Ad Valvas 2001-2002 - pagina 180

PAGINA 8

AD VALVAS 8 NOVEMBER 2001

Werken met kinderen

'Kinderopvang VU is ouderwets' Veel medewerkers zijn ontevreden over de voorzieningen voor mensen met kinderen aan de VU. Wie geluk heeft, kan een gesubsidieerde plaats bemachtigen in huiscrèche 't Olifantje. Maar wie daar niet in slaagt - en dat zijn de meesten, want er is een wachtlijst van anderhalf jaar -, krijgt van de universiteit geen financiële ondersteuning voor kinderopvang elders. De gebrekkige regeling leidt tot inkomensverschillen van duizenden guldens per jaar. Tekst: Weimoed Visser, foto's: Christiaan Krouwels

Marlies ter Voorde werd kort geleden gepromoveerd tot universitair docent bij aardwetenschappen. Ze ging er twee periodieken op vooruit, maar toch verdient ze nu zeshonderd gulden per maand minder dan toen ze nog als postdoc bij aardwetenschappen in dienst was van de onderzoeksorganisatie Nwo. De vu betaalt namelijk niets aan de opvang van haar twee kinderen Bouke (4) en Mirte (2), NWO deed dat wel. Zodoende is Ter Voorde nu ruim tienduizend gulden per jaar meer kwijt aan de crèche, waar haar kinderen drie dagen per week naartoe gaan. De meeste gezinnen regelen in zulke gevallen kinderopvang via het werk van de partner die niet bij de VU werkt. Maar bij Ter Voorde gaat dat niet. Haar man, Ronald van Balen, is namelijk ook aardwetenschapper aan de vu. Een plek in huiscrèche 't Olifantje is er niet voor M i n e en Bouke. Ter Voorde: "Bij personeelszaken zeiden ze dat ik het niet eens hoef te proberen, zo lang is de wachtlijst." Ter Voorde is lang niet de enige die ontevreden is over de kinderopvangregelingen van de vu. Uit de personeelsenquête van afgelopen jaar blijkt dat meer dan de helft van de medewerkers die geen gebruik maken van de kinderopvang, de regels onvoldoende vindt. Ter Voorde liet het er niet bij zitten en schreef een protestbrief naar personeelszaken, waarin ze haar probleem uitlegt. Ze verzamelde daarbij 54 handtekeningen van collega-aardwetenschappers, die zich ook niet kunnen vinden in de kinderopvangregeling van de universiteit. "Bij Ronald en mij is het probleem urgenter dan bij de meeste medewerkers, omdat we allebei bij de vu werken, maar toch kreeg ik veel reacties van mensen, die zeiden: 'het is me uit het hart gegrepen.' Nu draait vaak de werkgever van de partner die niet op de vu werkt, volledig voor de kosten op. Dat vinden veel mensen eigenlijk niet eerlijk." Ter Voorde pleit er in haar brief dan ook voor dat de vu ook crècheplaatsen buiten 't Olifantje gaat subsidiëren.

Kwestie van geld De ontevredenheid over de kinderopvangregeling is voor de afdeling personeelszaken reden om de mogelijkheden voor nieuwe regelingen te onderzoeken. Geld speelt daarbij een belangnjke rol. "We kunnen er eigen-

lijk niet meer onderuit, het systeem is ouderwets", erkent Lydia de Wit van personeelszaken. "Maar het is een kwestie van geld. Het universiteitsbestuur zal eerst de keuze moeten maken om meer geld uit te willen geven aan kinderopvang." De vu besteedt daar nu per jaar zes ton aan. Hoe veel van de vu-medewerkers aanspraak zouden kunnen maken op een ruimere kinderopvangregeling is ook bij personeelszaken onbekend, omdat de universiteit niet registreert of medewerkers een gezin hebben of niet. "Daarom is het moeilijk om een berekening te maken van de extra kosten bij een verandering van de regels", aldus De Wit. Ter Voorde reageert gepikeerd op de opmerkingen van personeelszaken. "Een goede kinderopvangregeling hoeft helemaal niet veel meer geld te

opgelost door beurtelings vroeg of laat te gaan werken. Degene die vroeg werkt, haalt 's middags de kinderen uit school en uit de crèche. Degene die laat werkt, brengt ze 's ochtends en kan daarna doorwerken tot een uur of zes. Ze wachten op een plek in de naschoolse opvang. Ook daaraan betaalt de vu meestal niet mee: alleen alleenstaande ouders die bij een volledige werkweek minder dan vijfduizend gulden verdienen, komen in aanmerking voor subsidiëring van een plek bij de naschoolse opvang. Voor senior-voorlichtster Monique Bekkenutte, die sinds een halfjaar in dienst is bij de vu en daarvoor onder meer bij KLM werkte, was dat een tegenvaller. "Ik had verwacht dat de kinderopvang bij een universiteit juist veel beter geregeld zou zijn dan in het bedrijfsleven, maar bij de

Koos Groen (rechts) vindt liet gezellig op 't Olifantje, zoon Joshua ook

Forenzen met een kind op de rug Aardwetenschapper Koos Groen reist al bijna vijf jaar met een kind op zijn rug in de trein van Leiden naar de VU. Eerst nam hij op die manier zijn dochter Corryenne (5) mee naar vu-crèche 't Olifantje, nu zijn zoon Joshua (1). Hij vindt het gezellig en zijn zoon ook. "Die komt steevast met zijn draagding aanzetten, als ik de deur uit ga. Altijd wil hij mee." Op woensdag en donderdag reizen Koos en Joshua altijd samen. Joshua zit lekker hoog op de rug van zijn vader. Hij ziet van alles en kletst honderduit tegen de andere treinpassagiers. Groen probeert meestal een trein te nemen die niet al te vol is, zodat hij een zitplaats heeft voor Joshua en zichzelf Maar de laatste tijd lukt dat vaak niet, omdat de trein zo veel voller is geworden. "Bomvolle treinen laat ik schieten, dat kan niet met zo'n kind, maar soms sta ik wel de hele reis met Joshua op mijn rug. Het valt erg mee hoe zwaar dat is, daar went je rug snel aan. Alleen kan ik niet alles zien wat hij doet. En dan gaat hij bijvoorbeeld aan het haar van vreemde mevrouwen zitten, of zelfs een keertje aan de noodrem. Dat ging gelukkig net op tijd goed, omdat iemand me waarschuwde", vertelt Groen. Een vader met kind op de rug is een opvallende verschijning in de keurige forenzentrein en Groen heeft daarom nooit gebrek aan aanspraak. "Vaak vinden mensen het leuk, vooral vrouwen die zelf kinderen hebben, maar sommige mensen moeten er ook niets van hebben als Joshua tegen hen begint te kletsen." kosten. De overheid stimuleen namelijk dat werkgevers investeren in kinderopvang en daardoor kun je veel meer belastingkorting krijgen dan particulieren."

Tegenvaller Sinds haar zoon vier is, heeft Ter Voorde een nieuw probleem: hij gaat naar de basisschool en die gaat om kwart voor drie uit. T o t nu toe hebben Ter Voorde en haar man het

vu is dat niet het geval." Bekkenutte heeft drie kinderen van tien, zeven en vier. De oudste twee hebben een plek bij de naschoolse opvang, gesubsidieerd door de KLM, waar haar man werkt. Voor de jongste wachten ze nog op een opvangplek. "Maar er staat wel tegenover dat je bij de vu relatief veel ADV-dagen hebt en meestal flexibel bent in de indeling van je werkweek. Daardoor kun je zelf gemakkelijker iets regelen", relativeen Bekkenutte.

Veel van de mensen die 's ochtends naar hun werk reizen zijn ouders, maar Groen ziet zelden andere mensen met h u n kind in de trein. Meestal zoeken ze een crèche in de buurt van hun woonplaats. "Dat wilden wij aanvankelijk ook, maar met Corryenne was er in Leiden absoluut geen plek. 't Olifantje had toen wel een plaats. Toen hebben we het gewoon geprobeerd. Omdat het goed ging met reizen en omdat we erg tevreden waren over de crèche, hebben we besloten het bij Joshua weer zo te doen." Omdat Groen zijn dochter al op 't Olifantje had, kreeg hij met zijn tweede kind voorrang. Volgens Groen heeft de plek op 't Olifantje als voordeel dat het halen en brengen van je kind minder tijd kost en minder stress oplevert. "Omdat Joshua hier maar honderd meter vandaan zit, hoef ik me niet door het verkeer te haasten om hem op tijd op te halen. Dat was anders geweest als hij in Leiden op de crèche had gezeten."

,DVA

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen