Ad Valvas 2001-2002 - pagina 127

* AD VALVAS 11 OKTOBER 2001 I

UILENSTEDESPECIAL

PAGINA 7

Op eenheid 28 is de eenheid ver te zoeken

'We kopen niet eens samen wc­papier i^

^ ^ < Kj^

Anthony Brongers (rechts) vindt dat het met de troep wel meevalt

Drie douches, drie wc's, één keuken en zestien bewoners die voor een groot deel langs elkaar heen leven. Eenheid 28 is een laagbouw­ eenheid zoals vele andere op Uilenstede. Ad Ka/i^as­hoofd­ redacteur Jan Buevink logeerde er een aantal dagen. Jan Buevink

Maandagavond "Rook je?", vraagt gastheer Mamix bij ie Vaate hoopvol als hij de deur van !i|n kamer op de eerste verdieping spendoet. De geur van ouwe as trekt Ie gang op. "Je moet niet schrikken 'an de zooi", had Mamix vantevoren il gewaarschuwd. Het grootste deel 'an zijn troep wilde hij wel aan de tant schuiven, aan echt schoonmaken »u hij waarschijnlijk niet toekomen, ^iamix heeft duidelijk moeite gedaan im zijn kamer toonbaar te maken. De 'loer is leeg. Kopjes met hardgewor­ len koffiebodems en bekertjes met as taan keurig in de stellingen tegen de i'and en op de vensterbank. *^amix reageerde op een oproep in Ad ^alvas. De zevendejaars psychologie ^'ildc zijn kamer best een week lang ter leschikking stellen omdat hij meestal och m het appartement van zijn vrien­ l'n in Amsterdam zit. Zijn kamer (360 ^Iden per maand inclusief) houdt hij nkel aan om wachttijd op te bouwen oor een zelfstandige woning. 'e kamer is sober en klein. Precies *'aaif vierkante meter. Naast de grote ''tte kast ­"heeft iedereen hier op 'ilenstede"­ staat een blankhouten fnpersoonsbed. Daarboven hangt n kabel met drie halogeen spotjes, '"ebruik ik ook om mijn was op te ngen." Het bureau staat vol met 'luidsboksen en een mengpaneel. 'in stoel heeft geen leuning. < ' ï Wc op de gang oogt gezellig. Grote =len van de muur en het plafond zijn ^Igeplakt mnfreecards, identiteitsbe­ 'I2en van vorige bewoners en het io\­ ^rt)e van SM­club Doma. De kleine "uohe, die gedeeld wordt met vijf

andere bewoners, lijkt op het eerste gezicht redelijk schoon. Maar Mamix weet wel beter: "De schimmel tussen de tegels heb ik zelf ook wel eens weg­ gekrabd, maar die komt steeds weer terug." De zestien bewoners hebben op de begane grond een smal keukentje met een aanrecht en acht pitten. Het is eigenlijk niet meer dan een gangetje dat uitkomt op de gemeenschappelijke woonkamer. Tegen de muur staan twee grote, grijze kasten met zestien vakken. Over de deuren hangen thee­ doeken te drogen. "A ls je wilt koken, dan staan hier de kruiden", zegt Mar­ nix als hij zijn kastdeurtje opentrekt. Op het bovenste bordje van een stapel liggen kruimels en suikerkorrels. "Mag je ook gebruiken, maar dan moet je wel eerst afwassen." In de woonkamer staat een enorme, bijna versleten leren bank tegenover een grote televisie. A an de muur han­ gen gejatte verkeersborden en een dartbord. De grote keukentafel biedt plek aan wel zeven mensen. Tegen tienen is de keuken van een­ heid 28 leeg. De stilte op Mamix' kamer wordt alleen verbroken als er een vliegtuig overkomt. Rond half elf kruipt de geur van pindasaus onder de deur door naar binnen. Tien minuten later klinken beneden flarden van het laatste hitje van Kylie Minogue. A l na enkele seconden keert de stilte terug.

Peter Strelitski

wat het was, vindt Bianca. Vroeger deden de bewoners veel dingen samen, nu nauwelijks meer. A lleen sinterklaas. De sfeer sloeg om toen ongeveer anderhalf jaar geleden opeens veel nieuwe mensen kwamen. "Die zijn gewoon meer op zichzelf." Samen beneden in de woonkamer hangen is er nauwelijks meer bij. Mensen komen naar het smalle keu­ kentje om te koken en nemen hun eten mee naar hun kamer. "Het is ook een probleem dat nie­ mand hier ooit eens schoonmaakt", verzucht Bianca. In een mapje staat het allemaal zwart op wit bijgehouden. Van de zestien bewoners hebben er in de afgelopen twee maanden maar zes hun handen uit de mouwen gestoken. En dat terwijl de eenheid een nogal ingenieus schoonmaaksysteem lijkt te hebben. Elke maand maakt de huisei­ genaar 'poetsgeld' over naar de geza­ menlijke rekening. De bewoners kun­ nen dat verdienen. Zo levert het dwei­ len van de keuken drie gulden op en het schoonmaken van de koelkast zelfs nog twee kwartjes meer. Maar het geld lijkt bijna niemand te trekken. Bewoonster Martje poetste in de afge­ lopen twee maanden 170 gulden bij elkaar. De nummer twee zit daar maar liefst 130 gulden achter. Tien mensen hebben helemaal niets verdiend.

Woensdagavond Dinsdagavond O m iets voor acht zit Bianca Vlaar alleen in de keuken een kaastosti te eten. A ls het RTL­joumaal voorbij is, zakt ze weg in de bank. Goede Tijden Slechte Tijden begint. Ze wil het zien, maar eigenlijk ook weer niet. "Ik moet niet opnieuw verslaafd worden." In no time zit ze in het verhaal. "Cleo je liegt", schreeuwt ze tegen de blonde mevrouw op het scherm die met een serieus gezicht een donkere jongen iets op de mouw speldt. Bianca is een pas afgestudeerde ortho­ pedagoge die ook de PA BO heeft gedaan. Sinds kort staat ze als onder­ wijzeres voor een basisschoolklas. A l vierenhalf jaar woont ze op eenheid 28. Ze is een van de ouderen en eigenlijk wil ze weg. Iets groters, iets voor zichzelf "Maar vind maar eens zoiets in A msterdam." De sfeer op eenheid 28 is niet meer

"Bianca werd vroeger ook wel de een­ heidsmama genoemd", vertelt Coen Timmer, een lange, blonde slungel die al ruim vier jaar op eenheid 28 woont. "Dat kwam omdat ik altijd in de keu­ ken zat", verduidelijkt Bianca zelf Ze heeft net haar lasagna op. Ze had een hele schaal gemaakt omdat een vrien­ din zou komen eten. Zonder te bellen, liet die het afweten. Coen heeft een diepvriespizza gehaald. "Leuk voor in je stukje", zegt hij. "Pizza's zijn hier het meest gegeten voedsel." Bianca knikt. Ze kan zo nog twee andere bewoners noemen die vanavond ook pizza op hebben. Op de achtergrond staat Theo Nsengi­ yumva te koken. Een kleine, donkere jongen, die stilletjes in een pannetje roert, zich niet met de anderen bemoeit en geen enkele aandacht heeft voor de voetbalwedstrijd op tv. Terwijl zijn eten staat te pmttelen, loopt hij verschillende keren terug naar zijn

kamer op de eerste verdieping. Een keer om twee blikken bonen te halen, de andere keren gewoon om te pauze­ ren. A ls hij voor de derde keer weg loopt, doet Coen het keukenraam open, zodat de blauwe walm die onder het plafond hangt naar buiten kan. Theo is de asielzoeker van de afdeling, ledere afdeling op Uilenstede heeft er een, weet Coen. Voor Theo had de afdeling een Joegoslaaf. Dat was vol­ gens Coen ook al zo'n rare kok. Hij maakte stamppotten van aardappelen en frikadellen. "Dat stonk echt enorm." Theo komt oorspronkehjk uit Rwanda. Maar toen daar de slachtpar­ tijen plaatsvonden, zat hij in Kenia. Waarom hij nu in Nederland is, is Coen niet duidelijk. "Hij spreekt heel slecht Nederlands", fluistert Bianca. "Maar soms verstaat hij bepaalde dingen weer wel." Coen, die ook al weer zo'n vier jaar op nummer 28 woont, vindt net als Bianca dat het vroeger gezelliger was. Eenheidsfeesten, zoals andere eenhe­ den regelmatig geven, zijn er al lang niet meer geweest. Het laatste was twee jaar geleden. Hartstikke leuk, herinneren Coen en Bianca zich. "Zo'n feest hoeft helemaal niet veel te kosten", weet Coen. "Iedereen legt vooraf vijftig gulden in en op het feest zelf ga je met de pet rond. Dan ben je uiteindelijk zo'n vijftien gulden per persoon kwijt. Daar kun je in een café niet de hele avond voor drinken." Opeens krijgt Bianca een idee. Over een paar maanden wil eigenaar Inter­ mezzo de keuken opnieuw laten schil­ deren. "Dan moeten we hier alles toch ontruimen. Kunnen we wel weer een feest organiseren." "Ja", zegt Coen matjes. "Dat lijkt me wel een leuk idee." Maar je ziet aan zijn gezicht dat hij er weinig vertrouwen in heeft dat het ook van de grond komt. "Er is eigenlijk niets wat we samen kunnen regelen", zegt tweedejaars bedrijfseconomie Kasper Tuppel. "Dat kun je hier wel aan zien." Hij pakt zijn rolletje wc­papier en zwaait ermee alsof het een trofee is waarvoor hij zich eigenlijk geneert. "A ndere eenheden kunnen dit wel gezamenlijk inkopen." Met een flesje Grolsch in zijn hand zit hij in zijn kamer in zijn eentje naar de wedstrijd Lazio Roma­PSV te kijken. Voordat hij ongeveer twee jaar gele­ den naar A msterdam kwam, studeer­ de hij accountancy op de Windes­

heim­heao in Zwolle. Daar zat hij in een appartement met drie mensen. Dat was meer een eenheid dan de eenheid waar hij nu in terecht is geko­ men. Voor de contacten vindt hij het niet erg. Zijn vrienden ziet hij wel bij zijn studentenvereniging. Ook hij wil eigenlijk wel weg van Uilenstede, maar hij vreest dat het nog een hele tijd kan duren. Gelukkig heeft Uilenstede een erg groot voor­ deel: het openbaar vervoer. "Je bent zo in A msterdam. Zowel overdag als 's nachts. Er is twee keer per uur een nachtbus."

Donderdagavond Bianca eet in de keuken het restje lasagna van gisteren. Naast haar op de bank zit A nthony Brongers, een boomlange neger die grinnikt bij alles wat hij zegt. Samen kijken ze naar Link, een programma waarin vijf stel­ len een week bij elkaar in één huis wonen en doen alsof ze niets met elkaar hebben. Dagelijks moeten ze raden wie wat met wie heeft. Kijkers kunnen ook meedoen. "Donkere mannen vinden mijn kontje mooi", meldt één van de deelneem­ sters trots. "A aa­rogant wijf', joelt Anthony. Als de reclame begint, gaat hij zap­ pen. Bij Yorin is Onderweg naar Mor­ gen aan de gang. Bianca gilt: "Jaaa!" "O jee", zegt A nthony, die begrijpt dat hij niet verder mag zappen. "Ik houd absoluut niet van soaps." Al binnen twee minuten blijkt hij wel vaker te kijken. Een soapsterretje is zwanger. "Dat kan toch niet", zegt Anthony verbaasd tegen Bianca. "Ze heeft toch aids?" Vrijwel meteen ver­ ontschuldigt hij zich voor die kennis. "Ach ja, dat krijg je met al die vrou­ wen in huis." "Iedereen zit altijd te kankeren op Uilenstede", zegt A nthony, "Maar ik vind het heel tof. Het is goedkoop, goed te bereiken en er zijn altijd wel mensen." De derdejaars bouwkunde aan de hogeschool, die oorspronkelijk uit Veenendaal komt, weet zeker dat hij tot het eind van zijn studie zal blij­ ven. "Het is toch niet zo makkelijk om vrienden te maken in A msterdam. En met de troep valt het hier best mee. Dan moet je eens op andere eenheden gaan kijken. Daar is het vaak veel erger."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen