Ad Valvas 2001-2002 - pagina 348

AD VALVAS 7 FEBRUARI 2002

PAGINA 16

Lodewijk Lens

Het sleutelgat

Feestelijk Ik heb Het Bruidspaar gezien. Niet op de trouwdag zelf, m a a r de avond ervoor, op het nationaal feest in de Arena. Daar was ik voor uitgenodigd omdat ik ooit ben verschenen op een vergadering over de toekomst van het park waaraan ik woon. D o o r die actie heb ik de status b e reikt van Betrokken A m s t e r d a m m e r , die best eens in het zonnetje m a g worden gezet. Een week tevoren kregen mijn introducé en ik een brief van onze burgemeester, waaruit bleek dat het niet zomaar een feest was. Zo m o e s t e n we weten dat de A m s t e r d a m Arena geen verwarming heeft. "De binnentemperatuur is ongeveer vijf graden hoger dan de buitentemperatuur", schreef Job Cohen. "Daarnaast zit u een paar uur op uw plaats. Dit zorgt ervoor dat u het koud krijgt." We m o e s t e n ons dus w a r m aankleden. "Een aantal lagen kleding over elkaar, een sjaal, handschoenen en w a r m e schoenen", suggereerde Cohen. H o e we in die survival-outfit dachten in te spelen op het kledingadvies 'feestelijk', werd aan onze fantasie overgelaten. Er waren nog m e e r onheilstijdingen. "Wanneer het regent", waarschuwde de burgemeester, "is het noodzakelijk dat u zich daartegen b e s c h e r m t . " Als wij nat waren, zouden wij namelijk nog eerder afkoelen. Maar paraplu's waren in het stadion niet toegestaan, daarom m o e s t e n we een regenpak m e e n e m e n . En als we in een rolstoel dachten te k o m e n , m o e s ten we vantevoren even bellen, want rolstoelers liepen helemaal kans o m onderkoeld te raken. D o o r deze huishoudelijke mededelingen gealarmeerd, togen we vrijdag op alles voorbereid naar het stadion. Begeleid door de fanfare zongen we Tulpen uit Amsterdam, we zwaaiden m e t papieren vlaggetjes naar Willem-Alexander en Maxima en applaudisseerden voor Marco Borsato en Sita. We bleven droog. We raakten niet onderkoeld. Het was een onvergetelijke avond. lodewijklens@hotmail.com

Het is vast een plek waar de bewoner niet vaak is. Maar misschien traint hij voor een survivaltocht in Antarctica." "De bewoner woont hier volgens mij nog maar net", zegt Carolien Voorhuis (24), eerstejaars beleid, communicatie en organisatie verkort. "Hij lijkt me echt zo'n jongen die ergens heen verhuist en er dan drie jaar over doet om zijn kamer in te richten. Ik kan me voorstellen dat hij niet vaak thuis is. Hij zoekt zijn gezelligheid waarschijnlijk ergens anders, in een café bijvoorbeeld. "Toen de foto werd genomen, woonde ik hier nog maar net", zegt Willem Thijsse zelf. "Inmiddels staat er wel een bed. Dit is echt mijn slaaphokje. De rest van het huis deel ik met mijn zus. Toen ik deze woning kreeg aangeboden, woonde mijn zus nog op Uilenstede. Ze wilde daar heel graag weg. Ik voelde me zo'n beetje moreel verplicht om het haar als eerste aan te bieden. We willen hier nog heel lang wonen. Daarom hebben we ook geen haast om alles meteen nieuw te kopen. De inrichting scharrelen we langzaam bij elkaar. Zo komt de koelkast bijvoorbeeld bij de Hoogovens vandaan, die was daar over. De grote poster is trouwens van de Duitse zender die mij interviewde tijdens het wereldkampioenschap sandboarden, drie jaar geleden, dat is de zomervariant van snowboarden. Daar doe ik inderdaad ook aan, ik hoor bij de Nederlandse top."

Wat zegt de inrichting van je kamer over jouzelf? En l<lopt die indrult ooit? Studenten en deskundigen gluren in de kamer van Willem Thijsse. De tweedejaars geneeskunde huurt voor 261 euro per maand een kamer in Bos en Lommer. Tekst: Floor Bal, foto's: Peter Strelitski "Dit is een ontzettend hippe, trendsettende kamer", vindt trendforecaster Hanneke van der Linden. "In deze inrichting zie je veel elementen uit deze tijd. De slaapzak bijvoorbeeld is geschikt voor extreme weersomstandigheden, dat is een militaire invloed. En ook de manier waarop de poster met grove tape aan de muur is opgehangen, benadrukt het authentieke van de sfeer. Je zou dit zo in een interieurblad tegen kunnen komen. Deze inrichting zal wel

Wil jij ook met je kamer m Ad Valvas? Of wil je commentaar leveren? Stuur dan een e-mait naar balï97(a)zonnet.nl.

uit nood geboren zijn, maar het is echt een statement. " "Waarschijnlijk is deze jongen vaak weg op wintersport", denkt Monica Bagwandin (24), vierdejaars rechten. "Als ik naar die grote snowboardposter en die tijdschriften kijk, dan lijkt het me een sportief type. Misschien is hij wel heel vaak in het buitenland en heeft hij daar zijn geld voor nodig. Hij heeft in elk geval geen behoefte om veel thuis te zijn. De kamer is namelijk echt heel kaal. Alleen die grote poster is wel leuk. Ik zou het veel gezelliger maken. O m te beginnen moet hij een bed kopen. Slapen is belangrijk." "Dit lijkt wel een kamer in een kraakpand, zo karig ingericht", aldus Patrice Walop, Sigrid van Kleef en Maarten Copijn van internationaal designcentrum Wonen 2000. "De spullen die hier staan, lijken dingen uit een krakersnoodpakket. Want wanneer je ergens een slaapzak, tafel en stoel neerzet, dan mag je er wonen. Deze kamer is echt heel onpersoonlijk.

Willem Thijsse

DE TAFEL VAN MELLE

De stoerste combi Natasja's oma had in haar jonge jaren een ruig liefdesleven, compleet met duels, bastaardkinderen en ontvoeringen. "Ik wil dood", klinkt het vastbesloten uit de rimpelige mond. De oude vrouw heeft nog blosjes op haar wangen van de bloemschikcursus. Haar mouwen zijn hoog opgestroopt en haar ogen fonkelen. Natasja kijkt haar lievelingsoma, die er vandaag weer eens zo dynamisch bijzit, ongelovig aan. "Dood?" "Ja, is dat zo gek?", antwoordt haar oma kribbig. Ja, dat is meer dan gek. Natasja's oma is er een van het soort dat niet kapot te krijgen is. Bij andermans begrafenissen viert ze haar grootste triomfen. Met haar luidruchtige roddels overstemt ze elke pastoor, en het weerzien van oude vrienden gaat gepaard met vrolijke uitroepen en hartelijke klapzoenen. Wat de dood betreft is Natasja's oma erg nuchter. Ze maakt er een soort wed-

strijdje van dat ze vastbesloten is te winnen. Het zou Natas niks verbazen als haar oma de begrafenissen turft: weer iemand overleefd. "Wat heb je dan? Ben je ziek ofzo?", vraagt ze bezorgd. Oma wuift de vraag ongeduldig weg. "Welnee, ik voel me prima." Ze zwaait trots met haar in degelijke veterschoenen gestoken voeten. "Met deze pootjes loop ik heel Zonnevank eruit, de meeste verpleegsters niet uitgezonderd. Ik ben veruit de kwiekste hier." "Wat is het dan?", dringt Natasja aan. "Ondraaglijk geestelijk lijden? Heb je genoeg van me?" Ze moet een beledigde brok in de keel onderdrukken. Wekelijks gaat ze langs in het bejaardentehuis, niet uit plichtsbesef, maar omdat ze er zin in heeft. Haar moeders moeder heeft in haar jonge jaren een bijzonder ruig liefdesleven gehad, compleet met liefdesduels, bastaardkinderen en ontvoeringen. Natas schijnt veel op haar oma te lijken. "Nee, dat is het allemaal niet." Haar oma trommelt ongeduldig met haar artritisvrije

vingers op de kantinetafel. "Waarom zou je dan dood willen?", vraagt Natas. De ander haalt haar schouders op. "Gewoon." Natasja's ogen puilen uit. "Gewóón???" "Je snapt het niet", zucht haar oma. "Het is de cultuur hier. Als je een beetje mee wil tellen, ben je levensmoe. Je moet zo'n onverschillige houding hebben, van: 'ik heb het wel gezien hier.' Mevrouw Meijer, mevrouw Hoogstins, mevrouw Klompé... allemaal scheppen ze op over hoe graag ze dood willen. Kerngezond zijn en toch dood' willen, dat is de stoerste combi." Haar oma schudt haar hoofd. "Ach, uiteindelijk is het toch: veel woorden, weinig wol. Het lukt ze toch zelden om echt kassiewijlen te gaan. Ja, van meneer Weeda beweren ze dat hij eigenhandig de batterijen uit zijn pacemaker heeft gehaald, maar dat lijkt me sterk." "Ah, daar hebben we mevrouw Klompé net." Ze steekt groetend haar hand op naar een Golden Girfc-achtig opdondertje met een enorme uilenbril. Mevrouw Klompé groet terug met een bijna militair gebaar. "Zij is de aanvoerster van ons clubje", vertelt Natasja's oma. "Wist je niet hè, maar we hebben hier in het bejaardentehuis een hele hiërarchie met rangen en standen. Ons clubje deelt hier zo'n beetje de lakens uit." Een lange, uitgeteerde man met een ver-

keerd geknoopt vest komt oma zwijgend een kop koffie brengen. Met gebogen schouders sjokt hij weer weg. "En hij is van een lagere pikorde?", vraagt Natasja cynisch. Oma knikt tevreden. "Ik heb het nog nooit zo prettig gehad als hier. Daarom is het zo moeilijk om echt dood te willen." Ze kijkt op haar hoede om zich heen. "Niet verder vertellen hè, wat ik net zei." D r i o n s Dekselse D o o d s b o n e n (traditionele koekjes bij Allerzielen) 4 eetlepels boter 4 eéitepek suiker 2 eieren 25Ö gram bloem theelepel bakpoeder / borrelglas rum Maak deeg van boter, suiker, ei, bloem, bakpoeder en rum. Voeg eventueel water toe om een stevig, glad deeg te verkrijgen, Rol het deeg uit tot een lap van 1 cm dik. Haal er telkens een klein stukje af en kneed daar een boon van. Bestrijk de bonen met losgeklopt ei en bak ze in een matig warme oven goudbruin, (Annette

Wiesman)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen