Ad Valvas 2000-2001 - pagina 539

PERSONEELS

PAGINA 3

nvoerïng betaald parkeren

eidt nïet tot meer OV-gebruik

kwart van de gevallen tevreden zijn

met de huidige situatie, al vindt een

grote meerderheid van hen wei dat

er te weinig parkeerplaatsen zijn op

het terrein. De mensen die vroeger

wel een parkeerpas hadden maar nu

niet meer, zijn uiteraard veel minder

tevreden. Liefst 96 procent van hen

vindt dat de VU door het nieuwe parkeerbeleid minder aantrekkelijk is

geworden als werkgever. Ook zij

pleiten massaal voor een uitbreiding

van het aantal parkeerplaatsen op de

campus. Van de Wetering maakt

verder een kritische opmerking

over de manier waarop diensten en

faculteiten de aan hen toegedeelde

parkeerpassen voor zakelijk verkeer

verdelen. "Deze blijken nogal eens

permanent aan personen verstrekt te

worden, waarbij de kosten ook lang

niet altijd in rekening worden

gebracht. Bovendien blijken VUmedewerkers die incidenteel zo'n

pas gebruiken daarvoor bijna nooit

te hoeven betalen. De personeelsleden worden dus niet gelijk behandeld en dat werkt ontevredenheid

in de hand."

Illustratie Len Munnik

verstapten. Van de Wetering: "Maar

p langere termijn bleek dit effect

verdwenen. In december 2000 was

iet aantal OV-abonnementen zelfs

ager dan in februari 1999." Het aanal carpoolers is na de invoering van

iet betaald parkeren wel flink geste-

gen. Waren er in mei 1999 nog 64

combinaties, In december 1999

waren het er 111. Van de Wetering

denkt dat VU-medewerkers pas zullen overstappen op het openbaar

vervoer als er ook betaald parkeren

wordt ingevoerd ten zuiden van het

Cijsbrecht van Aemstelpark en in

Amstelveen.

De student onderzocht via een

enquête hoe tevreden VU-medewerkers zijn met de nieuwe parkeersituatie. Daaruit bleek dat de mensen die

nu een parkeerpas hebben in drie-

mmige hoogleraren werken voor een deel van de t i j d buiten de Vrije

liversiteit. Het werk daarbuiten hangt vaak nauw samen met hun

iderwijs en onderzoek aan onze universiteit. Een serie interviews

ii^Cdeeltijdhoogleraren over de relatie tussen wetenschap en praktijk.

hij ook nooit echt voor dit werk gekozen heeft. "Om heel eerlijk te zijn, is

het als volgt gegaan: ik was in de

jaren zeventig in Nederland populair.

Er verschenen grote interviews in opiniebladen waar dan iets bovenstond

van: 'Nederlands meest populaire

arts'. Ik kreeg dertig tot vijftig brieven

per dag, en ik kon met die bekendheid niet goed omgaan. Toen dacht

ik: 'Als ik wegga, heb ik er niks meer

mee te maken.' Ik kwam een arts

tegen uit Bangladesh die mijn boeken

en artikelen had gelezen en die vroeg

of ik niet met hem wilde samenwerken. Zo ben ik in dit werk terechtgekomen."

Jan Ham, hoofd van de dienst Beheer

Financiën en Personeel, ziet in de

uitkomsten van het onderzoek geen

aanleiding om het parkeerbeleid van

de VU aan te passen. "We gaan ervan

uit dat de diensten en faculteiten zelf

goed weten aan wie ze een zakelijke

pas geven en hoe ze de kosten doorberekenen. Daar gaan wij ons niet in

mengen." Dat het parkeerbeleid van

de VU een doorslaggevend argument

is om daar niet (meer) te willen werken, lijkt Ham onwaarschijnlijk. "De

beperkte parkeermogelijkheden zijn

ongetwijfeld een minpuntje, maar

daar staat het pluspunt tegenover

dat we erg goed bereikbaar zijn met

het openbaar vervoer." (FvK)

I

14 werkdagen in een week

oopt natuurlijk toch allemaal door

!lkaar heen."

Migratie

Illegale migranten leven vaak in omstandigheden die de kans om aids op

Ie lopen vergroten. Het zijn jonge

"lensen, meestal tussen de 20 en de

'5, die met met hun gezin komen,

TOar alleen. Ze hebben seksuele behoeftes en wachten niet tot onze lieve

heer ze een bruid uit de hemel stuurt.

Daarom lopen ze een verhoogd risico

op geslachtsziekten en aids."

Migratie is volgens Wolffers het thema

van de nieuwe eeuw. Niet alleen

wtnen er grote migratiestromen op

Wng vanuit de derde wereldlanden

"aar Europa, maar ook tussen buurd e n onderling. Zo zijn Thailand en

^aleisie bijvoorbeeld erg rijk, terwijl

wngladesh en Indonesië straatarm

zijn. Wolffers: "Een van de belangrijkste middelen waarmee westerse, maar

oo^ Aziatische landen illegale migransn proberen te weren, is het uitsluienvan deze mensen van gezondleidszorg. Als er al klinieken zijn

*aar ze terecht kunnen met ziekten

'Is tbc of aids, durven ze er niet heen

uit angst om uitgezet te worden. Dit

soort omstandigheden proberen we in

kaart te brengen."

Ceen mensenredder

Binnen een tweede programma werkt

Wolffers aan losse projecten die te

maken hebben met sekswerkers en

aids. Peer education en empowermenttrainingen zijn voor deze kwetsbare

groep belangrijk. Als sekswerkers

geen goed zelfbeeld hebben, zullen

ze minder snel aan hun gezondheid

denken. Wolffers benadrukt dat, hoewel hij zeer actief is, zijn rol in de

twee programma's bescheiden is. Hij

geeft bijvoorbeeld trainingen, helpt

met het opzetten van onderzoek, en

is een van de redacteuren van een

internationale nieuwsbrief Research

for Sexwork, die gevuld wordt door

medewerkers aan projecten van over

de hele wereld. "Ontwikkelingswerk

is echter met iets van Nederlanders,

maar van mensen daar. Ik voel me

geen mensenredder, zo heb ik me

nooit gevoeld. Ik denk eerder: we

hebben de problemen met z'n allen

gecreëerd, laten we die dan ook

samen oplossen." Wolffers vertelt dat

Patiëntenvoorlichting

Buiten de VU zet Wolffers zich al sinds

Prof. dr. Ivan Wolffers

1 975 in voor patiëntenvoorlichting.

Ook houdt hij zich bezig met het fenomeen dat tegenwoordig steeds meer

medisch onderzoek door de farmaceutische industrie wordt gesponsord, en

dat artsen soms medicijnen voorschrijven die de patient niet altijd nodig

heeft. Artsen laten zich dus steeds

meer beïnvloeden door de industrie,

ook al denken ze zelf van niet.

Wolffers: "In de jaren zeventig begon

ik met het voorlichten van gewone

mensen, vanuit een diepe behoefte

om mijn kennis te delen en de ivoren

toren van de medische wereld te

slechten." Patiënten moeten zelfde

manager van hun gezondheid worden,

en de arts krijgt de rol van consultant.

Recent opgekomen fenomenen als de

vraaggestuurde zorg en de second

Foto Yvonne Compier

JAARGANG 8 NR. 8

KATERN

Nieuwe

fietsenrekken

geïnstalleerd

De fietsenstallingen voor het personeel

op de campus zijn de afgelopen weken

voorzien van nieuwe fietsenrekken. De

oude rekker) waren sterk verouderd en

voldeden niet meer aan de hedendaagse eisen: een mountainbike kon er

bijvoorbeeld niet aan vastgemaakt worden. Na het in ere herstellen van het

verdwenen uitlooppoortje in de stalling

van het Hoofdgebouw, en het plaatsen

van noodvoorzieningen voor het geval

de elektrische deuren dienst weigeren,

zijn de fietsenrekken een volgend zichtbaar resultaat van het project Fietsvoorzieningen VU Campusbreed:

Het initiatief tot het verbeteren van de

fietsvoorzieningen komt van de actiegroep 'VUrieuze fietsers'. De groep

klaagt al jaren over de voorzieningen.

Na veel aandringen is november vorig

jaar een projectgroep aan de slag

gegaan met de problematiek. De

VUrieuze fietsers zijn 'voorzichtig

positief' over de gang van zaken. "Het

gaat traag, maar in elk geval een stuk

minder traag dan vóór de projectgroep", stelt Hans Seijlhouwer van de

VUrieuze fietsers.

"De fietsvoorzieningen binnen de VU

zijn niet optimaal", vindt Geer Hubers,

projectleider 'Fietsvoorzieningen VU

Campusbreed'. Allereerst schoten bijvoorbeeld veiligheid en gebruikersvriendelijkheid in de stallingen op

veel punten tekort. Slechte verlichting,

lekkage, en het ontbreken van een

mechanische uitgang en een intercom

gaven gebruikers een onveilig idee.

Verder zou het hele voorterrein opnieuw moeten worden ingericht - een

klus die veel meer omvat dan alleen

het verhelpen van problemen voor

fietsers en waarvoor de plannen nog

niet gereed zijn.

Met de eerste aanpak is nu een begin

gemaakt. Naast nieuwe fietsenrekken

wordt in het Gebouw WN een ander

slot op de hekken geplaatst. Dit slot

kan van buitenaf alleen met een pasje

geopend worden, maar is van binnenuit met een klink te openen. De verlichting en intercom worden direct

daarna aangepast. (RR)

opinion, juicht hij dan ook toe.

Vanuit de behoefte om zijn kennis te

delen, schreef Wolffers een medicijnenencyclopedie voor patiënten, die

voorzag in een enorme behoefte:

"Inmiddels zijn er al 600.000 exemplaren verkocht geloof ik. Ik kan van

de royalties leven, en dat betekent

dat ik de luxe heb om te kunnen

kiezen voor het werk dat ik belangrijk

vind."

Romans

Hoewel hij de interviewster vroeg

tenminste één van zijn romans te

lezen, benadrukt Wolffers dat hij het

schrijven van romans niet ziet als

hoofdwerkzaamheid, maar als iets

dat hij 'toevallig in zijn leven heeft

gedaan.' Zijn romans - hij schreef er

acht - spelen zich vaak af in de landen die hij voor zijn werk bezoekt.

Ze komen ook letterlijk tot stand in

de tropen, omdat hij thuis geen tijd

en geen rust heeft om te schrijven.

Schrijven is voor Wolffers ook een

manier om de indrukken van zijn

reizen te verwerken. "In Surabaya

werkte ik aan een heel fascinerend

project rondom sekswerkers en aids.

Die mensen werken op een begraafplaats, maar op een levendige beschrijving van die vierhonderd sekswerkers die zich 's nachts achter de

zerken ophouden en werken, zit bij

de EU of aan de universiteit natuurlijk

niemand te wachten. Die ervaringen

heb ik in mijn laatste roman De verliefde waria verwerkt." (EvdP)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen