Ad Valvas 2000-2001 - pagina 616

AD VALVAS 28 MEI 2001

PAGINA 16

Lodewijk Lens

vragen

Hoeihoei, nog eentje!

Ronald M c D o n a l d en Mickey

Mouse staan er nog net niet op,

m a a r verder komt de foto die v o rige week op pagina drie van Ad

Valvas stond, rechtstreeks uit de

magische wereld van feeën, vliegende tapijtjes en pratende dieren. Een majorette in een glimm e n d pakje, m e t voelsprieten in

de vorm van hartjes in het haar,

lacht haar tanden bloot. Naast

haar een al even extatisch kijkende m a n die zo weggelopen lijkt

uit levend Stratego: een jasje m e t

tressen en gouden knopen, een

hoge b o n t m u t s en in zijn h a n d e n

een stok m e t een vlaggetje, waarop het nieuwe logo van het VU

m e d i s c h centrum staat.

D e z e foto had mij natuurlijk

m o e t e n waarschuwen voor nog

m e e r ludieke activiteiten op de

faculteit Geneeskunde, die m o menteel zijn vijftigste verjaardag

viert. Maar toch liep ik vorige

week donderdag redelijk onbevangen het gebouw van de faculteit in, o m d a t ik daar toevallig

even m o e s t zijn.

Ik zal het niet licht vergeten.

D o o r de draaideur, die m e t

enorme gouden strikken was b e plakt, stapte ik binnen in een

kruising tussen Alice's Wonderland, het Ikea Kinderparadijs en

andere fantasiewerelden waarvan

je ook als volwassene niet goed

kunt uitmaken of je ze n u leuk

vindt of eigenlijk heel erg eng.

In de hal stonden tafels m e t potten verf en overal waren m e n s e n

op grote papieren wild aan het

schilderen. Even verderop stonden schalen m e t fruit en een

meisje in een geel en oranje pak

riep: "Welkom, welkom! N e e m

AAN BELEGGER JACO VAN LOON

van ons buffet!" Uit een deur

k w a m een d a m e in zigeunergewaad, die m e e s l e p e n d speelde op

een accordeon. "Er loopt ook een

m a s s e u r rond", riep i e m a n d .

Ik liep door en kwam op een verlaten gang. Even leek alles weer

normaal, totdat ik in de verte iem a n d m e t dramatische uithalen

hoorde zingen. Aan het eind van

de gang, verscholen in een trapportaal achter klapdeuren, stond

het wonderlijkste muziekgezelschap dat ik ooit heb gezien.

Drie d a m e s m e t witbeschilderde

gezichten en rode feestneuzen

bewogen zich ritmisch op de

klanken van een gitaar terwijl ze

in h u n handen klapten en kreten

slaakten. Twee droegen hoedjes

en v r e e m d e gebloemde jurken,

waarvan de rokken wijd uitstonden door ijzerdraad in de z o m e n .

"Hoeihoei, nog eentje!", riep een

van de drie schaterlachend en de

gitaar, die werd bespeeld door

een m a n , zette Blue suede shoes

in. Bij de m u u r stond e e n p o p penwagen of iets wat daarop

leek. Het vreemdste was dat er,

op tnij na, geen publiek w a s .

"Kom, we m o e t e n door!", riep

een vierde d a m e , die door de

klapdeur binnenzeilde.

Ook ik liep weer verder. Ik deed

wat ik was k o m e n doen en ging

toen richting uitgang. D a a r

kreeg ik een papieren zakje in

mijn handen gedrukt m e t een

'marsepeinen glimlach' erin. Ik

vroeg m e m a a r niets m e e r af. D e

glimlach at ik bij de thee. Hij

smaakte uitstekend.

lodetoijklens@hotmail.com

De inflatie is iioger dan ooit

en tocli gaat liet nog steeds

goed met Nederland. Tweedejaars student bij de verkorte opleiding bedrijfseconomie Jaco van Loon (23)

weet daar een flink slaatje

uit te slaan.

Ellen van Dalen

Heb je aandelen?

Nee, maar ik belegde wel in opties en

obligaties. Daarmee neem je minder

risico's.

Ja, vier maanden geleden heb ik alle

obligaties van ABN Amro en Ahold

verkocht. Net voor de hype over was.

Drie jaar geleden kon je alles kopen;

het ging zo goed met elk bedrijf.

Maar sinds een paar maanden gaat

het weer bergafwaarts.

drag gaat snel omhoog, want ik zit bij

een bank waar je 4,5 procent rente

krijgt. Reken je winst maar uit.

Wat ga je ermee doen?

Voorlopig niets. Ik heb wel plannen

om opnieuw te gaan beleggen, maar

ik weet nog niet waarin. Beleggen

wordt weer een kunst, nu het slechter gaat. Misschien gebruik ik de

winst ook wel om een huis te kopen.

Hoe woon je nu?

Bij mijn ouders in Leersum. Het bevalt me prima, ik heb geen behoefte

om weg te gaan. T o e n ik stage liep

heb ik even zelfstandig gewoond,

maar dat viel me zwaar. Kwam ik om

zes uur uit mijn werk, moest ik alles

nog zelf doen: koken, afwassen, opruimen. N u wordt dat weer allemaal

voor me gedaan.

Nee, ze zitten zelf ook goed in de

slappe was. Ze betalen zelfs mijn collegegeld. Ook het geld dat ik verdien

met mijn bijbaan op de afdeling administratie bij Siemens, zo'n 1500

netto per maand, houd ik zelf.

Als je wilt hoefje eenjaar na het afronden van je studie niet te werken. Of heb

je andere plannen?

Ik hoop in december klaar te zijn.

Dan wil ik meteen aan het werk, niet

stilzitten. Ik heb al geregeld dat ik bij

Siemens in Zoetermeer fulltime een

baan kan krijgen, aangepast aan mijn

opleidingsniveau. Dus op een andere

afdeling.

Je neemt weinig risico in beleggen en je

toekomst plan je ook ver vooruit. Waarom die zoektocht naar zekerheid?

Ik wil gewoon rustig kunnen leven.

Betaal je als rijke student wel kostgeld?

Anje Kirsch

Hoe wist je dat het einde van de hype

eraan zat te komen?

Een kwestie van gevoel en gokken.

Beleggen is net een casino. Nooit

weet je honderd procent zeker wat de

koers van een bedrijf wordt. Maar

door veel bladen en kranten te lezen,

leer je veel. En ik discussieer er vaak

over met mijn vader, die van beleggen zijn beroep heeft gemaakt. En

verder win ik wel eens informatie in

bij een van mijn docenten. Op basis

van hun analyses kun je aardig voorspellen hoe een organisatie er over

drie maanden voor staat.

Wat leverde die verkoop jou op?

Dat ik nu 100.000 gulden op mijn

spaarrekening heb staan. En dat be-

Jaco van Loon heeft 100.000 gulden op zijn spaarrekening staan

DE TAFEL VAN MELLE

Aan echte vrouwen heb je niks

De kamer van Desmond-Jan hangt vol met schilderijen van kwijnende vrouwennaakten en jongelingen met bloemen in het haar. Daar kan de werkelijkheid niet tegenop.

Wie bij Desmond-Jan op bezoek

gaat, moet zich langs obstakels

als instortende dressoirs en wantrouwige verpleegsters wringen.

Desmond-Jan bewoont op de

ApoUolaan een kamer in het

huis van een 103 jaar oude, onnatuurlijk vieve dame. Ze is de

schnk van haar op feodale basis

gerunde personeel, maar weigert

al jaren dood te gaan. Bezoek

dat niet snel genoeg de trap opstormt naar Desmond-Jans kamertje, loopt het risico het met

de hospita zelf aan de stok te

krijgen. Zich haastend breekt

Melle bijna zi)n nek over de losliggende fluwelen loper.

In het enorme huis hangt de

muffe lucht van een overdosis

verleden. In de oorlog schijnt de

Gestapo er gezeten te hebben;

nu worden de kamers voor veel

geld verhuurd aan een bizarre

verzameling smdenten en andere

ongesettelden. Desmond-Jan is

een van hen. Regelmatig dineert

hij mee met de vrouw des huizes,

discussiërend over negentiendeeeuwse kunstenaars boven een

zesgangenmenu. Op die manier

heeft hij al verschillende giften

weten te scoren: een wit marmeren vrouwentorso van Jesserun

de Mesquita en een ets die Melle

niet kan thuisbrengen, maar die

volgens Desmond-Jan zo'n

10.000 gulden waard moet zijn.

"Het gaat me niet om de geldwaarde, maar om het kunstgenot", verzekert hij Melle, terwijl

hij een lok van zijn gepommeerde scheiding uit zijn gezicht

strijkt. "Bessenjenevertje?" Hij

overhandigt een knstallen glaasje. Melle kijkt onderzoekend om

zich heen. De muren zijn van

onder tot boven volgehangen

met schilderijen. Zonder uitzondering zijn het romantische taferelen met kwijnende vrouwennaakten en jongelingen met bloemen in hun haar. "Vind je het

niet aanstootgevend, al die erotiek om je heen?", vraagt Desmond-Jan aarzelend. "Hahaha",

lacht Melle, maar ziet tijdig Desmond-Jans beginnende blos. Die

jongen meent het. Het was niet

in Melle opgekomen om in deze

kwabbige, vrolijk ronddansende

rozig-witte halvegaren méér te

zien dan een stel halvegaren.

Des te meer bij Desmond-Jan.

Met trillende vmger volgt hij de

lijn van een koket gedrapeerde

sluier van een schone op het

schilderij boven zijn bed. Melle

schuift in zijn Chesterfield heen

en weer. "Luister D-J, dit is

niet iets om je voor te schamen.

Iedereen heeft seksuele afwij-

kingen. Leo kickt op nieuwslezeressen en Fien op Italianen

met ADHD. Zo hebben we allemaal wat." Desmond-Jan luistert niet. Hij is bezig zijn reeente aanwinst te betasten, de ijskoude borsten van het witte

beeld. "Zo perfect kan geen

vrouw zijn", mompelt hij. "De

werkelijkheid verliest het altijd."

"Probeer cyberseks eens", suggereert Melle. Deze vorm van

kunstgenot begint hem op de

zenuwen te werken.

Er klopt iemand aan. In de

deuropening staat een meisje

met een volmaakte Griekse

neus, volle lippen en haar als

een rossig-bruine wolk. Ze

draagt een lang gewaad dat elegant over haar harmonieus gevormde lichaam valt. DesmondJan kijkt onverschillig op. "Ha,

Desdemona. Jij komt je goudvis

weer ophalen? Ik heb hem braaf

elke dag gevoerd. Hier heb je

'm." Nonchalant gooit hij de

deur dicht.

Berend Vonk

"Aan echte vrouwen heb je

niks", vervolgt hij. "Als ze hun

mond open doen verpesten ze

meteen alles. Als ze nou in jambische pentameters zouden praten kon ik ermee leven, maar de

praktijk wijst uit dat het vaker

over McDonald's en slechte

muziek gaat", verzucht hij. Hij

zoent zijn beeld innig.

Kunstig kookgenot

12 verse oesters

2 lente-men

1 cm verse gember

2 eetlepels terriyakisaus

Doe de oesters in een stoommandje van bamboe. Snijd de

lente-ui fijn en rasp de gember,

Besprenkel de oesters met

lente-ui, gember en de terriyakisaus. Stoom ze vier minuten

met het deksel op de pan tot ze

volledig zijn doorgewarmd.

(Annette

Wiesman)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen