Ad Valvas 2001-2002 - pagina 72

AD VALVAS 20 SEPTEMBER 2001 PAGINA 4

Elisabeth Dobbinga

De ramp overschaduwt mijn vreugde' Naam: Elisabeth Cornelia Dobbinga Leeftijd: 31 jaar Relatie: vriend Philip van Notten Vakgebied: organisatieantropologie Woonplaats: Den Haag Schreef dagboek over; promotie bij de afdeling cultuur, organisatie management van de faculteit SociaalCulturele Wetenschappen Maandag 10 september De hele dag door gaat de telefoon. Om negen uur al mijn promotor, of alles okee is. "Ik vind je goed klinken", zegt hij. Daarna mijn vriend Philip uit Turkije, waar hij met vakantie is. Hij is zijn bankpas verloren, of ik het nummer heb om die te blokkeren. Mijn moeder belt om te zeggen dat er docenten van mijn lagere en middelbare school naar de promotie komen. Er zullen ook ambtenaren van Verkeer en Waterstaat zijn mijn onderzoek gaat over managementinstrumenten bij dat ministerie. Ik moet donderdag maar net doen of het allemaal papiermachépoppen zijn in de aula. Dinsdag 11 september Met mijn paranimf Francjoise ga ik 's middags naar de klerenverhuur om nog een keer de rokkostuums door te passen. Daar horen we over de gekaapte vliegtuigen die zich in het World Trade Center in New York hebben geboord. Ik denk meteen aan Philip, die op dit moment onderweg terug uit Turkije is. Er zou hem toch niks overkomen? Ook zie ik ineens de betrekkelijkheid van mijn promotie in. Ik ben blijkbaar lijkbleek, want de meneer van de klerenverhuur maakt zich zorgen om me. 's Avonds kijk ik met een vriend naar CNN. Inmiddels zijn de WTC-torens ingestort. Op Philips mobiele telefoon spreek ik in, of hij me a.s.a.p. wil bellen. Om negen uur belt hij. Hij is geland en komt direct naar Den Haag. Zucht. Als ik hem van de trein haal, is hij teleurgesteld dat ik het alleen maar over de ramp heb en niet naar zijn vakantie vraag. Maar thuis bij de televisie wordt hem snel genoeg duidelijk hoe afschuwelijk het is. Woensdag 12 september 's Ochtends in bed kijken we al weer naar de televisie, 's Middags opnieuw veel telefoontjes. Achter mijn bureau kijk ik nog wat boeken in. Ik voel me redelijk rustig.

Opiiiiê Dienstverlening wordt het nieuwe toverwoord in de slag om de student, denkt Martijn Nolen. Van zo'n servicegerichte houding is op de VU nog weinig te merken. Martijn Nolen Meer dan een jaar heb ik de tijd gehad om een goed beeld te krijgen van de ontwikkelingen in het hoger onderwijs. Als bestuurslid van de landelijke studentenorganisatie ISO heb ik veel moois gezien, maar me ook verbaasd over de grote verschillen. Terug in de collegebanken ben ik helaas niet al te optimistisch over de prestaties van de Vrije Universiteit. Opleidingen zullen in de toekomst geaccrediteerd (gekeurd) gaan worden, waarbij gecontroleerd wordt of het onderwijs wel goed genoeg is. Er zal ook worden bekeken of opleidingen hun beloften aan studenten wel nakomen en hoe de omgang met studenten is. Een opleiding die claimt

Christiaan Krouweli

Elisabeth Dobbinga l<on het bijna niet geloven dat ze na jaren ploeteren de doctorsgraad kreeg Donderdag 13 september Om 06.30 hou ik het niet meer uit, ik sta op. Om kwart over negen halen we Frangoise op. We hadden ons voorgenomen een oefening in langzaam praten te doen, maar daar komt niets van terecht. In het zweetkamertje (verkleedruimte) duik ik weer even in de boeken. Daarna kleed ik me om. De pedel komt het protocol uitleggen en dan gaat het allemaal in een keer door. N a a r de senaatskamer waar de promotiecommissie zit. Ik krijg nog wat instructies van de rector en dan

gaan we door naar de zaal. Ik probeer naar niemand te kijken, niet naar mijn ouders, niet naar Philip. Als ik begin, trilt mijn stem. N a enige tijd voel ik me zekerder worden. De vragen vallen best mee en net voor het hora est ben ik klaar. T e r u g in de senaatskamer wordt mij de graad van doctor verleend! Het is bijna ongelooflijk na al die jaren ploeteren. Op de receptie neem ik eindeloos felicitaties in ontvangst van vele dierbaren, vrienden en bekenden, 's Avonds is er diner en feest in De Catacomben

in Den Haag. Er wordt veel gespeecht, getoast en gezongen. Af en toe realiseer ik me opeens dat ik nu doctor ben. Philip vertelt me dat hij in de aula best zenuwachtig was. En dat hij trots op me is, omdat ik het zo goed deed. Na middernacht zijn we thuis. Ik lig er totaal af, maar ik ben ontzettend opgelucht dat mijn werk eindelijk is bekroond. Vrijdag 14 s e p t e m b e r Het Financieele Dagblad belt voor een interview. Ik moet het na twintig minuten afkappen omdat we naar de

Amerikaanse ambassade gaan voor de herdenking van de ramp. De drie minuten stilte maken veel indruk op me. Het is extra vreemd na al die drukte van gisteren. Weer thuis maakt Philip een brunch, ei-met-alles-erop-en-eraan. We hebben voortdurend de televisie aan en kijken vol afschuw naar de beelden van CNN. Af en toe werp ik een blik op de koker waarin mijn doctorsdiploma zit en dan voel ik me blij. Maar de ramp overschaduwt mijn vreugde. Ik ben moe en kruip in bed. Wat een week...

De VU is in de verste verte nog geen dienstverlener een sterke internationale invalshoek te hebben, moet dit nu gaan bewijzen. Uiteindelijk kunnen studenten via internet al deze informatie inzien, hun eigen voorkeuren en interesses aangeven en zo de beste studie uitkiezen. Dat is prachtig, maar heeft grote gevolgen. De vu zal haar beloften in folders en beleidsplannen nu echt waar moeten gaan maken. Zo kent de universiteit al jaren het speerpunt ICT. Men zou dus verwachten dat het langzamerhand voor studenten mogelijk is een computercursus HTML of SPSS (een databaseprogramma voor wetenschappers) te volgen. Niets is minder waar. Via de website van VU kwam ik er niet achter of zulke cursussen bestaan, want die stamt nog uit het jaar nul. Ik moest langs vijf verschillende bureaus verspreid over de krochten van de vu om uiteindelijk te horen te krijgen dat dat een rare vraag was. Een cursus volgen was wel mogelijk, maar alleen voor medewerkers van de vu. Studenten moeten voor een computercursus grof betalen; 250 gulden is geen raar bedrag. Na nog wat verder vragen bleek dat cursussen HTML en SPSS helemaal niet worden gegeven, wegens een exclusief contract met Microsoft. Inmiddels ben ik er via de

site van de UVA, toch ook niet de beste van Nederland, na vijf minuten surfen achter dat ik de cursus daar wel kan volgen en nog gratis ook. Het is een simpel voorbeeld, maar exemplarisch voor de vu en iedere student kent dit soort verhalen. Het onderwijs van de toekomst, daar ben ik na een jaar wel achter, zal vraaggericht zijn. De vraag van studenten zal het aanbod aan opleidingen bepalen. In deze concurrentieslag tussen opleidingen zullen drie zaken de doorslag geven. T e n eerste moet men de eigen speerpunten en beloften waarmaken. T e n tweede is goede voorlichting aan scholieren en de eigen studenten zeer belangrijk en ten slotte wordt dienstverlening het nieuwe toverwoord in de slag om de student. Het beleid van de vu zal daarom doordrongen moeten worden van een studentgerichte aanpak. Een centrale plek voor het bureau internationalisering, het bureau ICT, de studentenadministratie en de verschillende studiesecretariaten is een minimumvoorwaarde. Deze bureaus, met genoeg personeel, moeten goed bereikbaar zijn, gebruik maken van moderne communicatiemiddelen en vóór alles verkoper en dienstverlener zijn.

Mijn voorbeeld maakt in ieder geval duidelijk dat beloften nu niet worden nagekomen en dat de communicatie minimaal een zooitje is. De vu is daarmee in de verste verte nog geen goede dienstverlener, hoewel heel veel medewerkers ontzettend h u n best doen. Qua beleid wordt het tijd

voor het Rotterdamse gezegde 'geen woorden, maar daden'. Abraham Kuyper zou er zó mee kunnen instemmen. Martijn Nolen (24) is vierdejaars rechten. Het afgelopen studiejaar was hij secretaris van de sludentenbond ISO

DE STELLING De vu wil de contacten met China aanhalen en uitbreiden. In dat land ligt namelijk een lucratieve markt open van studenten die maar wat graag een opleiding in het Westen willen volgen. Met de mensenrechten is het echter niet best gesteld in China. Zo mogen op internet en elders nog steeds geen beelden worden vertoond van de grote studentendemonstraties die het regime in 1989 met tanks bloedig uiteenjoeg. Geef ongezouten je m e n i n g over de stelling:

Zolang China de mensenrechten schendt, heeft de VU daar niets te zoeken Reacties en suggesties voor nieuwe (actuele) stellingen mailen naar: redactie(ajadvalvas.vu.nl

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen