Ad Valvas 2001-2002 - pagina 332

AD VALVAS 3 1 JANUARI 2002 PAGINA 1 6

Lodewijk Lens

Niet genoeg Uitsluitend positieve reacties gekregen op mijn protestoproep van vorige week, tegen de mensaplannen o m hogere prijzen te rekenen voor klanten die niet chippen, m a a r contant betalen. Vijfentwintig studenten en medewerkers stuurden een e-maU naar het door mij g e o pende adres stopdetoeslag@hotmail.com. D a t is weliswaar m e e r dan het gemiddelde aantal reacties dat ik wekelijks op mijn c o l u m n krijg, m a a r natuurlijk veel te weinig o m ook m a a r enig effect te sorteren bij de leiding van onze dierbare m e n s a . Zo komen we natuurlijk nooit van die boete op contante betalingen af. Ik herhaal dus mijn oproep, onder het motto: overwinnen die s c h r o o m , sturen die e-mail! Ter inspiratie e e n greep uit de reacties tot nu toe. "Ben ook bereid petities te ondertekenen, te demonstreren en lawaai te m a k e n m e t mijn tamboerijn o m tegen deze schandalige maatregel te protesteren!", maUt Patris van Boxel van het ICT O n derwijscentrum. Ir. N . van der Wulp (psychologie): "De m e n s a maakt m i s bruik van haar monopoliepositie. Niet ethisch." Vier studenten m e t exotische e-maUnamen als Mr. Bichoo en Cosa Nostra: "Dit is pure discriminatie. We gaan nog liever naar de bakker o m de hoek." Angela Carper (studente geneeskunde): "Helemaal m e e eens! Stop die s t o m m e toeslag!" Een moederlijke reactie kreeg ik ten slotte van Renée (geen achternaam), die zich niet zozeer zorgen maakte o m de mensaprijzen, als wel o m mijn eetgewoonten. "Maar Lodewijk", mailde zij onthutst. "Eet jij wel genoeg?" H e t door mij opgesomde d a g m e n u van twee boterh a m m e n , een kopje soep, e e n broodje, een avondmaaltijd en een paar tussendoortjes kon volgens haar nooit genoeg zijn voor een m a n in de kracht van zijn leven. Lieve Renée, het is ook niet g e noeg, m a a r ja, die prijzen... En daarom m o e t e n we dus in actie komen. Ik wacht de e-mails m e t spanning af. lodewijklens@hotmail . c o m

Het sleutelgat

ik dat ze iets sociaals studeert. Ze heeft duidelijk tijd besteed aan haar inrichting. Van een kamer mei weinig ruimte heeft ze iets leuks gemaakt. Alleen zou ik nog meer stoelen neerzetten, zodat je met een aantal mensen een gezellig avondje kunt hebben." "Dit meisje kijkt vast weinig televisie", zeggen Patrice Walop, Sigrid v a n Kleef en Maarten Copijn van internationaal designcentrum Wonen 2000. "Die staat daar erg onhandig, zo krijg je een zere nek van het kijken. Het beste kan ze die omdraaien met de boxen, dan staat hij meer op ooghoogte. Maar misschien kan ze beter een gesloten kast kopen waar al haar spulletjes in kunnen. Dit ziet er heel onrustig uit." "Het is een blije kamer", vindt Evelien Vrolijk zelf. "Mijn beddensprei bijvoorbeeld heeft lichte, vrolijke kleuren. Aan andere dingen heb ik goede herinneringen, zoals de mixer van mijn oma en de afmeetcups uit Amerika die boven mijn koelkast hangen. Ook heb ik de kamer zo ingericht dat het licht goed valt. Daarom staat de tafel bij het raam en mijn bed tegen de verre muur. De meeste meubels heb ik trouwens gekregen en geërfd. Daardoor is mijn interieur nog steeds 'work in progress'. Zo moet ik de hoezen die ik voor mijn stoelen heb gekocht, eerst vermaken voordat ze passen."

Wat zegt de inrichting van je Itamer over jouzeif? En l<lopt die indruk ook? Studenten en deskundigen gluren in de kamer van Evelien Vrolijk. De eerstejaars Engels huurt voor 215 euro per maand een kamer op Uilenstede. Tekst: Floor Bal, foto's: Peter Strelitski "Dit lijkt wel een jaren-zeventig-studentenkamer", aldus trendforecaster Hanneke van der Linden. "In die tijd deed men niet echt aan inrichten, het credo was: 'als het maar gezellig is.' Met wat hier staat kan ze wat leuks maken. Maar dan moet ze wel een hoop wegdoen. N u ontbreekt er rust in de kamer, het is warrig en chaotisch. Als ze om te beginnen alles uit de vensterbank en van de tafel haalt. Die tafel is erg mooi, die moet ze de ruimte geven. Oké,

dan heeft ze nog steeds die lullige stoelen, maar met een beetje geld koop je zo klapstoelen bij Ikea. De mixer aan de muur mag trouwens blijven, die is wel grappig."

Wil ji) ook met je kamer'mAd Valvas? Of wil je commentaar leveren? Stuur dan een e-mail naar ball97@zonnet.nl.

"Hier woont een attent, vriendelijk persoon", meent Floor H e s s e l m a n s (24), eerstejaars beleid, communicatie en organisatie verkort. "Ze heeft namelijk veel kerstkaarten hangen en die krijg je nooit, tenzij je ze zelf ook verstuurt. Aan haar grote sloffen te zien, is ze ook erg huiselijk. Wel denk ik dat ze nog jong is, achttien of negentien. Ze heeft namelijk veel spulletjes staan die je op je kamer hebt als je op de middelbare school zit. Als je 24 bent, heb je bijvoorbeeld geen Paddington meer. Tenzij je er echt goede herirmeringen aan hebt." "De bewoner van deze kamer is echt een gezelligheidstyp", denkt Sven H e s t e r m a n (21), derdejaars economie. "Ze nodigt vast vaak mensen uit om langs te komen. Dat kan ik aan de tafel zien, daar kunnen veel mensen aan zitten. De kamer straalt warmte uit, daarom denk

Evelien Vrolijk

DE TAFEL VAN MELLE

Hakbijlenacupunctuur Leo is veranderd in een zenuwachtig wrak. Zijn nachtmerries over Desmond-Jan beginnen groteske, horrorachtige proporties aan te nemen.

wijtende blik aanstarend. Het zieke leven is verder dodelijk saai. Vanuit zijn bed kijkt Leo urenlang naar de gescheurde poster van Jennifer Lopez tegenover zijn bed, hoewel ze hem inmiddels mijlenver de keel uithangt. D e structuur van de dag wordt bepaald door toiletbezoeken en overgeefmomenten; voor de rest telt Leo de uren tot Melles thuisOké, grachten zijn geen open riokomst. T o t nu toe heeft hij alle len meer, zoals in de Middeleeudoor zijn huisgenoot gemaakte wen, maar echt lekker zwemwater maaltijden meteen weer uitgebieden ze ook weer niet. Dat Leo kotst, waarvan de eerste twee in gewatertrappeld heeft temidden bed. Inmiddels kan hij dat proces van ratten, sperma en vooral onnet lang genoeg uitstellen om de eindig veel mensenzeik, probeert hij zo veel mogelijk uit zijn bewust- wc te bereiken. Omdat hij niets beters te doen heeft, ontwikkelt zijn te bannen, anders moet hij Leo de meest hypochondrische geweer overgeven. Vier dagen ligt hij dachten. Die pijntjes linksonder in nu al ziek op bed. 's Nachts wordt de buik, duiden die niet op prohij gekweld door nachtmerries waarin een levenloze Desmond-Jan staatkanker? En die steek in zijn darmen, darmkanker? Ineens weet naar de bodem van de gracht zakt, daarbij Leo met een gekwelde, ver- hij het zeker; hi) heeft een dodelij-

ke ziekte. Een hevige nies doet hem het snot om de oren vliegen. Of zou hij aids hebben? Waarschijnlijk alle twee. De kamerdeur gaat open en Melle schuift een dampend bord spinaziesoep op Leo's nachtkastje. "Zo, hier heb je iets om weer uit te kotsen", zegt hij. "Vloeibaar, dus dat moet snel gaan." "Jij denkt dat ik me aanstel, hè?", klaagt Leo. "Kun je niet een beetje medeleven opbrengen voor een terminale patiënt?" Melle schudt zijn hoofd. "Ik heb gehoord wat je Desmond-Jan vorige week hebt geflikt",zegt hij rustig. "Echt ongelooflijk stom. Het is maar goed dat jij uiteindelijk in de gracht bent gevallen. Als je niet zo ziek was, had ik je allang iets aangedaan. Desmond-Jan een pedo, pfff." Vol minachting slaat hij de deur achter zich dicht. Die voorlaatste opmerking brengt

Leo op verontrustende gedachte. Wat als Desmond-Jan hem op dit moment iets aan het aandoen is? Misschien is hij wel spelden in een Leo-look-alike voodoopoppetje aan het prikken. Mensen zijn tot de ergste wraakacties in staat. D-J zal dan geen pedo zijn, maar vreemd is-ie wel. In plaats van op te knappen, verandert Leo de dagen die volgen in een zenuwachtig wrak. De nachtmerries beginnen nu groteske, horrorachtige proporties aan te nemen. Leo wordt achtervolgd door een Desmond-Jan met moordlustig uitpuilende ogen en een hakbijl. "Laat mij de hakbijlenacupunctuur met je doen, lekker voodoopoppetje van m e " , smeekt hij Leo. De zevende dag wordt er zachtjes op de deur geklopt. Er steken twee stijlvolle witte lelies om de hoek, gevolgd door een gesoigneerd pak. Het is Desmond-Jan. Leo tovert een bibberig lachje tevoorschijn. Dat bloemetje heeft verdacht veel weg van een begrafenisboeket. Angstig bekijkt hij Desmond-Jans

gezicht, dat gespeend is van elk spoortje leedvermaak. In plaats daarvan drukt hij hem warm de hand. "Leo, zo aardig dat je me vorige week kwam redden. Dat zal ik niet gauw vergeten." Soep voor terminale patiënten 500 gram spinazie 2 eetlepels boter ^..^j^Jt^t!. ^Ö.Sramj>armezaanse^^^^ Ï.JMfX.k^^M?.^. nootmuskaat, zout, vers gemalen i^p£?L Was de spinazie en kook hem met vocht en al (dus geen water toevoegen) in 4 minuten gaar. Laat de spinazie in een vergiet uitlekken. Hak de blaadjes klein en vermeng ze met boter, kaas, zout, peper en nootmuskaat. Breng de bouillon aan de kook en roer er het spinaziemengsel door. Laat de soep al roerend nog 2 minuten zacht doorkoken, (Annette

Wiesman)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen