Ad Valvas 2001-2002 - pagina 228

PAGINA 12

AD VALVAS 29 NOVEMBER 2001

Lode wijk Lens

Het sleutelgat

Reclame Als ik niet oppas, verandert mijn fiets in een rijdende reclamezuil. Ik heb nooit de moeite g e n o m e n o m een pasje aan te vragen voor de fietsenstalling. Zodoende staat mijn fiets de hele werkdag buiten in de rekken voor het hoofdgebouw, ten prooi aan de niet­, vouw­ en anderszins knutselgrage vingers van m e n s e n die mij allerlei z o g e n a a m d niet te v e r s m a d e n producten willen a a n s m e r e n . Aan het begin van het studiejaar vond ik ook steeds wikkels en fiyers aan mijn stuur of bagagedrager, m a a r die waren dan van Okeanos, Orionis, de A svu of andere niet­conunerciële clubs. D a t vond ik niet erg. Maar inmiddels draait in de spaken van mijn achterwiel al vele weken een plastic plaatje van een of ander internetbedrijf m e e , een bedrijf dat ik totaal niet ken en waar ik niks m e e heb. En vorige week hing er ineens een glossy folder aan mijn stuur (met de obligate tekst 'wat heb ik nou aan mijn fiets hangen?') van een mobieletelefoonbedrijf dat mij 150 gratis SMS'jes aanbood bij een abonnement. D e dag daarna werd ik via een opzichtige gele flyer aangespoord o m voor een stuntprijs een studentenlaptop te kopen. Alsof dat nog niet genoeg w a s , maakte een wikkel m e t een achterlijk S i m p s o n s ­ plaatje mij erop attent dat de b e r o e m d e posterverkopers weer op de VU waren. En weer een dag later zat er een knalgele plastic d o u c h e m u t s over mijn zadel, die mij wees op een website m e t voordelige wintersportreizen voor studenten. Ik wil geen reclame op mijn fiets. Ik wil gewoon fietsen. Over de grachten. Langs de Amstel. D o o r bergen afgewaaide herfstbladeren in het park. Misschien fluit ik een liedje, of ik groet een voorbij­ ganger. Of ik zeg gewoon een hele tijd niks. lodewijklens@hotmail.com

"Er is geen rust, ik zou hier zelf niet kunnen leven. Ik vind het een beetje kaal en chaotisch, er staat niet eens een lekkere bank. A ls ik naar het bureau en de laptop kijk, dan denk ik dat de bewoner iets met computers studeert. Dat ziet er wel goed uit, dus daar zal hij wel veel tijd doorbrengen." "Aan de Pulp Fiction­poster te zien, woont hier een jongen", zegt Imre Vogelezang, eer­ stejaars politicologie. "Dat is typisch mannelijk En hij zit zo te zien niet bij het corps. Want zulke studentikoze mensen zie ik niet snel een spidermanposter kopen. Waarschijnlijk is hij, als U2­fan, gematigd alternatief. Ik vind het wel gezellig, een beetje chaotisch. Van de ste­ riele kamers met hier een bakje en daar een dingetje, daar hou ik niet van. Wel zijn de muren erg wit. Deze kamer is redelijk groot; hij kan best één muur in een contrasterende felle kleur verven." "Mijn kamer past perfect bij mij", zegt Gideon Koekoek zelf. "A lles erin zegt iets over mijn persoonlijkheid. A ls ik bijvoorbeeld het licht uitdoe, lichten de sterretjes aan de muur op. Als sterrenkundestudent vind ik dat erg symbo­ lisch. Het bureau is niet bijzonder, maar het is echt mijn plek omdat ik er echt uren en uren zit te studeren. En die grote spiegel heb ik ge­ kregen, omdat het gerucht gaat dat ik ijdel ben. Nou is het laatste wat ik doe uren voor de spie­ gel staan. Maar omdat ik die spiegel nu heb, blijft men dat denken."

Wat zegt de inrichting van je kamer over jouzelf? En l<lopt die indruk ook? Studenten en deskundigen gluren in de kamer van Gideon Koe­ koek. De derdejaars natuur­ en sterrenkunde heeft een kamer in het centrum van Amsterdam. Tekst: Floor Bal, foto's: Peter Strelltski "Hier woont een jongen die van uitgaan houdt", denken Sylvia Zijl en Arno S c h ü r ­ feld van designwinkel A nno. "De kamer ziet er niet uit alsof hij vaak thuis is. De bewoner heeft niet echt zijn best gedaan om er een warm nestje van te maken. Omdat het er vrij zakelijk uitziet, zou hij een economie­ of communica­ tiesrudent kunnen zijn. Deze jongen heeft wel gevoel voor humor, want de ruimte heeft een

aantal luchtige aspecten. Hij is gevoelig voor vrolijkheid. Dat kun je zien aan de elementen uit de popcultuur, zoals dat Coca­colablik en die spmnenmanposter. Ik heb wel het gevoel dat hij naar iets aan het toewerken is. Je hebt kans dat hij over een paar jaar, als hij meer geld heeft, wat meer over zijn inrichting gaat naden­ ken."

Wil )i] ooi; met )e kamer in Ad Valvas} Of wil )e commen­ taar leveren? Stuur dan een e­mail naar ball97(6i"zonnet nl

"Blijkbaar woont hier een ijdele jongen", zegt Gonny van Oudenallen, eigenaar van interi­ eurzaak Toonzaal heimwee en nu. "Hij heeft zo'n grote spiegel. Toch kan hij beter een pas­ spiegel kopen om te kijken hoe hij eruit ziet. Als hij deze spiegel dan op een andere plek hangt, ziet het er meteen een stuk groter uit. De kamer maakt nu een rommelige indruk. Die boekenplanken zou ik bijvoorbeeld anders in­ delen. A ls je van zulke planken hebt, kun je beter niet al je boeken op elkaar gooien." "Deze kamer is wel een zooitje", vindt Adinda Blokker, eerstejaars culturele antropologie.

Gideon Koekoek

DE TAFEL VAN MELLE

D

C CD

Een wolkachtige I Natas ergert zich wild. Was ze maar naar haar eigen dokter gegaan, die stelt tenminste geen vra­ gen. "Wat er gebeurd is? Het con­ doom knapte", zegt Natasja zake­ lijk. De dokter trekt een sceptisch gezicht terwijl ze wat op papier krabbelt. Na een lange stilte richt ze vorsend haar troebele vissen­ ogen op Natas, die op haar beurt uitdrukkingsloos terugkijkt. Ze vertikt het om zich door deze mislukte schooljuf van de Rutgers Stichting te laten intimideren. Haar partner m cnme wel, merkt ze aan het onrustige voetgeschui­ fel naast zich. "Jullie zijn dubbel onvoorzichtig geweest", begint de ans "Ongewenst zwanger wor­ den IS één ding. Kennelijk besef­

fen jullie niet dat vrijen..." Natas­ ja schokschoudert. Waarom zeg­ gen ze toch altijd vrijen als het over neuken gaat? Kunnen zelfs de hogepriesters van de seksuele voorlichting het beestje niet bij zijn naam noemen? "...zonder condoom echt niet meer kan. Naast aids zijn er talloze andere SOA'S." Talloze, toe maar. Dan dringt het tot Natas door wat hier geïnsinueerd wordt. Het mens denkt kennelijk dat het ge­ scheurde condoom een soort smoes is. "Sorry, je hebt het niet begrepen", zegt ze ijzig. "Mis­ schien had ik de ballonflarden met sperma en al moeten meenemen om het je duidelijk te maken: we hadden een condoom, maar dat knapte. Bezweek. Ontplofte." Ruurd, de duivenjongen, doet voor het eerst zijn mond open. "Het was zeker niet groot ge­ noeg", hinnikt hij. Natas werpt hem een bestraffende blik toe.

/ ^ T * / ^

f ^

f^

f \

^ \

K ^ \

\_^

\_^

^5

1^^

^Ji

y>J

I \Ji

Toch best een eikel eigenlijk. Fien mag hem zo weer hebben. De dokter steekt een tweede pro­ condoom preek af Natasja ergert zich wild. Ze had beter naar haar eigen dokter kunnen gaan, die stelt tenminste geen vragen. Het is alsof ze bij een negentiende­ eeuwse plattelandsdokter zit. Straks komen de gevaren van een promiscue levensstijl nog aan bod. Er wordt een laatje met condooms opengetrokken. "Om mee te oefenen", glimlacht de arts zoetsappig. "Nee dank je, wij hebben leukere", weert Natas af Ze heeft thuis een pak blauwe met glittertjes. Onbetrouwbaar, maar opwindend. "We kwamen hier dus voor de momingafter­ pil", zucht ze nadrukkelijk. "O ja, de ik­schiet­met­een­kanon­op­ een­mug­pillen", zegt de arts olijk. "Je krijgt nu in drie dagen evenveel hormonen binnen, als wanneer je een jaar aan de pil

/ V

don't preach. Natas pinkt een

traan weg. Wat een tragiek. En ze staat er helemaal alleen voor. De aanstichter van dit alles komt was geweest", grijnst ze bijna nietsvermoedend door de draai­ wreed. Eigen schuld, dikke bult: deuren naar buiten. "Pittige ze zegt het nog nét niet. tante", grinnikt hij. Natasja geeft Natas grist de pillen van tafel en hem een klap en springt op haar stampt de kamer uit, de hal door, fiets. "Harteloze lummel", roept ze. langs een rij nieuwsgierig kijken­ de bejaarden in rolstoel ­ zondags Honingzoete wrange vruchten zit de Rutgers Stichting in een bejaardentehuis, godbetert. Bui­ 4 harde ^eren ten trapt ze tegen een blikje. Het 1 bakje zure w liefst zou ze die kutpiUen in de 2 ihééié^'els rózëm^^ vuilnisbak gooien, maar stel dat? i eetlepel honing^ Een visioen ontrolt zich op haar snufje pëjper netvlies: de weliswaar wolkachti­ ge liefdesbaby (het product van Snijd de geschilde peren in vieren een ongetemde passie, tenslotte), en hak ze 15 minuten in de boter, de luiers en de kots, de baby jen­ tot ze zacht zijn. Warm in een gelend in de collegebankjes, de steelpannetje de zure room op, bevreemde blikken van haar me­ met daarin een theezeefje gevuld destudenten, de eenzaamheid. met de rozemarijn. Haal het pan­ Haar ouders die haar voor gek netje van het vuur en voeg de ho­ verklaren: welke gek wordt er ning en peper toe. Leg de peren anno 2001 nou ongewenst zwan­ in de saus. ger? De duivenjongen is afwezig in het hele plaatje. Op de achter­ (Annette Wiesman) grond klinkt Madonna's Papa J

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen