Ad Valvas 2001-2002 - pagina 316

AD VALVAS 24 JANUARI 2002

PAGINA 12

Lodewijk Lens

Stop de toeslag! Ik geloof niet dat ik overdrijf als ik zeg dat eten mij op de been houdt. D a t b e gint 's ochtends al. Ik ontbijt nooit, m a a r n e e m altijd twee b o t e r h a m m e n m e e naar de v u . D i e eet ik op o m een uur of tien, als ik m e een beetje slapjes begin te v o e len. Daarna gaat het goed tot 1 uur, m a a r dan zijn een kopje soep en een broodje toch echt wel nodig. Tegen vieren krijg ik vervolgens een onbedwingbare behoefte aan suiker, waaraan ik toegeef middels een mufEïn o f - mijn jongste ontdekking - stroopkoeken uit de autom a a t . Daarop hou ik het uit tot circa zeven uur en ten slotte eet ik nog wat rond half elf. Eten, wil ik m a a r zeggen, bepaalt mijn dag. Zonder dat zou ik niet kunnen werken. Vandaar mijn begrip voor de in eerste instantie m i s s c h i e n overdreven a a n dacht die dit onderwerp de laatste tijd krijgt in Ad Valvas. Je kunt dit blad niet openslaan of het gaat over broodjes, de kwaliteit van die broodjes (te laag), de prijs (te hoog), of de manier waarop je ze m o e t betalen (contant of m e t chipknip) . Vooral die laatste kwestie houdt mij de laatste dagen bezig. Vorige week las ik namelijk in Ad Valvas een berichtje, waarin stond dat de Universiteit M a a s tricht afziet van hogere prijzen voor personen die in de m e n s a contant betalen. Reden: m e n was bang dat studenten en medewerkers het prijsverschil niet z o u den pikken. Zo'n bericht is hoopgevend. Want het geeft aan dat ook wij, de vu-bevolking, de inmiddels bekende v o o r g e n o m e n toeslag op contant betalen niet hoeven te pikken. Iedereen die het niet pikt, roep ik bij dezen op een e-mail te sturen naar: stopdetoeslag(a)hotmail.com. Zegt het voort. Ik wil duizenden tnailtjes. Ik k o m hier nog op terug. lodewi jklens(a)hotmail . c o m

Het sleutelgat

naar Jewel, dat is geen wilde muziek. Het is ook een echte vrouwenkamer met al die schilderijen aan de muur. Een beetje leeg is het wel, maar dat is handig als je wil dansen." "Hier woont iemand die goed bezig is", denken A c c o Veldhuisen (26) en Machiel D o e l e m a n (22), beiden eerstejaars beleid, communicatie en organisatie. "Ze weet wat ze wil. Dat denken we omdat alles er heel geordend uitziet. Alles in dit huis heeft zijn eigen plekje. Het is ook mooi licht ingericht. Ik vind het wel een relaxte, coole woning." "Het is een speciaal gevoel om op een woonboot te wonen", zegt Suzanne Kruyt zelf. "Ik woon midden in de stad, maar het voelt alsof ik buiten woon. Ik heb geen boven- of benedenburen en dat geeft vrijheid. De boot is van een neef van mijn vader. Voordat ik hier ging studeren, wist ik al dat ik deze kamer zou kunnen krijgen. Ik hoefde maar vier maanden te wachten voor het vrij kwam. De verhuizing is vrij snel gegaan, daardoor heb ik niet erg nagedacht over de inrichting. Een deel van de meubelen, zoals de eettafel, heb ik van mijn oma geërfd. En de bank heb ik gekocht omdat hij door de voordeur paste. Die is namelijk maar vijftig centimeter breed. Het voordeel van deze kamer is dat ik het vrij netjes kan houden. Alle zooi gooi ik gewoon in de slaapkamer beneden."

Wat zegt de inrichting van je kamer over jouzeif? En klopt die indruk ook? Studenten en deskundigen gluren in de kamer van Suzanne Kruyt (20). De studente cultuur, organisatie en management huurt voor 250 euro per maand een woonboot in de binnenstad.

Wil JIJ ook met je kamer m Ad Valvas} Of wil je commentaar leveren? Stuur dan een e-mail naar bal 197(0;zonnet.nl ze de tafel en de bank zo op elkaar gepropt heeft. Ze kan de bank beter tegen de muur zetten. En een mooi karpet in het midden zou voor wat meer warmte zorgen."

Tekst: Floor Bal, foto's: Peter Strelitski

"Dit is een bijna volwassen interieur", menen Sylvia Zijl en Arno Schürfeld van designwinkel Anno. "De posters van popgroepen, die vaak bij studenten hangen, zie je hier niet. Ook staan er vrij serieuze klassieke meubels. Ja, hier woont een degelijk typ; alles is keurig en verzorgd. T o c h is ze ook creatief, want ze heeft veel kunst aan de muur. Ik denk wel dat ze van het culturele leven houdt. Ze heeft zo te zien ook geen televisie. En wonen op een woonboot is natuurlijk een beetje alternatief."

"Hier woont vast een parttime student", zeggen Patrice Walop en Maarten Copijn van internationaal designcentrum Wonen 2000.' "Alles ziet er zo netjes en nieuw uit, ze moet veel naast haar studie werken. Ze houdt niet van superstrakke meubelen. In haar inrichting lopen twee stijlen door elkaar, namelijk koloniaal en rotan. Dat is wel sfeervol. Jammer is dat

"Dit is geen extravagante kamer die zegt: 'hier ben ik'", vinden Tila Pronk (18), Rianne van Lambalgen (18) en Eefje Steenvoorden (20), alledrie eerstejaars psychologie. "Hier woont een lief en degelijk persoon, te zien aan die zachte kleuren op de muur en de rustige inrichting. En aan dat kaartje te zien, luistert ze

Suzanne Kruyt

DE TAFEL VAN MELLE

Te lang niet Leo snuift de geur van zweet, alcohol en sigaretten op als een kostelijk parfum. Het bezoek aan zijn studentenvereniging voelt als thuiskomen. Leo is in geen eeuwen meer langs zijn studentenvereniging geweest. Toen het obligate te veel zuipen de laatste keer in een alcoholvergiftiging uitliep, compleet met bewusteloosheid en een afgrijselijk ontwaken tussen de stinkende bierkratten in de binnentuin van de sociëteit, hoefde het even niet meer. Maar nu hij de groepjes studenten langs de grachten ziet zwalken, wordt hij overvallen door een scheut hevige zin.

Waarom niet, for old times sake? Binnen snuift Leo de geurmelange van zweet, alcohol en sigaretten op als een kostelijk parfum. T e lang niet, te lang niet, zingt het in zijn hoofd. Heerlijk, die zoete beloften van een goeie uitgaansnacht. Hij posteert zich naast de bar, tussen een groepje oude bekenden. Het voelt als thuiskomen. Temidden van een zee aan onbekende gezichten zijn zij geruststellend onveranderlijk. Dag in dag uit hangen ze hier aan de toog, alsof er geen ander leven bestaat. Al gauw circuleren de wodka's en de sterke verhalen. Om zich heen kijkend ziet Leo bij het corpsballerige dispuut Desmond-Jan staan, die vreemde vriend van Melle. Hij bedenkt ineens dat hij eigenlijk een enorme hekel heeft aan die snob, met zijn eikelige pakken en vooral die obscene zegelring, yuk. Het ergst is

nog wel die meewarige glimlach, op momenten dat Leo en Melle over games en voetbal praten. Leo slaat zijn vijfde glas achterover en stoot zijn buurman aan. "Zie je die lul met die stropdas daar? Dat is pas een echte zak." De anderen bekijken DesmondJan geïnteresseerd. "D-J? Die is zo soft als een sok", zegt een dispuutgenoot. Leo glimlacht raadselachtig. "Jij kent D-J niet zoals ik hem ken. Hij heeft ook een duistere, weerzinwekkende kant." Alle blikken gaan weer naar de glimlachende Desmond-Jan, die nietsvermoedend en elegant zijn sigaar aftikt. "Hoezo Leo, cut the crap nou", zegt iemand ongeduldig. Leo pijnigt zijn hersens. Vanuit zijn ooghoek ziet hij hoe Desmond-Jan van een eerstejaars een biertje krijgt aangereikt. Hij buigt zich voorover en fluistert: "D-J doet het met kleine jongetjes. Héle kleine." Met zijn hand wijst hij eerst één turf hoog aan, om voor het dramatische effect nog een stuk te zakken. "Baby's?!", roept zijn buurman uit.

"Bijna", knikt Leo tevreden, terwijl hij zijn zoveelste hartversterker naar binnen giet. Als iemand hem vraagt hoe hij het weet, zegt hij schor: "Mijn neefje...", als door verdriet overmand. Het hele verhaal zou best eens waar kunnen zijn ook. Zijn niet alle kunstliefliebbers pedofielen tegenwoordig? Bij de bar bestelt Leo een rondje voor iedereen. Eenmaal terug kan hij door de alcoholnevelen heen geen van zijn dispuutgenoten ontdekken. Ook Desmond-Jan is verdwenen. Een ongerust gevoel bekruipt het laatste, nuchtere stukje van zijn geest. Hij strompelt door de smalle gang, langs smoezende en zoenende studenten, de voordeur uit. De frisse lucht werkt onmuchterend. Als hij een groepje doelbewust naar de gracht ziet lopen, met een spartelende figuur in het midden, holt hij de straat op. "Niet doen!" "Oprotten Leo, je bent dronken", bitst de aanvoerder. Desmond-Jan kijkt verward op. "Leo?" "Het was maar een gein-

tje", fluistert Leo, houvast zoekend bij de brugleuning. Hij grijpt mis. Het water is koud en donker in januari, Addertongensoep 100 gram palingfüet 2 eetlepels olie / ui 2 courgettes halve liter visbouillon (1 tablet) 1 eetlepel azijn 4 eeïtejpels slagroom zout, pejper, bieslook Verhit de olie en fruit hierin de uiensnippers. Doe de courgettebokjes erbij en voeg na een minuut de bouillon toe. Breng de soep aan de kook en laat hem tien minuten zacht doorkoken, Pureer de soep met een staafmixer en breng hem op smaak met zout, peper en azijn. Verdeel de paling over vier borden, schep de soep erover en de geklopte slagroom. (Annette

Wiesman)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen