Ad Valvas 2001-2002 - pagina 532

AD VALVAS 30 MEI 2002

PAGINA 16

gemaakt van de ruimte. Bovendien is het door alle planten en frutseltjes erg persoonlijk en knus." "Al die spullen op het bureau zijn didactisch niet verantwoord", vindt Irene Schijns (24), vijfdejaars rechten. "Dat leidt te veel af op tijden dat je moet leren. Ik vind de kamer wel erg vol, je kunt hier amper drie stappen lopen. Als ik hier woonde, dan zou ik meer ruimte creëren. Dat kan ze al doen door in plaats van die grote tafel een bijzettafeltje neer te zetten." "Toen ik hier kwam wonen, wilde ik meteen weer weg", zegt Birgit van den Brink zelf. "Ik vond Uilenstede verschnkkelijk. Ik was thuis alleen en hier zat ik opeens met veertien mensen die zich over mi) wilden ontfermen. Ik heb toen een tijd lang geprobeerd om iets anders te vinden. Maar na een halfjaar kwamen er meer mensen wonen die in dezelfde fase zaten als ik. T o e n werd het hier gezellig, en mijn buurmeisje werd zelfs mijn beste vriendin. Intussen wil ik wel weg, ik ben er nu ook aan toe om bijvoorbeeld een eigen keuken te hebben. En ik vind dat Uilenstede echt voor nieuwe studenten moet zijn. Sommige bewoners blijven hier hangen tot ze dertig zijn. En soms zie ik van die wanhopige briefjes hangen van mensen die ver weg wonen en een kamer zoeken. Dat vind ik zielig, dan denk ik: 'Als ik iets anders krijg, mag je mijn kamer hebben.'" Wil JIJ ook met je kamer m Ad Vatvas^ Of wil )e commentaar

Wat zegt de inrichting van je kamer over jouzelf? En klopt die indruk ook? Studenten en deskundigen gluren in de kamer van Birgit van den Brink (25). De vijfdejaars orthopedagogiek en psychologie huurt voor 215 euro per maand een kamer op Uilenstede. Tekst: Floor Bal, foto's: Peter Strelltski

"Terwijl het hier onwijs rommehg is, ziet deze kamer er heel gezellig uit", menen Sylvia Zijl en Arno Schürfeld van designwmkel Anno. "Je voelt je hier zó op je gemak. De bewoonster weet hoe ze met weinig middelen iets van haar inrichting kan maken. Ze is er ook niet verkrampt mee bezig, het hoeft niet allemaal binnen een stramien te passen. Toch past alles bij elkaar. Zelfs die afschuwelijke gordijnen staan leuk. Met al het rotan en beuken heeft het een jarenvijftigsfeertje." "Wat een drukke kamer is dit", zegt

Gonny van Oudenallen, eigenaar van interieurzaak Toonzaal heimwee en nu. "Alles wat ik zie heeft een patroon, het kleed, de gordijnen en ook het dekbed. En door al die verschillende kleuren lijkt het hier rommelig, terwijl het hier best opgeruimd is. Het is wel grappig dat vooral in de keuken overal de kleur geel in de attributen terugkomt. Ze heeft dus wel smaakgevoel. O m het wat rustiger te maken, kan ze die kleur meer laten terugkomen."

leveren' Stuur dan een e-mail naar bal 197((tzonnet nl

"Als ik naar al die spullen kijk, dan moet dit wel een ouderejaarsstudent zijn", zegt Karlijn van Stralen (22), vierdejaars medische biologie. "In de loop van de jaren komt er steeds meer bij. Volgens mij woont ze op Uilenstede. Ik vind het erg knap dat ze nog zo veel in de kamer heeft gekregen, ze heeft echt optimaal gebruik-

BirgH van den Brink

DE TAFEL VAN MELLE

Gekke dingen Melle had geen idee dat Leo zo op schema lag met zijn studie. Melle strompelt depressief de collegezaal voor afstudeerders binnen. Het dreigt helemaal mis te gaan met zijn vriendenkring. Is Fien ineens gesetteld, gaat Leo afstuderen. Tsja, het viel te verwachten. Leo doet de dingen nu eenmaal volgens de regels. Studeren, studentenvereniging, huisjeboompje-beestje. Alles doorsnee. Toch jammer van zo'n jongen, peinst Melle. Thank God voor types als Igor en Desmond-Jan; mensen van wie je zeker weet dat ze nooit veranderen. Hij hoorde het vorige week. Het terras zat vol en die specifieke lentegeur hing in de lucht - groen, zoet, met de herinnenng aan voor-

bije verlangens. Melancholie vol belofte. Nog een halve lente en een complete zomer te gaan, boordevol vrije tijd, wreef Melle zich in de handen. "Volgende week afstuderen", onderbrak Leo zijn gemijmer. Van schrik goot Melle de helft van het hippe nieuwe nepbiertje dat hij aan het proeven was, over zijn kruis. "Pardon?!" "Af-stu-de-ren", articuleerde Leo. "Je weet wel, het einddoel dat de gemiddelde betalende bezoeker van de universiteit zich stelt. Als hij geen Desmond-Jan heet, tenminste." Melle staarde hem met open mond aan. "Hé, ik ben vijfdejaars", zei Leo, met theatraal opgeheven handen. "Zeg ik gekke dingen?" Melle haalde nors zijn schouders op. "Nou ja, gek. Ik wist niet dat je zo op schema zat." Zelfwas Melle al maanden hopeloos ver-

strikt in het laatste hoofdstuk van zijn scriptie. Een waar moeras. Af en toe zette hij wat aarzelende stappen die zuigend in de prut wegzakten, waarna hij het weer voor gezien hield. Eigenlijk vond hij het wel lekker, dat gemoedelijke aanklooien. Doelen dienden niet concreet en najaagbaar te zijn, maar vaag aan de horizon te deinen, zonder ooit dichterbij te komen. "En het zwarte gat?", vroeg Melle. "Denk je echt dat er iemand zit te wachten op de twee linkerhanden van een zojuist afgestudeerde sociale wetenschapper, gespecialiseerd in (hij liet zijn stem honend zakken) gemeentelijk drukwerk als bindend element in vooroorlogs Amsterdam?" Oei, dat had hij niet moeten zeggen. Leo's scriptieonderwerp lag erg gevoelig. D e begeleider moest bijkans worden om-

gekocht om het onderwerp goedgekeurd te krijgen. Leo sloeg met een klap zijn glas op tafel. "Zorg jij nou maar dat je er bent volgende week." Melle werpt een blik op de tribune. Leo heeft zijn nette pak aan, registreert hij. Maar dan valt zijn oog op de chaos in het supportersvak boven Leo's hoofd. Er is een uit de kluiten gewassen kantklossende oma, een middelbare man met Hare Krishna-dracht die pistachenootjes pelt en zeven in leeftijd variërende koters met Leoogen en Leo-haar. Geen van hen gebruikt zijn stoel als hulpmiddel bij het zitten. "Waar is je moeder?", fluistert Melle tegen Leo. "Kon niet komen", antwoordt hij. "Herexamen bungeejumpen voor vijftigplussers." Als Leo's begeleider het woord neemt, klmkt er een bescheiden boer uit de richting van de oma. De man met de oranje gewaden stopt onhandig en met veel gekletter zijn klankschaal weg. Melle is ineens een stuk optimistischer. Waarschijnlijk

blijft Leo toch gewoon Leo. Apart 4 appels / eetlepel boter versgemalen j>eper, zout 1 teen knojlook 2 eetlepels olijfolie 'komijn, konander, nootmuskaat en saffraan 2 theelepels kaneel 1,5 deciliter groeniebomïlon Snijd de geschilde appels in schijven van 1 cm dik. Fruit de specerijen en de knoflook in de olie. Voeg de couscous toe en laat deze 2 minuten al roerend meebakken. Giet de bouillon erbij en laat deze in 8 mmuten gaar worden. Bak de met peper bestrooide appelplakken in een koekenpan onder af en toe keren. Schep de couscous in een schaal en leg de appelplakjes erop. Serveren met gebakken camembert. Annette

Wiesman

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen