in boeken

uit het archief hebben gelezen. Ik wil

Anje Kirsch

Yvonne van Uiden

DE TAFEL VAN MELLE

Berend Vonk

Mannen moeten veranderen

Fien en Natasja hebben elkaar opeens helemaal

gevonden. Maar moeten ze daarom doen of ze

Melle niet meer kennen?

Fien heeft haar bijbaan in de

museumgarderobe opgezegd,

zodat Melle het nu met een opgefokt puberig machostudentje

moet zien te redden. Ze voelt

zich niet schuldig. "Ik ga me

weer op het zilversmeden richten", deelt ze hem kortaf mee.

Tijdens een atelierbezoek ziet

hij dat de ruimte volstaat met

drakerige tentakels en wriemelende lichamen met monsterlijke hoofden. Gaat het wel helemaal goed met Fien, vraagt

Melle zich af

De laatste tijd is ze nogal met

Natasja bevriend. Ook al zoiets

vreemds, want tot voor kort

konden die twee elkaar wel

schieten. In de vu-mensa ziet

Melle ze soms urenlang en met

ernstige gezichten discussiëren,

waarbij woorden als 'mannen'

en 'bindingsangst' voortdurend

vallen. Melle houdt zich afzijdig. Het zijn van die typische

Oprah Winfrey-achtige self helpsessies - hoe zitten mannen in

elkaar? - waarin vrouwen vervallen als het slecht gaat met de

liefde. Geeft ze het idee dat hun

gemoedsleven diepgang heeft,

schampert Melle voor zich uit.

Fijn dat ze elkaar gevonden

hebben, maar ze moeten niet

vergeten dat ze elkaar dankzij

hem kennen.

Met die gedachte in het achter-

hoofd schuift hij vandaag toch

bij ze aan. Onder hun kille blikken begint hij zijn aardappelschotel naar binnen te lepelen.

Na een diepe, afkeurende stilte

komt het gefilosofeer weer op

gang. Ze hebben kennelijk besloten dat hij een non-entiteit is

die eenvoudig genegeerd kan

worden. "Bridget Jones is natuurlijk leuk", oreert Natas)a

met geheven wijsvinger, "maar

het is uiteindelijk toch weer een

veredeld boeketreeksromannetje. Zolang vrouwen tegen de

klippen op in een happy end

blijven geloven, verandert er

niets. Waar het om gaat is dat

mannen moeten veranderen.

Yin en yang moeten in evenwicht zijn, zoals vlees en groente in een goede maaltijd." Ze

trekt een vies gezicht naar de

aardappelprut op haar bord.

Fien knikt en haalt een stapel

boeken tevoorschijn. "Deze

moet je lezen. Psychologische

analyses van masculiene manbeelden. Echt geweldig. Al die idiote trekjes die je zo vaak tegenkomt worden in een totaal

nieuw daglicht geplaatst." Melle

staat op met zijn nog halfvolle

dienblad. " K o m mijn duifjes, ik

ga d'r vandoor, ik moet nog

naar de pomowinkel." Kinderachtig, hij weet het, maar het

moest even.

Bij het bruine café komt Melle

Leo tegen. "Wie is dat geinige

wijf naast Natasja?", informeert

die. "Fien. Een intrigerende

vrouw en kunstenaar en een

groot liefhebber van masculiene

mannen", antwoordt Melle.

"Ga eens kennismaken, vindt ze

leuk." Melle duwt Leo de trap

af en bekijkt het vervolg. Groot

is zijn verbazing als hij ziet dat

Natasja afscheid neemt en Fien

oogverblindend naar Leo glimlacht.

Yin-

en yangsoep

1 blok tofu, in kleine blokjes

gesneden

4 shitake-paddestoelen, in reepjes

2 bosuitjes, gesneden

4 kopjes water

2 theelepels dashi (nomoto);

visfond verkrijgbaar in de

oriëntaalse toko

3-4 eetlepels miso (naar smaak)

Breng het water en de dashi

samen aan de kook. Voeg de

tofu en de paddestoelen toe en

laat het geheel 3 minuten zacht

koken. Meng de miso erdoor en

zorg dat die helemaal oplost.

Zet het vuur onmiddellijk uit en

doe de bosuitjes erbij.

(Annette

Wiesman)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen