Ad Valvas 2001-2002 - pagina 25

AD VALVAS 30 AUGUSTUS 2001

PAGINA 5

De bijbaanprof D e V U telt z o ' n 150 bijzonder h o o g l e r a r e n , m e n s e n u i t alle h o e k e n van d e m a a t s c h a p p i j die het werk aan de universiteit ' e r b i j ' d o e n . E e n v a n h e n is CDA-Tweede-Kamerlid Jan Peter Balkenende, bijzonder professor bij E c o n o m i e .

Rechtenstudente Monique van der Poel vond zichzelf in Ecuador

I k laat me minder snel manipuleren'

Bram de Hollander

Monique van der Poel in het Tropenmuseum

Overdag werkte ze met straatarme zwerfkinderen, 's avonds leidde ze een leven vol glamour als fotomodel en voetbalkoningin. Rechtenstudente Monique van der Poel ging een halfjaar naar Ecuador om haar overvolle bestaan in Nederland te ontvluchten. Ze kreeg het druk zat in het Zuid-Amerikaanse land, maar tóch voelt ze zich, inmiddels teruggekeerd, 'superrelaxed'. Peter Breedveld Hoe een verblijf in het buitenland een mens kan veranderen! Monique van der Poel, een halfjaar geleden nog een schuchtere studente vol zelftwijfel, is veranderd in een ravissante jonge vrouw. Gekleed als een vamp, blakend van het zelfvertrouwen, een en al stralende lach. Ze maakt een overdonderende indruk. "Ik voel me helemaal perfect, heel goed, zeker wel", zegt ze. In december vorig jaar vertrok ze voor zes maanden naar Ecuador. Vooral om haar jachtige bestaan in Nederland te ontvluchten, legde ze toen aan Ad Val'vas uit. Monique deed een rechtenstudie, een studie aan het conservatorium en daarnaast was ze actief binnen het pleitgezelschap Cicero en de toneelgroep Griffioen. T e veel tegelijk, zo ondervond ze op een gegeven moment. "Ik was niet gelukkig, er was te veel onrust. Ik moest even naar een andere plek om tot mezelf te komen." In de Ecuadoraanse hoofdstad Quito gmg Monique vrijwilligerswerk doen onder auspiciën van de AFS, de American Field Service, een organisatie die als ambulancedienst in de Eerste wereldoorlog is begonnen. "Alle vrijwilligers krijgen een project toegewezen. Ik kreeg een project met zwerfkinderen. Kmderen die alle problemen van de wereld al hebben gezien. Velen waren zwaar aan de drugs, ze

hadden meestal geen huis en vaak werden ze slachtoffer van geweld. Ik deed spelletjes met ze, om zo te proberen ze iets te leren." Het was zwaar werk, ontdekte Monique. "Ik werkte van negen tot zes of zeven uur, ook op zaterdag. Ik kwam elke avond doodmoe thuis, het vrat energie. En het gastgezm waar ik bij zat bleek ook nog eens een gruwelijke familie te zijn die me heeft bestolen, op een gegeven moment geen eten meer gaf en me gewoon buiten met koud water liet douchen."

Pissig Monique hoopte wat stoom af te kunnen blazen op het conservatorium in Quito. Ze sloot er vriendschap met de directeur, kreeg de gelegenheid om te oefenen op een van de weinige vleugels die Ecuador rijk is en ze werd zelfs uitgenodigd om deel te nemen aan een pianoconcert. "Helaas ging dat hele feest niet door. De mensen van de AFS lieten me weten dat als ik dat concert deed, ik in het volgende vliegtuig naar huis zou zitten." Bij de AFS vonden ze dat Monique haar vrije tijd met haar gastgezin moest doorbrengen. "Maar die lagen de hele dag op bed naar soaps op de televisie te kijken. Daar had ik dus geen zin in." Ze is er nog pissig over. "Ze moeten me mijn levensvrijheden niet afne-

men", zegt ze boos. Nee, het is niet zo dat ze zich in Ecuador meteen al bezondigde aan juist datgene waarvoor ze was weggevlucht uit Nederland, verzekert ze. Monique houdt gewoon van afwisseling. "Ik bewonder het heel erg als iemand zich kan focussen op een enkel ding, maar ik kan er niet tegen als ik van tevoren al precies weet hoe mijn dag is ingedeeld." Dus schreef Monique zich stiekem in bij een castingbureau, waarna ze veel werd gevraagd als model. Samen met een andere Nederlandse AFS-vrijwilliger trad ze zelfs een keer op in een televisieshow. Solo y Sola, waarin alleenstaanden aan elkaar worden gekoppeld. "Moest ik net doen of ik op zoek was naar een vriend. Ik was wel in voor een grap. Ik stond daar te vertellen dat degene die ik zocht, zeker van Ferrari's moest houden, want ze zijn in Ecuador geobsedeerd door auto's. Zei ik in het Nederlands: 'Ik wil ook graag even de groeten doen aan mijn vriend.' Aan de presentator legde ik uit dat ik had gezegd dat ik Ecuador zo'n fantastisch land vond. Die andere jongen had het niet meer."

Glaasje melk Monique deed veel modellenwerk en optredens. Ze presenteerde een salsashow, trad op als reina (koningin) aan het begin van belangrijke voetbalwedstrijden en deed allerlei promoties. Met haar blonde haar en blauwe ogen was ze in Ecuador een opvallende verschijning. Overal waar ze liep werd ze nagekeken. "In het begin was dat wel leuk, maar op den duur wordt het echt heel vervelend als mannen je op straat naroepen en vragen of je met ze mee naar hun huis ging. Zit ik in de bus, zit er een man mij de hele tijd aan te staren. Vraagt-ie op een gegeven

moment: 'Hé psst! Hou je van melk? Kom je met me mee een glaasje melk drinken?' Haha, achteraf wel lachen ja, maar met het vooruitzicht dat je nog twee uur naast hem in die bus moet zitten is het toch wat minder." De armoede in Ecuador is schrijnend, vertelt Monique. "Vooral de Indianen, de inheemse bevolking, leven daar onder barre omstandigheden. Ik zag mensen die in holen in de grond woonden. Alcoholisme is een veelvoorkomend probleem, de kinderen worden regelmatig in elkaar geslagen. Heel erg hard allemaal." Ze had zichzelf vantevoren goed voorgehouden dat ze al die problemen in haar eentje toch niet kon verhelpen. "De Nederlandse jongen met wie ik in die datingshow optrad, trok het zich allemaal veel persoonlijker aan. Hij was helemaal van slag door wat hij zag. Die zat echt op zijn bed te huilen." Monique is niet cynisch geworden, zegt ze. "Hard? Nou ja, misschien in de zin van dat je door je opgedane mensenkennis en ervaringen mensen beter gaat doorzien. Ik laat me minder snel manipuleren." Toch had ook Monique wel af en toe tabak van alle ellende. Dan kneep ze er een dagje tussenuit. "Ging ik in het park zitten om na te denken." N u ze weer terug is in Nederland, voelt ze zich "superrelaxed". Haar rechtenstudie heeft ze weer opgepakt. Toch wil ze ook Spaans gaan doen, "maar alleen om het bij te houden", en ze wil gitaarlessen nemen. Ze heeft een drukke bijbaan bij het advocatenkantoor Baker McKenzie, als assistent van een fiscaal jurist. Zo te horen moet ze er binnenkort weer een halfiaartje tussenuit. "Nee nee, ik ga me niet meer over de kop werken. Ik heb me voorgenomen dat je beter wat minder activiteiten kunt ondernemen zodat je wat je doet, goed kunt doen."

Christelijk denken "De sociaal-christelijke gedachte is sprmglevend", stelt jan Peter Balkenende (45). Dat móet hij als vice-voorzitter van de CDA-fractie in de Tweede Kamer natuurlijk wel zeggen, maar hij heeft ook andere aanwijzingen. Sinds 1993, toen hij nog bij het wetenschappelijk bureau van het CDA werkte, is Balkenende namelijk een dag per week bijzonder hoogleraar aan de economische faculteit. Hij doceert het vak 'christelijk sociaal denken over economie en maatschappij'. Studenten economie moeten kiezen russen dit vak of een blok economische ethiek. Balkenende trekt ieder jaar ongeveer zestig studenten, naar eigen zeggen een zeer gemêleerd gezelschap met politieke sympathie van GroenLinks tot klein rechts. De concurrent trekt ruim tweehonderd studenten. Hoewel Balkenende de eerste hoogleraar is die deze leerstoel bezet, gaat de geschiedenis van het vak ruim honderd jaar terug. In 1891 vond het eerste sociaal-christelijk congres plaats. Daar spraken protestanten van allerlei komaf over wat toen de Sociale Kwestie heette: de erbarmelijke omstandigheden waaronder arbeiders in de fabrieken moesten werken en de armoede m hun gezinnen. In 1991 sloeg een aantal christelijke organisaties, waaronder de VLi, de handen ineen om na honderd jaar weer een christelijk sociaal congres te organiseren. De christelijke vakbond CNV vond de bijeenkomst zo inspirerend dat ze besloot de leerstoel in te stellen. "Rentmeesterschap, solidariteit en zorg voor de naaste zijn belangrijke begrippen in het christelijke denken. Maatschappelijke organisaties moeten hun eigen verantwoordelijkheid nemen en allerlei problemen niet óf aan de staat óf aan de vrije markt overlaten", zegt Balkenende. Hij constateert verheugd dat momenteel in de gevestigde wetenschap meer aandacht ontstaat voor normatieve vragen. Steeds meer economen beseffen dat grote maatschappelijke problemen, zoals milieuverontreiniging of de toenemende vergrijzing, niet zijn op te lossen door de traditionele economische regels er op los te laten. "Thema's als duurzaam, zorgzaam en integer ondernemen krijgen ook in economische vakbladen steeds meer aandacht. Dat gebeurde tien jaar geleden zelden." Last van een rolconflict tussen zijn werk als politicus en dat als wetenschapper heeft Balkenende niet. "Ik heb altijd enerzijds met mijn voeten in de modder van de dagelijkse praktijk willen staan en anderzijds de ruimte willen hebben om na te denken over de grote lijnen en te reflecteren op de waan van de dag, wat de politiek vaak is." De bijzonder hoogleraar probeert naar eigen zeggen zijn studenten niet tot CDA-standpunten te bekeren. "Het gaat me er niet om wat studenten vinden, maar of ze in staat zijn goede argumenten aan te voeren voor een bepaald standpunt." Rijk wordt Balkenende niet van het hoogleraarschap. Sinds hij in 1998 Kamerlid werd, knjgt hij slechts een onkostenvergoeding, maar hij heeft wel veel aan zijn werk op de vu. "Je bouwt een heel netwerk van nieuwe contacten op. Als ik als Kamerlid iets wil weten, bel ik regelmatig een collega hoogleraar of een medewerker van de faculteit op." (DdH)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen