Ad Valvas 2001-2002 - pagina 255

)VALVAS 13 DECEMBER 2001 I I PAGINA U

CULTUUR BOEKEN riezelige kabouters willen zuiver bloed e kabouters in het beroeme schansspringdorpje Garlisch-Partenkirchen groeien theater Believue steeds leer uit tot nare, conservaeve mensen met puntmutsisop. Shirley Haasnoot halverwege de voorstelling Garmischirtenkirchen: een wintervertelling ontspint :h een schrijnend, maar ook komisch gerek tussen moeder Hulda (Elsje de Wijn) dochter Lovisa (Carla Mulder). Moeder gt op laconieke toon: "Mag ik eerlijk zijn? bent me toch een beetje tegengevallen. kunt het ook niet helpen dat je zo lang mt maar ik heb nu verdriet en daar ben jij irantwoordelijk voor." En ze gooit er nog 'en snel achteraan: "Ik ben tenminste eerAndere dochters zouden dat waarde' En de ongelukkig kijkende dochter eet er niets anders tegenin te brengen in. "Ik waardeer het ook wel, maar ik kan niks mee." Het gaat over grote levensvragen tijdens ze lunchvoorstelling in theater Believue. aats van handeling is het Oostenrijkse armisch-Panenkirchen, het wereldbeemde dorp waar op nieuwjaarsdag het ischansspringen wordt gehouden. En de :r hoofdpersonen om wie de dramatische beurtenissen zich ontvouwen zijn geen :nsen, maar Garmisch-Partenkirchenka'Uters. Dat zijn kabouters met rode puntutsjes maar zonder baarden, blank, 'Oguit vijftien centimeter lang en gemidId driehonderd gram zwaar.

oktor 11i weten al snel dat het zal misgaan. )it is het verhaal van hoe ik mijn dochter t vallen", zegt Hulda enigszins schuldbeist De uitspraak werpt een dreigende haduw op de rest van het stuk. En het zat onhandige, blozende, spontane Lovisa h al niet mee in het leven. Ze groeit op nder haar vader Sven, omdat deze ka'Uter op haar geboortedag is verpletterd der de lange latten van een skischansnnger op de piste. De andere kabouterideren uit de duizendkoppige kaboutermeenschap mijden haar. En als ze op ar zesentachtigste volwassen is en ten

huwelijk wordt gevraagd door kabouter Olav Goep Onderdelinden), heel toepasselijk op de skies, wordt opeens pijnlijk duidelijk wat er mis is met het meisje. Lovisa is te groot en te lang. Ze knalt bijna uit de trouwjurk van haar koele moeder en naargeestige oma en tijdens haar eerste poging tot zoenen met Olav ('zo viriel als een boktor') reikt zijn hoofd maar net tot haar schouders. N u blijkt dat een drama te zijn voor de andere GarmischPartenkirchenkabouters, want die zijn nu eenmaal vijftien centimeter en driehonderd gram. Daarbij zijn ze ook nog eens griezelig conservatief en sterk gericht op voortplanting en zuiver bloed. "Ik zou niet graag zien dat ik mijn zaad voor mets verschoten had", zegt de trouweloze Olav, bij wie de liefde snel bekoelt. Tijdens de voorstelling krijgen we voortdurend allerlei achtergrondinformatie over het kabouterleven. Zo leven de GarmischPartenkirchenkabouters in holle bomen, de moeders houden hun baby negen jaar aan de borst en een ongelukkig vallende sneeuwvlok kan dodelijk zijn. Toch wordt dat gedurende de voorstelling steeds minder interessant. De kabouters groeien voor de toeschouwer uit tot nare, conservatieve mensen gaat die toevallig ook nog eens rode puntmutsjes dragen. Het ziet er slecht uit voor Lovisa, tussen deze boosaardige soortgenoten. Dat alles toch nog goedkomt IS uiteindelijk toch nog een verrassing, want de voorstelling lijkt na een dramatische climax te zijn afgelopen. Het einde van dit sprookje zit nogal klungelig aan het verhaal vastgeplakt. Het is jammer dat de meest intrigerende vraag van het verhaal onbeantwoord blijft: waarom stak Lovisa's vader Sven de skipiste over, terwijl hij wist dat dat levensgevaarlijk was? "Jouw vader was als geen ander van vreemde smetten vrij", snauwt Lovisa's oma (Yolanda Entius), in een poging om haar zoon vrij te pleiten van de uitzonderlijke lengte van haar kleindochter. Was Svens bloed wellicht niet zo zuiver en pleegde hij zelfmoord om zijn lange dochter nooit onder ogen te hoeven komen? Dat zou een mooie conclusie zijn geweest van dit moralistische wintersprookje. Gannnch-Partenkirchen, een zvlfitervertellmg Dagelijks t/m zo 30 dec (behalve za/ma) van 12.30 uur tot 13.30 uur, Theater Bellevue/lunchtheater, Leidsekade 90, Amsterdam. Reserveren 020-5305301 (tussen 11 00-18.00 uur). Informatie www.Iunchvoorstellingen.nl, www theaterbellevue.nl of www tbos nl (speellijst t/m 23 februari). De liefde van Olav (Joep Onderaelinden) voor Lovisa (Carla Mulder) is snel bekoeld

Ben van Duin

oor honderd gulden boeken

be keus van kunstenares Jantine Kraayeveld öm de andere week laat 4t/ Valvas iemand voor tionderd gulden winkelen bij de VU Boekhandel. peze week theatervormieefster Jantine Kraayeeld (32), die driehonderd •tudenten en medewerkers fotografeerde en antlerhalve kilometer kran'encitaten ophing op de

J"iitine Kraayeveld kan geen krant Ps« zien. Ruim een maand besteedde ^ Rietveldstudente vrijwel elk uur dat ^er had aan het verzamelen en op'iven van krantenregels die haar F 3kten op lange papieren slingers. Die , '""^rs hangen nu overal in de vu-ge^en, evenals slierten uitgeknipte tudenten en medewerkers, die ''Jyeveld ook fotografeerde voor het cembcrproject. De kunstenares ont-

dekte dat ze liever een boek leest dan de krant. "Ik ben me verschnkkelijk gaan ergeren aan het nieuws, de sensatiezucht en al dat gegis." De slingers zijn een poging om de hele wereld te beschrijven, zoals dat geb e u n in Lucas 2. Kraayeveld is niet christelijk opgevoed, maar werd gegrepen door de zin uit het kerstverhaal over keizer Augustus, die de hele wereld wil beschrijven. Het decemberproject heeft haar nieuwsgierig gemaakt en ze wil dan ook meer lezen over het christendom. "Een lerares vertelde me dat de VU een tweedelig boek heeft uitgegeven over de protestanten. Dat wil ik graag hebben." De studente vraagt ernaar bij de informatiebalie, maar daar weten ze het niet. "Dan maar een ander boek", besluit ze. Het liefst leest ze Zuid-Amerikaanse schrijvers als Garbriel Garcia Marquez en Isabel AUende. "Ik denk dat ik Honderd jaar eenzaamheid wel acht keer heb gelezen", vertelt ze. Toch wil ze vandaag geen Zuid-Amerikaanse literatuur, omdat ze veel boeken al heeft. Naast haar studie is Kraayeveld danseres. Ze heeft dus erg weinig tijd over om te lezen. "Je hoeft als danseres ook helemaal met te lezen", vertelt ze. Toen Kraayeveld een aantal jaren geleden met haar studie aan de Rietveldacade-

mie begon, veranderde dat; ze moest veel toneelteksten lezen. Vooral de klassieke tragedies spreken haar aan. De laatste maanden heeft ze zich daar helemaal op gestort. "Ik heb de vormgeving gedaan van een voorstelling van Oedipus van Sophocles. Daarvoor heb ik uiteraard het verhaal gelezen, in verschillende vertalingen. En veel literatuur eromheen." Kraayeveld blijft dan ook staan voor de kast over de Oudheid. Haar oog valt op het boek De mens is een dier dat kan denken, een bloemlezing uu de Griekse en Romeinse filosofie van Piet Gerbrandy. Ze weet meteen dat ze dat wil hebben. Het boek kost precies ƒ 99,90, dus we zijn m een keer klaar.

ingezonden mededeling

Zojuist verschenen: W. Vogelsang: "The Afghans" VU

Boekhandel

Absurdisme in een iiille omgeving "Wat een samenloop van omstandigheden!", roept mevrouw Martin uit. "Mijn kamer heeft ook een bed met een groene sprei en die ligt ook aan het einde van de gang tussen de badkamer, beste meneer, en de bibliotheek." Meneer M a m n vindt het "vreemd, merkwaardig, zonderiing". Blijkbaar woont hij in dezelfde kamer en slaapt hij in hetzelfde bed als mevrouw Martin. "Hebben we elkaar misschien daar ontmoet?" Het absurdistische toneelstuk Bezigheden buitenshuis, dat volgende week wordt opgevoerd in de grote zaal van Cultuurcentum Gnfifioen, gaat over vervreemding, "De bizarre situaties zien er komisch uit", vindt regisseur Janine Veeren. "Maar in het stuk zijn mensen zo van elkaar vervreemd dat ze al ruzie maken als ze het telefoonboek naar elkaar toegooien. Mensen zijn de weg kwijt, zowel m het huwelijk als op het arbeidsbureau. Het zijn vaak tneste dingen, die je aan het lachen maken." Door toneelteksten van de schrijvers Jean-Claude van Itallie en Eugene lonesco samen te voegen maakte Veeren een nieuw stuk. Ze geeft toe dat Bezigheden buitenshuis heel wat vergt van de acteurs, de drie mannen en drie vrouwen die dit najaar deelnamen aan de Griffioencursus Eenakter. Absurdisme is vaak lastiger om te spelen dan grote emoties, de acteurs spelen allemaal meer dan één rol en veel tekst is heel ritmisch, waardoor het bijna een muziekstuk wordt. Zo maken de acteurs eikaars zinnen af, stellen en beantwoorden door elkaar heen razendsnel vragen of barsten in gemeenschappelijk genies uit. Aan het ritme van de tekst zijn toneelbeeld, bewegingen en kleding aangepast. Zo lopen de acteurs in rechte of schuine lijnen en dragen ze zwarte of witte kleding. Ook het decor is sober: het toneel is leeg, op enkele met advertenties beplakte kubussen na. Enorme projecties van straten, kille kantorencomplexen en kamers versterken het gevoel van kilte. Die projecties worden gemaakt met een enorme laserbeamer, die de Griffioen onlangs aanschafte. Veeren: "Je kunt alles projecteren en zo heel snel een decor neerzetten, van de grote stad of de huiskamer." Momenteel zijn de laatste repetities in volle gang voor de uitvoeringen van deze eenakter, op vrijdag en zaterdag voor de kerst. Waar hebben meneer en mevrouw Martin elkaar nou werkelijk ontmoet? Mis je kans niet om dat uit te vinden. (SHJ Bezigheden buitenshuis, regie Janme Veeren Cultuurcentrum Griffioen, Uilenstede 106, Amstelveen. Vrij 21 en za 22 december, 20 15 uur. Toegang / 17,50 Reserveren 020-4445033

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen