Ad Valvas 2001-2002 - pagina 256

AD VALVAS 13 DECEMBER 2 0 0 1

PAGINA 1 2

Lode wijk Lens

Buttons Kunst m o e t bij voorkeur m o o i zijn. Maar als dat niet haalbaar is, dan is heel erg afschuwelijk ook goed. Alles beter dan de middelmaat, tenslotte. In s o m m i g e g e vallen heeft heel erg afschuwelijke kunst zelfs m e e r effect dan m o o i e . D e Nachtwacht heeft bijvoorbeeld nooit langer dan vijf minuten achter elkaar mijn aandacht gehad. Maar de verzameling w a n staltica die het Exposorium vorige week heeft opgehangen in het hoofdgebouw, houdt het nu al dagen uit in mijn g e dachten. S o m m i g e werken van de Russische Larisa Zvezdochetova zijn 'gewoon' lelijk. Zoals het meisje in het witte pakje, rode strik op het hoofd, dat een grijs l a m m e tje aait m e t . Materiaal: siliconenkit op doek, of zoiets. Indrukwekkender wordt het verderop. Hier hangt bijvoorbeeld een serie van drie doeken, waarbij vergeleken het bloemencorso van Aalsmeer een fletse aangelegenheid is. D e z e d o e ken heeft Zvezdochetova vernuftig b e plakt m e t kakelbonte stukken sprei, b e drukt m e t natuurtaferelen zoals bergen, meertjes en grazende herten. Onderaan hangt franje. In elk doek zit als contrast (!) één cirkel in zwart, wit en grijs, waarin Zvezdochetova sporters heeft geschilderd: een ballerina, een turnster, twee kunstschaatsers. Afgelopen m a a n d a g was ik op de feestelijke opening van de t e n toonstelling. D e kunstenares zelf was er ook. D i e cirkels bleken buttons voor te stellen. Buttons waren onder het c o m m u n i s m e erg populair, vertelde Zvezdochetova. In het Westen droeg m e n ze op zijn trui of jas, m a a r de Rus prikte buttons op een lap fluweel aan de m u u r . D o o r die buttons nu ook in haar doeken te verwerken, wilde ze uiting geven aan... Waaraan bleef onduidelijk, omdat Zvezdochetova op dat motnent een vriend ging begroeten. Ik vond het niet erg. D e slobberwijn had m e vrolijk gestemd. D e hapjes waren lekker, de sfeer was opperbest. Kunst, bedacht ik, was toch m a a r e e n s c h o n e zaak. lodevdjklens@hotmail.com

Het sleutelgat

toch zou ik niets veranderen. Alles in deze kamer past goed bij elkaar. Hooguit zou ik een kleedje over het koelkastje doen." "Deze jongen zk vast bij een band", denkt derdejaars psychologie D a n i ë l Scheper (22). "Hij houdt echt van muziek, vooral blues en jazz. Anders had hij al die cd's en muziekinstrumenten niet. Het lijkt me dat hij wel geld heeft, hij heeft namelijk dure apparatuur. En wanneer ik zo naar die rode schoenen kijk, denk ik dat hij iets sociaals studeert. Maar hij is duidelijk geen geitenwollensokkenmens, want hij heeft wel smaak." "Ja, het is een inkoppertje, maar ik zit inderdaad in een band", zegt Misja H i n zelf. "Dat kun je ook aan mijn kamer zien. Mijn tante woonde hier eerst, ze had een tijdelijke baan in Amsterdam. T o e n ze wegging, heeft ze het voor mij warmgehouden bij de huisbaas. Ik ben echt diep tevreden met deze kamer. Het is hier gezellig en de locatie is ideaal. Ik zit zo op de vu en zo in het centrum. Maar het mooiste is dat alles wat ik kwijt wil, erin past. Wel was het hier eerst wat kantoorachtig, en dat wilde ik opvrolijken. Daarom heb ik één muur knalgeel gemaakt, zodat de kamer warmer werd. Ik wilde ook geen bij elkaar geraapt zooitje aan meubels hebben. Daarom heb ik er een beetje geld aan besteed. Maar het meeste is bij Ikea gekocht."

Wat zegt de inrichting van je kamer over jouzelf? En klopt die indruk ook? Studenten en deskundigen gluren in de kamer van Misja Hin (20). De derdejaars geneeskunde huurt voor 537 gulden per maand een kamer aan de Overtoom. Tekst: Floor Bal, foto's: Peter Strelitski "Dit is duidelijk een grote muziekliefhebber", aldus trendforecaster Hanneke van der Linden. "En hij heeft die liefde heel stijlvol in zijn interieur geïntegreerd. Muziekinstrumenten kunnen detoneren, maar dat is hier niet het geval. Er heerst harmonie in zijn kamer. Dat komt ook door de herhalingen; het zwartwit van de poster komt terug in het dekbed. Hier woont iemand die al langer op zichzelf woont.

en een soort thuis voor zichzelf heeft gecreëerd. Als deze jongen later echt budget heeft, weet ik zeker dat hij er iets van maakt. Dit is een heel prettige kamer met een prettige sfeer. Ik heb het gevoel dat de bewoner goed in zijn vel zit."

Wil JIJ ook met je kamer in Ad Valvas? Of wil )e commentaar leveren? Stuur dan een e-mail naar ball97{ï/'Zonnet.nI

"Hier woont vast een zelfbewust, hip persoon", denken Sylvia Zijl en Arno SchürÏFeld van designwinkel Anno. "Een vlotte jongen die van uitgaan houdt. Hij is vast ook goed verzorgd. Hij let namelijk op hoe dingen eruit zien, is gevoelig voor mooie dingen. Dat zie je aan zijn rode schoenen, maar ook aan het feit dat zijn kleed bij een poster kleun. De ruimte is ook goed ingedeeld. Hij let op het uiterlijk, maar heeft zijn meubels er ook op uitgezocht dat ze lekker zitten." "Dit is een erg nette mrichting", meent Cécile Kleve (18), eerstejaars culturele antropologie. "Hier woont vast iemand die rustig en netjes is. Waarschijnlijk gaat hij niet zo vaak uit. Dat denk ik omdat dit helemaal geen chaotische kamer is. Het is niet echt mijn smaak, maar

Misja Hin

DE TAFEL VAN MELLE

"O

c

O) Q3

m

Welles nietes Wat kan het Melle schelen dat het hele café meegeniet van het geruzie van zijn moeder en haar vriend? Laat ze zich maar belachelijk maken. Melles moeder kijkt gejaagd op haar horloge. "Het concert begint over een uur." "Dan gaan we nu wat eten naar binnen werken", zegt Melle, die stil houdt bij een Ierse pub. "Hè, getver, geen cafévoedsel", protesteert Armand, de vnend van Melles moeder. Het is een kale, tengere man met een hip vierkant brilletje; een echte cultuursnob. Als vlotte vijftiger mag hij graag zijn kennis van Hedendaags Amsterdams Hip etaleren. Om te laten zien dat hij,

hoewel uit Klazienaveen afkomstig, echt niet van de straat is. "Ja, wat wil je nou. Armand?", draait Melles moeder zich naar hem om. "Voor een echt diner hebben we geen tijd." "En wiens schuld is dat?", merkt Armand fijntjes op. "Wie vergat de kaartjes waardoor we de trein misten?" "Ik had liever thuis gezeten", snibt Melles moeder. "Jij moest zo nodig naar dat stomme hoboconcert!" Melle besluit het einde van de discussie niet af te wachten en gaat naar binnen. Na vijf minuten hoort hij hoe ze hem ruziënd volgen. Armand en zijn moeder hebben nu al een jaar verkering, maar de omgang wordt er niet vloeiender op. " H m , tapas", komt Armand vergenoegd handenwrijvend naast Melle zitten. "Dat is ontzettend m opkomst

hè, in Amsterdam." Melle knikt. Misschien wordt het toch nog gezellig. "Tapas is niets anders dan Spaans voor vette hap", murmelt zijn moeder. "Bovendien: wie eet er nou tapas m een Ierse pub?" "Wat een onzin!", roept Armand uit. "Tapas is in Spanje ongelooflijk verfijnd, wist je dat niet eens?" Melles moeder schudt medelijdend haar hoofd, op het neerbuigende af "Armandje, Armandje. Tapas zijn heus niet beter dan kroketten." Ze leunen allebei broeierig achteruit, als twee boksers die zich afvragen of ze de tweede ronde in zullen gaan. De barman is met zijn kladblokje naast Melle komen staan. "Ach, wat maakt het uit", sust Melle. "Inderdaad", zegt Armand vermoeid. "Als mevrouw liever oesters bestelt in een Ierse pub, gaat ze haar gang maar." "Nee, we nemen die smerige tapas wel", zegt Melles moeder even slachtofferig. Melle kijkt om zich heen. Wat kan het hem s.chelen dat ze met hun geruzie ver boven de Ierse folkmuziek

uitkomen en dat iedereen meegeniet? Laat ze zich maar belachelijk maken. Als zij de schaamte voorbij zijn, is hij dat ook. Na een halfuur met soortgelijke welles-nietesdiscussies, richt zijn moeder haar aandacht op Melle. "Zo, en hoe gaat het met jou? Eet je een beetje goed?" Melle kent de onvermijdelijke vervolgvraag, namelijk of die rotstudie nou eens opschiet. Voor het eerst sinds tijden kan hij daar met een ongelogen 'ja' op antwoorden. "Hella, doe niet zo betuttelend", smakt Armand met een sardientje half uit zijn mond. "Hoezo betuttelend?", stuift Melles moeder op. "Ik informeer naar het welzijn van mijn zoon, ja?" Armand gaat afrekenen. Vermoeiend is dit, denkt Melle. Ze stommelen naar buiten onder het voeren van een al eerder gevoerde discussie over de vreemde trekjes van haar familie. "Ik vind je helemaal niet aardig. Armand!", schudt zij kwaad het hoofd, terwijl ze afscheid van Melle neemt. Melle kijkt ze na als ze richting Con-

certgebouw lopen. Ze hebben hun armen om elkaar heengeslagen. Zijn moeder lacht hard om iets wat Armand zegt. Vreemde relaties hebben sommige mensen, 2 vieze vette tapas 2 eetlepels olijfolie 3 knöffookienen peterselie / kleine rode pe^er ï bakje champignons / scheut sherry 5 gamba's zout en chilipëjper Champinones al ajillo: Doe twee knoflooktenen in de hete olie, voeg de gesneden champignons toe en laat het sudderen. Doe de rode peper (zonder zaadlijsten), zout en peper, en de sherry erbij, Eet de peper niet, Gamba's al ajillo: verhit de olie en bak daarin vijf minuten de knoflook, chilipeper en garnalen, Doe er zout en peterselie over. (Annette

Wiesman)

u

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen