Ad Valvas 2001-2002 - pagina 304

AD VALVAS 17 JANUARI 2 0 0 2

PAGINA 1 6

Lode wijk Lens

Bloemen "Moet je nou toch kijken hoe lelijk die bloemenmarkt i s . " Met een politiek geëngageerde vriend dronk ik kofSe in de Kalvertoren. Vanuit het café helemaal bovenin keken we neer op het stukje S i n gel tussen de Munt en het Koningsplein. "De halve gracht hebben ze volgebouwd m e t pontons en staketsels", wond hij zich op. "En al die kooplieden hebben weer een ander soort kraam neergezet. Het is een bijeengeraapt zooitje. Branchevervaging ook; er staan overal colaautomaten op straat." D e markt oogde inderdaad r o m m e l i g . Stonden de wanden van de ene kraam strak in het gelid, de volgende was afgedekt m e t een viezig stuk golfplaat. En bij de derde lag het dak, zo zagen wij van boven, vol m e t zooi; planken, dozen. Toch kon ik m e er niet druk o m maken. D e bloemenmarkt was er nu eenmaal, redeneerde ik. Je hoefde er niet heen als je niet wilde. En lelijk... ach, niet alles in de stad kon i m m e r s m o o i zijn? E n hoorde het niet ook een beetje bij A m s t e r d a m , dat rommelige? Het waren geen argumenten, zei mijn vriend. Hij had natuurlijk gelijk. Want wat zou er van beleid - waar dan ook terechtkomen als degenen die het voor het zeggen hebben, zich lieten leiden door zo'n laat-maar-waaien-mentaliteit? Als n i e m a n d principiële keuzes maakte of hardnekkig een ideaal bleef nastreven? Als iedereen zich tevreden stelde m e t 'het valt toch best wel m e e ' en 'je kunt nu eenmaal niet alles hebben'? D a n was er binnen de kortste keren niets van waarde m e e r over. Na de koffie liepen we nog even door de stad. Iedereen, bedacht ik, heeft zo zijn eigen bloemenmarkt, één t h e m a wat hij koste wat kost wil verdedigen. Ik n a m m e voor het mijne nooit op te geven. lodewijklens@hotmail.com

Het sleutelgat

badspullen staan in de huiskamer. Het lijkt me een heel gewoon meisje, niet alternatief of trendy. Aan haar smaak te zien, is ze verzorgd, maar niet hip." "Fijn, die werktafel bij het raam", zegt Jonneke Kruse (22), vierdejaars sociologie. "Dan kan ze uit: het raam staren als ze een writers' block heeft. Je ziet ook dat ze haar best heeft gedaan om er iets leuks van te maken. Zo heeft ze haar kamer ingedeeld in verschillende hoekjes: een keukenhoekje en een studeerhoekje. Daarom lijkt het me een zakelijk persoon, die redelijk geordend is." "Dit is een tijdelijke kamer", zegt Maartje Rosbender zelf. "Omdat hij gerenoveerd gaat worden, mocht ik er acht maanden wonen. Inmiddels is die periode verlengd. Ik maak me wel zorgen dat ik er over een jaar uit moet. Ik ben ik nu alvast aan het zoeken. Toen ik hier kwam, was het al geverfd en lag de vloerbedekking er al. Normaal hou ik meer van ingetogen kleuren, maar toen mijn meubels er eenmaal stonden, vond ik het zo leuk. Iets minder was de staat van de keuken, er zat een rand van dne jaar kookvuil op het aanrecht. Ook de douche was heel erg vies, volgens mij heeft de bewoner vóór mij nooit schoongemaakt. En omdat er klimop op de buitenmuur groeit, zitten er veel spinnen. In de winter komen die allemaal lekker bij mij schuilen."

Wat zegt de inrichting van je kamer over jouzelf? En klopt die indruk ook? Studenten en deskundigen gluren in de kamer van Maartje Rosbender (23). De eerstejaars bij de verkorte opleiding beleid, communicatie en organisatie huurt voor 109 euro per maand een kamer vlak bij Artis. Tekst: Floor Bal, foto s: Peter Strelitski "Hier woont iemand die liaar zaakjes voor elkaar heeft", denken Sigrid van Kleef, Patrice Walop en Maarten Copijn van internationaal designcentrum Wonen 2000. "Alles wat ze nodig heeft, staat er al; computer, magnetron. Of haar ouders hebben een donatie gedaan, óf ze werkt naast haar studie, anders kon ze dat met betalen. Haar mnchting is vrij doorsnee, ze

is duidelijk een Ikea-fan. Maar ze is erg praktisch, zo ligt op de vloer bij de keuken laminaat. En ze heeft leuk rekening gehouden met de rode vloerbedekking. Die kleur komt terug m haar interieur."

Wil ]i) ook met je kamer m Ad Valvas^ Of wi! je commentaar leveren? Stuur dan een e-mail naar ball97(aJZonnet.nl

"Waarschijnlijk vindt het meisje dat hier woont, eten niet zo belangrijk", zeggen A m p a ra Brouwens (21) en Laura Poetoekena (20), beiden tweedejaars psychologie. "Over haar inrichting heeft ze duidelijk nagedacht, alleen haar keuken is een rotzooitje. Zo is het voorste deel van de kamer mooi strak ingericht. Misschien kan ze wel nog wat anders met haar werkplek doen." "Dit is duidelijk geen Jan des Bouvrie-interieur", meent Johan Kixiper (21), net gestopt met economie. "Want bij hem moet alles wit zijn. Ik vind de meubels in deze kamer wel mooi, maar het is net iets te zwart naar mijn smaak. Het is echt een typisch studentenhuisje. Waarschijnlijk moet het meisje dat hier woont de badkamer met anderen delen, want haar

Maartje Rosbender

DE TAFEL VAN MELLE

Grootse dingen Terwijl Melle over zijn jaren op de VU vertelt, luistert de interviewer eerbiedig. Het is tenslotte niet de eerste de beste die voor hem staat. Melle trekt een suïcidale sprint voor de bumper van een aanstormende vrachtwagen langs. Met een hartslag van vijfhonderd parkeert hij zijn fiets in het rek. Nu snel zijn zelfverzekerde coo/-heid herwinnen. "Living on the edge, daar hield ik in mijn jonge jaren van", vertelt hij hijgend aan zijn denkbeeldige reporter. Hij beent naar de mgang. "Ach ja, de universiteit, ik kwam er wel eens, maar ik heb me altijd afgezet tegen die burgertrunigheid", gaat

Melle verder. Shot: vogelperspectief, inzoomen op wapperende haren en vlotte leren tas in hand. Uitzoomen: vu-kolos vanuit kikkerperspectief "De vu was in die dagen natuurlijk een afschuwelijk gebouw. Benauwend, grijs, middelmatig. Daar kunnen grote geesten als ik slecht tegen." Binnen duurt het wachten op de lift weer eens eindeloos. Beter overslaan, besluit Melle. T e statisch. "Ik was er met geen stok naar binnen te slaan, alleen als het niet anders kon." Op de vierde verdieping onderbreekt Simon, de boekenwegzetter van de talenbieb, Melles interne monoloog met een onuitstaanbaar: "Ha, daar hebben we ons vaste meubilair." De dame van de uitleenbalie duikt weg achter een tijdschrift als ze hem ziet binnenkomen. "Vandaag even geen discussies over opbergsystemen, Melle." Ook haar negeert hij. "Ik

kon eindeloos nadenken over filosofie, maar ook andere gebieden fascineerden mij, zoals de Engelse taal", vertelt hij de eerbiedig luisterende interviewer, terwijl hij met een Engelstalige Asterix Obelix aan zijn vaste tafel gaat zitten. "Ik ben altijd al een homo universalis geweest, net als Freddy Heineken." Droge bek heeft Melle eigenlijk. Nog even de verbouwde bruine kroeg induiken voor het middagcollege begint. "Wanneer wist u dat u tot meer voorbestemd was dan uw gemiddelde medestudent?", vraagt de interviewer nieuwsgierig, terwijl ze de trappen van het donkere trappenhuis afdalen. "Zoiets groeit", antwoordt Melle hardop - kan best, nu ze toch alleen zijn. "Je voelt die geknevelde drang tot grootse dingen. Je ziet dat jouw horizon breder is dan die van, laat ik zeggen... (inbinden nu, bescheidenheid staat altijd goed) sommige anderen. Maar die jaloezie maakt het zo moeilijk, hè." Terwijl die laatste woorden nog nagalmen.

staat Melle ineens oog in oog met Natasja en een vriendin. Kennelijk zijn ze zwijgend de trap op komen lopen. Hoeveel hebben ze gehoord? Zijn bewustzijn kan de schaamte niet aan; dit is te gênant. Met een vage groet stormt hij langs ze heen. Zelfs de interviewer is van zijn a propos. "We gaan even over op beelden", meldt hij de denkbeeldige cameraman. Er volgt een shot van Melle met een schuimend biertje, Melle verdiept in een Goed Gesprek Met Adembenemende Vrouw ("Sorry, deze plaats is bezet") en Melle in de collebanken (cutten op het moment dat hij zich in zijn koffie verslikt en al kokhalzend de beker omgooit). Vier banken vóór hem zitten Natas en haar vriendin. Ze hebben hem nog geen blik waardig gekeurd. Wel klinkt er af en toe een gesmoord lachsalvo uit hun richting. Hoogste tijd voor de aftiteling. "Op mij en mijn visionaire blik inzoomen!", corrigeert hij de cameraman, die zijn camera op

Natas gericht heeft. Gelukkig smeekt de reporter hem nog wel om zijn handtekening, Wat Hij Zoal At T o e n Hij Jong Was (uit de MeUe-Annalen, deel I) 250 gram kabeljauwfilet 50 gram dojperwten 2 eetlepels Pemod ï 'bekertje zure room 1 venkelknol i bouillon'blok^e 1 eetlepel aïlesbinder / vleestomaat Breng 3,5 deciliter water aan de kook. Voeg bouillon, gesneden venkel, doperwtjes en kabeljauw toe en kook de vis in 5 minuten zachtjes gaar. Schep de groente en de vis uit de pan. Giet eenderde af en breng de bouillon met de zure room aan de kook, bind dit met de aïlesbinder. Roer vis, groente, tomaat en Pemod erdoor. (Annette

Wiesman)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen