Ad Valvas 2001-2002 - pagina 171

f,0 VALVAS 1 NOVEMBER 2 0 0 1

PAGINA 1 5

Een vrolijk feest met een zoon en een agent Les Mamelles de Tirésias is een uitstekende en vrolijke voorstelling geworden. Wie denkt dat een opera niet eigentijds en onderhoudend kan zijn, komt bedrogen uit: het tegendeel is waar. Sterren van de avond zijn sopraan Renate Arends als Thérèse, die enkele prachtige aria's zingt, en tenor Bernard Loonen als haar echtgenoot, die in zijn komische spel bijna achteloos de taalgrappen van ApoUinaire verwerkt. Ook de bijrollen zijn uitstekend bezet. Naast de al genoemde tenor Mierau als De Zoon is bariton Matthijs van de Woerd als De Agent een aparte vermelding waard. Voeg daarbij de bonte kostuums van Claudy Jongstra, het fantastische decor van Vincent Sturkenboom en de variétéachtige muziek van het Nieuw Ensemble en het feest is compleet. Dat aan het satirische verhaal over de rol van de seksen, overbevolking en oorlog nauwelijks een touw valt vast te knopen, doet er dan allang niet meer toe. De operaproductie beleefde afgelopen september zijn première en werd door de pers meteen de hemel in geschreven. "Een in alle opzichten geslaagde voorstelling", schreef de Volkskrant. "Komischer dan menig cabaretvoorstelling", vond De Telegraaf. Daarom is het opmerkelijk dat het publiek niet massaal toestroomt.

Deftig Thérèse heeft geen zin in een traditionele vrouwenrol

Een vrouw ruilt haar borsten in voor een baard en haar echtgenoot begint van de weeromstuit baby's te baren. Het verhaal van de opera Les Mamelies de Tirésias is even absurdistisch als vermakelijk. Dat er soms nauwelijks een touw aan vast is te knopen, doet er niet toe.

Dick Roodenburg In Les Mamelles de Tirésias {De Tietjes van Tirésias) weigert Thérèse zich neer te leggen bij haar traditionele vrouwenrol. Ze laat een baard groeien, haar borsten waaien weg en ze trekt als Tirésias de wereld in om soldaat te worden. Manlief laat het er echter niet bij zitten en brengt, vermomd als vrouw, in één dag 40.049 kinderen ter wereld. Na een aaneenschakeling van komische verwikkelingen keert Thérèse bij haar echtgenoot terug. Componist Francis Poulenc gebruikte voor zijn eerste opera in 1944 teksten van de surrealistische dichter Apollinaire. De opera wordt momenteel voor

Pan Sok

het eerst in Nederland uitgevoerd door muziektheater Opera Trionfo, onder regie van David Prins. Bart Visman maakte de orkestmuziek van Poulenc geschikt voor een kleinere bezetting: het zestienkoppige Nieuw Ensemble onder leiding van Ed Spanjaard. De cast van Les Mamelies de Tirésias repeteerde afgelopen zomer in cultuurcentrum Griffioen en dat zag er veelbelovend uit. Regisseur Prins is een oude bekende. Hij was in 1998 verantwoordelijk voor de fraaie enscenering van Idomeneo door het vu-kamerkoor en vu-kamerorkest. Tenor Terence Mierau schitterde vorig jaar in Strawinski's The Rake's Progress door hetzelfde gezelschap.

Vrijdag 2 november is de voorstelling te zien in de pas verbouwde Schouwburg Amstelveen, die volgens directeur Dominique Deutz tot de mooiste theaters van het land behoort. De Schouwburg beschikt nu over een grote en een kleine zaal, die beide uitstekend geoutilleerd zijn. Alles wat Nederland aan theater, dans, muziek en show te bieden heeft, komt er wel aan bod en in dat opzicht kan de Schouwburg Amstelveen zich meten met elk theater elders. Dat het personeel rondloopt in bedrijfskleding van couturier Mart Visser, geeft wel aan hoe deftig een dorp kan zijn. En Amstelveen heeft meer pretenties. Die komen vooral tot uiting in het nieuwe Stadshart, dat volgende week door koningin Beatrix officieel wordt geopend. Een groot plein, een Bijenkorf, een moderne bibliotheek, het Cobramuseum en een heus poppodium: alles lijkt aanwezig. Jammer alleen dat

Tennis als genadeloze kermisattractie Komende zaterdag kan iedere VU-student die enige affiniteit heeft met tennis, zijn racket laten zwaaien. De ASVU organiseert een dubbeltoernooi, voor zowel beginners als gevorderden. Annemieke Bosman Sportpark Amstelpark, waar het dubbeltoernooi zal plaatsvinden, ligt verwarrend genoeg niet in het park waarnaar het vernoemd lijkt, maar in het Amsterdamse Bos. Met zijn meer dan 35 banen, zowel buiten als binnen, ziet het er vorstelijk uit. In de grote hal staat niemand minder dan Richard Krajicek -en balletje te slaan. In zijn blauwe portkleding, zonder de gillende fans die je in de buurt van een Wimbledonkampioen zou verwachten, maakt hij e'en pretentieloze indruk. "Hij komt hier heel vaak", weet train^ter en ASVU-medewerkster Mariëlle Spekreijse. Z e vindt het logisch dat Krajicek te midden van de andere tennissers niet erg opvalt. "Dat hij zo goed 'S zie je pas als hij een wedstrijd speelt. Dan mept hij natuurlijk iedereen van

de baan. Maar als hij gewoon aan het trainen is, zou hij net zo goed een van onze B-spelers kunnen zijn." Die kunnen de bal inderdaad behoorlijk raken, wordt tijdens de ASVU-training wel duidelijk. Luchtigjes trekt Spekreijse de gordijnen opzij die vier binnenbanen van elkaar scheiden. N u heeft ze één groot terrein tot haar beschikking, waarop ze de ongeveer vijftien B-spelers uitputtend kan laten oefenen. Hoe beheerst die de ballen ook over en weer slaan, de toeschouwer is voor zijn gevoel het doelwit in een genadeloze kermisattractie. Hit the rabbit! De spelers verheugen zich op het dubbeltoernooi, al is het volgens Lars eigenlijk een beetje braaf. "Het is bedoeld om nieuwe leden te werven en daardoor staat er minder op het spel dan bij een kampioenschap ofzo. Maar je speelt wel tegen mensen van je eigen niveau. Dus ik verwacht dat ik toch weer zal willen winnen en dat is natuurlijk het leuke eraan." "Dat onze eigen spelers zaterdag ook meedoen, hebben we bewust gedaan," zegt Spekreijse. "Zo hopen we het smoel van onze club beter te kunnen laten zien." Want dat is volgens haar te veel aan het zicht van de student onttrokken. Zoals de hele ASVU trouwens. "We moeten toegankelijker worden, mensen moeten makkelijker voor de grap eens racket uit de kast trekken als ze toch op het Sportcentrum zijn. Of

een basketbal pakken. De ASVU als studentenvereniging, dat is het ideaal." Onder het praten vergeet Spekreijse haar pupillen niet. Die staan uit alle macht ballen kruislings over het veld te slaan. "Tussen de trambanen achter de servicelijn!", commandeert ze, om eraan toe te voegen: "Dat is een nuttige oefening voor het toernooi straks." Hoewel de mannen en vrouwen van de tennisclub zich tijdens de training

eendrachtig in het zweet werken, houden ze bij het dubbelen zaterdag de seksen liever gescheiden. "Je mag het natuurlijk eigenlijk niet zeggen," zegt Lars gedempt, "Maar als je echt wilt bikkelen, moet je toch met een man spelen." "Of met een vrouw!", roept zijn trainster er vlug achteraan. Informatie over het dubbeltoernooi op www.vu.nl/sport

de sfeer ontbreekt. De kil metalen aankleding van de schouwburgfoyer noodt al niet tot een gezellige nazit en buiten wordt het alleen maar erger. Het stadsplein maakt 's avonds ondanks de cafés een verlaten indruk en heeft niets van een uitgaanscentrum. De weinig studentvriendelijke toegangsprijzen kunnen nog een extra drempel zijn. Opera Trionfo zag graag een kortingstarief ingevoerd, maar de schouwburg vond dat niet nodig. Ook dat is jammer, want zo'n prachtige voorstelling verdient een volle zaal. Opera Trionfo met Les Mamelles de Tirésias. Vrijdag 2 november 20.00 uur in de Schouwburg Amstelveen. Toegang ƒ 65,-. Reserveren 11.00-16.00 uur: tel. 5475175. Informatie: www.operatnonfo.nl.

Edelweiss, edelweiss Een dirndijurkje en lange blonde vlechten, een nonnenkapje of speelkleren die je hebt gemaakt van gordijnstof. Meer heb je de komende vrijdagen niet nodig bij de meezingSound of Music. Sliirley Haasnoot Tijdens de beroemde film over Maria en de familie Von Trapp kun je in bioscoop Calypso naar hartelust meezingen (Oho lay dee odl lee o, lay dee odl lee o lay) en op je fluitje blazen als de strenge Captain Von Trapp zijn kinderen tot orde roept. En als Ralph op het punt staat om de familie te verraden, schijn je hem met je zaklamp in het gezicht. The sound of music (1965) is misschien wel de bekendste film die ooit verscheen. Wie ter wereld kent niet Julie Andrews die als een stralende Maria met de zeven Von Trapp-kinderen door het groene alpenlandschap dartelt? En de twee nonnen die hun besmeurde handen onder hun pij vandaan halen als ze bekennen dat ze de auto's van de nazi's onklaar hebben gemaakt? Minder bekend is dat het verhaal op waarheid berust en dat de Von Trapp Family Singers na hun dramatische ontsnapping uit Oostenrijk in 1938 bijna twintig jaar zingend de Verenigde Staten doorkruisden. Want hoewel de kinderen na de dood van vader Von Trapp in 1947 eigenlijk genoeg hadden van het eeuwige zingen en rondreizen, duurde het nog tot 1956 voordat hun fanatieke stiefmoeder Maria zich daarbij neerlegde en de familie een coöperatieve boerderij in Vermont begon. In de film komt het zo ver gelukkig niet en kun je als vanouds zwijmelen bij de eerste zoen. En in deze eerste meezingfilm in Nederland kun je daarbij ook nog eens applaudisseren en daarna je favoriete lied uit volle borst meezingen: 'Edelweiss, edelweiss, you look happy to meet me.' Vnjdag 2, 9 en 16 november in bioscoop Calypso, Mamixstraat 400 - 402, Amsterdam. Kaartverkoop dagelijks vanaf 13.00 uur op dit adres. Toegang /37,50, kaartjes zijn beperkt. Captain-fluitjes voor fl,-, Ralphs zaklantaarn ƒ7,50, nonnenkapjes ƒ12,50 en nroler hoedjes ƒ15,-. Voor andere data en informatie: www.soundofrnusic.ni

De B-spelers van de ASVU kunnen de bal behoorlijk raken

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen