Ad Valvas 2001-2002 - pagina 292

PAGINA 4

AD VALVAS 17 JANUARI 2002

De week van Marijn Kortenbach

I k kan alleen maar hopen op een zes' Naam: Marijn Kortenbach Leeftijd: 20 jaar Relatie: geen Studie: psychologie (eerstejaars) Woonplaats: Amsterdam/Brunssum Schreef dagboek over: stressen voor hertentamen statistiek Donderdag 10 januari Vandaag ga ik maar weer eens naar de werkgroep statistiek. Maandag heb ik hertentamen en ik heb nog een paar onbeantwoorde vragen. Voor het eerste tentamen was ik te lui geweest om naar de werkgroep te gaan om vragen te stellen. Ik dacht er zelf wel uit te komen. Niet dus; ik haalde een vijf. Dat wil ik maandag graag beter doen. Vrijdag 11 januari Vandaag ga ik voor het weekend naar huis. Doordeweeks woon ik op een woonboot in de buurt van Centraal Station. Prachtig natuurlijk, maar wel koud; er is alleen een kachel in de woonkamer. Ik verheug me er dan ook op om weer even in een warm huis te zitten. Het is drie uur reizen naar Brunssum. Onderweg denk ik mooi even statistiek te gaan leren, maar ik ben zo moe dat ik de hele reis lig te maffen. Ook 's avonds ga ik niet studeren. Ik moet even naar de kroeg in Heerlen om te relaxen en bij te praten met mijn vrienden. Zaterdag 12 januari 's Morgens sta ik met goede moed op. Vandaag ga ik statistiek leren! Maar eerst even bijpraten met mijn pa, die al naar bed was toen ik gisteravond thuiskwam. Als hij eindelijk het huis verlaat, pak ik mijn spullen uit. Maar dan bedenk ik dat ik nog iemand moet vragen om een persoonsbeschrijving van mij te maken; een opdracht voor een practicum persoonlijkheidsleer. Dus eerst even bellen. Als ik daarna met veel tegenzin weer achter de boeken ga zitten, knjg ik dorst. Eerst even drinken zoeken. Zo gaat de halve zaterdag voorbij. Tegen het einde van de middag heb ik één hoofdstuk gedaan. 's Avonds ga ik uit. Maar eerst even bij mijn moeder langs, die in Heerlen woont. We hebben een heel goed gesprek. Later in

de stad is het weer erg gezellig. Ik loop mijn broertje tegen het lijf. Helaas ben ik op dat moment niet al te nuchter meer, zodat hij al gauw merkt dat er met mij geen normaal gesprek te voeren is. Als ik een paar uur later naar huis wil, kom ik oude bekenden tegen die ik al lang niet meer gezien heb. Ze vragen of ik even meega naar de kroeg, wat ik natuurlijk niet weiger. Tegen sluitingstijd probeer ik nog een keer naar huis te gaan. Ik ben al onderweg als ik een oude klasgenoot tegenkom, die mij vertelt dat een andere bekende net in elkaar is geslagen. Ik wil natuurlijk even weten hoe de vork in de steel zit en vraag naar alle details. Uiteindelijk belt mijn broer om te vragen waar ik blijf; we zouden samen naar huis gaan. Het is vier uur als ik in bed lig. Zondag 13 januari Uitgeslapen tot half twaalf. Ik heb mezelf de middag vrijgegeven om even bij een vriend op bezoek te gaan. Hij heeft net een nieuwe camera gekocht en die moet ik even bekijken en uitproberen. Het is een heel mooi dingetje, met veel mogelijkheden erop. Pas tegen de avond ga ik naar huis, waar ik samen met mijn pa eten kook. We eten zuur vlees, echt Limburgs. "Dat krijg je in Amsterdam niet", zegt mij pa. 's Avonds toch nog maar even wat statistiek geleerd. Maandag 14 januari Vroeg opgestaan, want vandaag moet ik naar Amsterdam voor het hertentamen. In de trein wil ik nog wat nakijken, maar ik lig weer te maffen. Pas de laatste dertig minuten lukt het om wat te doen. Ik ben niet zenuwachtig, denk dat ik de stof toch wel beheers. Als de opgaven zijn uitgedeeld, zie ik dat een paar sommen erg veel lijken op die van het vorige tentamen. Die kan ik dus makkelijk maken. Maar andere zijn niet zo gemakkelijk. Ik baal nu eigenlijk wel omdat ik weer tegen dezelfde dingen aanloop als bij het eerste tentamen. Misschien had ik dat toch wat beter moeten doornemen... Maar ja, nu is het te laat. Op een gegeven moment heb ik er genoeg van en lever de zaak in. Het hangt erom, ik kan alleen maar hopen dat het dit keer een zes is, en geen vijf.

Op de woonboot van Marijn Kortenbach is het maar koud

VU-studente zet minister Herfkens op scherp Nieuwe ideeën, daar ontbreekt het aan in politiek Den Haag, vindt liet projectbureau Move your World. Een jongerendenktank van de organisatie heeft minister Evelien Herfkens (Ontwikkelingssamenwerking) daarom een aantal van zulke 'frisse ideeën' aan de hand gedaan. In de denktank zat ook een vu-studente. Peter Breedveld Wahide Assodolahi (24) is derdejaars cultuur, organisatie en management. Zij praatte de afgelopen maanden als een van de 35 jongeren mee in de Denktank Azië, die al discussierend tot een visie op het Nederlandse ontwikkelingsbeleid in Azié kwam. De jongeren schreven een rapport. Tijd voor Nieuw Beleid, dat ze afgelopen woensdag overhandigden aan minister Herfkens. "Wij zijn allemaal jongeren die op de een of andere manier maatschappelijk

betrokken zijn", legt Assodolahi uit. "Ieder heeft tijdens de discussies zijn kennis over een bepaald onderwerp meegenomen. Er was bijvoorbeeld iemand bij die kinderpsychologie heeft gestudeerd en die zich had verdiept in de kinderprostitutie en kinderarbeid. Zelf weet ik het een en ander van vreemdelingen- en internationaal recht. Allemaal hebben we een kritische kijk op bepaalde aspecten van het Nederlandse ontwikkelingsbeleid. Die zou de politici kunnen stimuleren." Move your World is een onafhankelijk projectbureau dat jongeren betrekt bij het internationaal beleid van de Nederlandse regering. Het is ontstaan in 1997, toen de toenmalige minister voor Ontwikkelingssamenwerking, Jan Pronk, een jongerendebat over ontwikkelingsbeleid organiseerde. Assodolahi, die zelf als twaalfjange vluchteling uit Iran naar Nederland kwam, werd gevraagd voor de denktank over Azië wegens haar politieke activisme (voor de PvdA) en haar betrokkenheid bij de organisatie van multiculturele projecten. In het kader van een afstudeerproject voor haar inmiddels afgeronde hbo-opleiding sociaal-juridische dienstverlening, zette ze bijvoorbeeld een studiereis naar Marokko op touw. "Mensen moeten de kans krijgen om meer over

een andere cultuur te weten te komen." De 35 jongeren van de denktank kwamen in september en oktober in Utrecht bijeen in een viertal sessies van drie uur. Ze verzonnen een aantal onderwerpen waar de politiek volgens hen meer aandacht aan zou moeten schenken, zoals kinderprostitutie, vrouwenmishandeling en traditionele genezers in ontwikkelingslanden. De groep werd gesplitst in kleinere subgroepen die elk een onderwerp voor hun rekenmg namen. Assodolahi hield zich bezig met conflicten in het Midden-Oosten, vooral in Afghanistan en Irak. Haar groep formuleerde de volgende vraag: 'hoe geef je hulp aan een ontwikkelingsland zonder daarbij de corrupte regering van dat land te steunen?' Een vraag waar ze, al het gedenktank van de afgelopen maanden ten spijt, niet zo een-twee-drie een antwoord op heeft. Maar dat hebben Kamerleden ook niet, ontdekte Assodolahi tijdens een ontmoeting in november met de Tweede-Kamerleden Hans van Baaien (WD), Jan Hoekema ( D 6 6 ) , Maxime Verhagen (CDA) en Sharon Dijksma (PvdA). "Ook bij hen bestond over sommige kwesties veel onzekerheid." Die frisse nieuwe ideeën vallen dus een beetje tegen, wat de conflicten in

Afghanistan en Irak betreft. Toch heeft de Denktank Azië zin gehad, vindt Assodolahi. "Al is het maar om de Haagse politiek scherp te houden." Ze merkte ook dat er onder de Kamerleden veel waardering was voor het feit dat er nog maatschappelijk betrokken jongeren bestaan. "Veel mensen zeggen dat het toch geen zin heeft om te proberen een woordje mee te spreken in de politiek, maar als

je zo redeneert, gebeurt er in elk geval nooit iets", merkt Assodolahi op. Bovendien heeft de denktank een pnjs van 5000 euro, beschikbaar gesteld door de minister, mogen toekennen aan een ontwikkelingsproject van zi)n keuze. Dat werd een Indonesisch straatkinderenproject, Anak Wayang, in Yogyakarta. "Zo hebben we toch een steentje mogen bijdragen", stelt Assodolahi tevreden vast.

^ DLNIEUWE STELLING Toen Nederland Maxima Zorreguieta leerde kennen, was ze een flamboyante meid met Zuid-Amerikaans temperament. Vrolijk, sexy, kortom iemand met wie je gezellig aan de zwier kon gaan. Totdat ze terechtkwam in de klauwen van het koningshuis en de Rijksvoorlichtingsdienst. Die transformeerden Maxima binnen de kortste keren tot een degelijke tut met keurige mantelpakjes en hooggesloten kraagjes. Kortom, een prima visitekaartje voor de vu, die zich immers ook altijd laat voorstaan op haar degelijkheid. Geef ongezouten je m e n i n g over de stelling:

Maxima moet ambassadeur van de VU worden Reacties en suggesties voor nieuwe (actuele) stellingen mailen naar: redactie(S)advalvas.vu.nl

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen