Ad Valvas 2001-2002 - pagina 364

AD VALVAS 14 FEBRUARI 2002

PAGINA 16

Lodewijk Lens

Het sleutelgat

Amnestie Ik zat vorige week bij het kofïiepunt op de achtste verdieping van het hoofdgebouw. Terwijl ik een broodje at, keek ik uit het r a a m naar het verkeer beneden op de D e Boelelaan. Het was druk op de weg; auto's reden af en aan. Regelmatig stopte de stroom even als het stoplicht bij het ziekenhuis op rood sprong. Werd het weer groen, dan kwamen de auto's weer op gang. Rood, groen, oranje, rood, groen... s o m s is het zo makkelijk o m je te vermaken. Het licht sprong weer eens op oranje. Een vrachtwagen in de rechterbaan stopte, waarna zich een rijtje wachtenden v o r m d e . Toen kwam uit de richting van de Buitenveldertselaan een auto aangescheurd die niet stopte. Hij omzeilde de wachtenden in de rechterbaan, piepte via de linkerbaan snel door het rode licht en hup, weg was hij alweer. Het was een duidelijk geval van een verkeersovertreding. D e informatie zat in mijn hoofd, m a a r ik kon er niets m e e doen. Daarvoor was het voorval te futiel. "Ik zag net iemand door rood rijden", zoiets zeg je niet. Het is informatie van niks, waar degene aan wie ik het vertelde, niets m e e zou kunnen. Ook de politie hielp ik er niet m e e . Ik had geen n u m merbord genoteerd - dat had ik vanaf de achtste ook onmogelijk kunnen ontcijferen. En al had ik dat gedaan, wat dan nog. D e politie heeft vast wel wat beters te doen dan jagen op m e n s e n die door rood rijden. Het was totaal zinloos dat ik het voorval had geregistreerd. Maar het was g e beurd; de herinnering zat in mijn hoofd en kon er niet m e e r uit. Als een gevangene die veroordeeld is tot levenslang. Zojuist heb ik h e m amnestie verleend. lodewijklens@hotmail.com

maand te besteden. Op onze leeftijd is het moeilijk om iets mooi in te richten. Je hebt gewoon geen geld om bijvoorbeeld een leuke vloer neer te leggen. Maar misschien heeft ze ook geen behoefte om veel geld aan haar interieur uit te geven. Wat er aan meubels staat, is sober en is economisch neergezet. Daarom denk ik dat ze economie studeert. Ik zou hier zelf ook kunnen wonen." "De planten leven nog, dus hier woont een meisje", zegt Carolyne S t u r m (22), vierdejaars rechten. "Bij een jongen waren ze al lang dood geweest. Alleen krijgen ze op deze plek te weinig licht, dus ze moet ze verzetten. Ik denk dat de bewoner een ordelijk meisje is dat er netjes uitziet, net als haar kamer. Die is niet rommelig maar opgeruimd. Wel vind ik de inrichting nogal standaard, vooral met die witte muren. Alleen de 'kroonluchter' is vrij apart." "Eigenlijk heb ik niet zo lang nagedacht over hoe ik de kamer zou inrichten", zegt Marije Schaafsma zelf. "Het is niet zo groot, dus er paste alleen een bed, een stoel en een bureau in. Die plank heb ik opgehangen omdat ik die echt nodig had voor mijn boeken. Het is hier prima, ik zou niets willen veranderen. Ik ben vooral blij met de lamp aan het plafond en mijn bed. Daar heb ik zilveren sterren opgeschilderd. Ik ben trouwens maar weinig thuis, slaap hier alleen. Voor de rest ben ik vaak op de vu en heb ik afspraken met vrienden."

Wat zegt de inrichting van je kamer over jouzelf? En klopt die indruk ook? Studenten en deskundigen gluren in de kamer van IVIarije Schaafsma (20). De vierdejaars economie huurt voor 227 euro per maand een kamer in de Rivierenbuurt. Tekst: Floor Bal, foto's: Peter Strelitski "Het kan haast niet anders, hier woont iemand die een exacte studie doet", meent trendforecaster Hanneke van der Linden. "Meestal spreken mensen die erg met ratio bezig zijn, hun gevoel minder aan. En een interieur heeft heel veel met voelen te maken. Dit is een vo) saaie kamer waar weinig persoonlijkheid uit spreekt. De inrichting is echt een rommeltje. En al dat zwart en grijs maakt de kamer vrij

kleurloos. Ik denk dat het hier erg zou opknappen als ze de grote wand in een felle of warmere kleur zou verven. Trouwens, ik denk dat haar gevoel voor inrichten wel begint te komen. Ze heeft namelijk zo'n hippe lamp met gekleurde pegels hangen."

Wil ji) ook met je kamer mAd Volvos? Of wil je commentaar leveren? Stuur dan een e-mail naar ball97@zonnet.nl.

"Dit past echt in het cliché-beeld van hoe een echte studentenkamer eruit ziet", aldus Patrice Walop, Sigrid van Kleef en Maarten C o pijn van internationaal designcentrum Wonen 2000. "Het meisje dat hier woont, moet hier niets aan veranderen. Ze heeft echt een hoekje voor zichzelf gemaakt. Kijk maar naar die rommeltjes van een studentenvereniging. Ik denk wel dat dit iemand is die iets te vertellen heeft, ze is niet oninteressant. Ze heeft genoeg boeken en cd's en ze is ook geïnteresseerd in de wereld. Daarom heeft ze die kaart opgehangen." "Deze inrichting is vrij simpel", vindt Willem Alberts (20), derdejaars economie. "De bewoner heeft duidelijk geen drieduizend gulden per

Marije Schaafsma

DE TAFEL VAN MELLE

Leven, dood en drank 7

De hele verschijning van Harriëtte ademt het gezonde Engelse landleven. "Hé, Harriétte, lang niet gezien!" Natasja leunt slijmerig voorover naar het meisje in de collegebank voor haar. Zo close is ze niet met Harriéne Van Bokshoven-Tuynderen, weet Melle. Maar het feit dat het meisje van adel is en behoort tot de tweehonderd rijkste families van Nederland, maakt haar in Natasja's ogen onweerstaanbaar interessant. Harriétte draait zich om en glimlacht flauwtjes. Ze heeft iets weg van een paard, met haar langwerpige gezicht en lange, sterke tanden. Alsof ze dagelijks samen met haar paarden in de wei staat te grazen. Haar hele verschijning ademt het gezonde Engelse landleven. Harriétte drukt zich nooit anders

dan eufemistisch en onderkoeld uit. Melle vermoedt achter haar koele fa?ade een enorme ingehouden humor. Maar wie weet komt er helemaal geen zelfspot aan te pas, wanneer ze aankondigt "even haar neus te gaan poederen", als ze naar de wc moet, bedenkt Melle. Misschien heeft ze inderdaad het gevoelsleven van een diepvriesvis. Je weet bij haar gewoon nooit waar je aan toe bent. Enerzijds blijft ze haar achtergrond trouw met haar stereotiepe kakstem en dito marineblauwe college-shoes, anderzijds kan ze schelden als een bootwerker en komt ze vaak met een enorme drankkegel op colleges aanzetten. Ze moet een wilde kant hebben, maar het blijft gissen wat die precies inhoudt. "Ja, ik ben een tijdje weggeweest", antwoordt ze Natasja. "Een beetje nagefeest op Soestdijk, vanwege

die bruiloft van you know who. Stomvervelend." Ze zucht. "Alle adel was uitgenodigd. Vermoeiend hoor, altijd diezelfde inteeltkoppen te moeten zien. Bemhard zat als gewoonlijk met een pook achter het bedienend personeel aan en Van Vollenhoven was niet bij zijn piano weg te slaan. 'Wie willen jullie horen? Elton John of Piazolla? Ik kan het allemaal!', bleef hij maar roepen. Stampvoetend om aandacht. Zóóó saai." Ze brengt haar gemanicuurde vingers naar haar gapende mond. "Daarna ben ik een weekje bij vrinden geweest. Heeriijke tijd gehad." "O ja, wat heb je gedaan?", vraagt Natasja gretig. Misschien klapt ze nu eindelijk eens uit de school over haar persoonlijke leven, hoopt ook Melle. " O , niks bijzonders", wuift ze vaag. "Van alles." "Vertel", dnngt Natas met haar liefste glimlach aan.

Harriëtte haalt haar schouders op. "Oké, als je het weten wilt: ik heb een clubje vriendinnen waarmee ik regelmatig op jacht ga. 's Nachts, bij volle maan. De Helse Diana's noemen we ons." Natasja lacht zenuwachtig. "Ja, ja." "Nee, eerlijk waar", vervolgt de ander. "Voel maar, dat bontje dat ik om heb is niet nep. Zelf geprepareerd." Natasja werpt een blik vol afschuw op het zachte konijnenvel rond Harriëttes hals. "We hebben wat ritueeltjes om al dat jagen heen; bloed offeren aan de maangodin en zo. We villen alles, halen de ingewanden eruit en eten het dezelfde nacht nog op. En zuipen. Elk dood konijn is goed voor een glas dubbele port; groot wild doet een hele fles. Je moet maar eens meegaan, Natasja. Je krijgt er telkens weer een ontzettende kick van. Gewoon vrouwen onder elkaar, bezig met leven, dood en drank." "Leuk", zegt Natasja met een starre grijns. Dan staat ze abrupt op. "Even naar de plee." Melle kijkt Harriétte aan en ziet kort een stel paardentanden blikkeren.

Vleesschotel na een mislukte jacht 1^5 kgj^aardenstoojvlees 6 uien boter 2 lepels mosterd 2 lepels rode bessenjam 1 snee dorikerbruin brood 1 flesje Dubbele Bruine (Koninck, Westmalle)^ drie stukjes bittere chocola Verse tijm, laurier, zout, nootmuskaat maïzena Bak het vlees in de boter met de uien en doe het bier erbij. Smeer mosterd en jam op de boterham en leg dat erbovenop. Voeg de kruiden toe en laat dit onder regelmatig roeren gaarstoven. Voeg na tien minuten de chocola toe. Bindt de saus met wat maizena wanneer het brood volledig is opgestoofd. Annette

Wiesman

Doe mee aan de Melle-schrijfwedstrijd, zie pagina 14

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen