Ad Valvas 2001-2002 - pagina 235

AD VALVAS 6 DECEMBER 2001 PAGINA 7

Amerikaanse studenten willen niet terug naar hun land

Leven na de aanslag

Het is al bijna drie maanden geleden dat de torens van het World Trade Center in New York instortten. Maar voor sommige mensen zijn de gevolgen nog dagelijks merkbaar. Ad VaÊvas sprak met drie Amerikaanse uitwisselingsstudenten aan de VU. Ze zijn bezorgd of ze zich in hun eigen land ooit nog thuis zullen voelen. Lideweij Bosman

Joe Biatowic (27) was net een paar weken in Nederland toen de twee vliegtuigen zich in de torens van het WTC boorden. De uitwisselingsstudent milieumanagement voelde zich nauw betrokken bij de aanslag, omdat zijn ouders en vrienden in New York wonen. Nog steeds kan hij zich moeilijk op zijn studie concentreren. Een groot deel van de dag volgt hij het nieuws op CNN en leest hij kranten. Joe schrok zich kapot toen hij over de aanslagen hoorde. Meteen probeerde hij familie en vrienden te bellen, maar dat lukte niet omdat alle telefoonlijnen platlagen. Pas elf uur later kon zijn moeder hem vertellen dat thuis iedereen ongedeerd was. Joe twijfelde of hij terug moest gaan. Uiteindelijk deed hij dat niet. "Iedereen was immers in orde en terugvliegen was op dat moment onmogelijk." Nog steeds heeft Joe het moeilijk om alles te verwerken. In het begin sprak hij wel met Nederlandse vrienden over de aanslag, maar dat doet hij niet meer, "Ze maken niet hetzelfde mee als ik. Het is voor hen lastig te begrijpen hoe ik mij voel." Eigenlijk zou Joe toch het liefst bij zijn familie en vrienden in New York zijn. "Ik heb survi'val guilt. Ik voel me schuldig dat ik er in deze moeilijke tijd niet voor hen kan zijn." Joe kan zich moeilijk concentreren op zijn studie. Bijna de hele dag volgt hij het nieuws om op de hoogte te blijven. "Als ik thuiskom, zet ik meteen de televisie aan en spit ik de kranten

Van links naar rechts: Sonya Hymer, Ave Mince-Didir en Joe Biatowic

door. Mijn studieboeken kijk ik zowat niet meer in." Hoewel van studeren niet veel meer terecht komt, heeft Joe zijn tentamens wei allemaal gehaald. Dat komt omdat hij de meeste stof al in Amerika had gehad. De aanslagen, maar vooral de brieven met miltvuur, hebben ervoor gezorgd dat Joe voorzichtiger is geworden. Dat

'Ik heb last van survival guilt' bleek toen hij een paar weken terug een envelop uit de Verenigde Staten op zijn deurmat zag liggen. "Ik realiseerde mij dat er miltvuur in kon zitten. Ik werd bang en durfde hem niet open te maken. Uiteindelijk won mijn nieuwsgierigheid het van mijn angst. Het bleek gewoon een brief van mijn bank te zijn." Zelf verzendt Joe zijn brieven bijna altijd via internet. Slechts een enkele keer stuurt hij zijn ouders of vrienden iets over de post. "Afgelopen maand was mijn broer jarig. Als verrassing had ik een boek voor hem gekocht. Toen ik het al had opgestuurd, besefte ik ineens dat ik hem moest waarschuwen. Anders durfde hij het pakketje misschien niet eens open te maken. Ik heb meteen gebeld om te vertellen dat zijn verjaarscadeau onderweg was." Joe heeft zich weinig aangetrokken van de waarschuwing van zijn ambassade, die kort na de aanslagen alle Amerikanen in Nederland op het hart drukte om zich niet te veel te profileren. Joe praat nog steeds even luid en duidelijk met een Amerikaans accent als voorheen, maar hij is wel meer op zijn hoede. Een paar weken terug zat hij in de metro tegenover een Arabier. "Hij had waarschijnlijk mijn accent gehoord, want hij vroeg of ik uit New

York kwam. Ik kreeg het Spaans benauwd. Kon ik hem wel vertrouwen? De man wilde mij toch zeker niet vermoorden? Even dacht ik erover om te zeggen dat ik uit Canada kwam. Uiteindelijk antwoordde ik dat ik niet wilde venellen waar ik vandaan kwam." De Arabier had hem wel door. "Hij zei dat hij hoopte dat we straks met zijn allen in vrede oud en nieuw kunnen vieren." Al voor de aanslagen had Joe overwogen om zich voorgoed in Nederland te vestigen. N u weet hij het zeker. "In New York zou ik me niet meer veilig voelen. Er zal altijd angst zijn voor nieuwe terroristische aanslagen. Dat gevoel heb ik niet in Amsterdam."

Sonya Hymer (31) uit San Fransisco studeert sinds begin september internationaal recht aan de VU. De aanslagen hebben haar geschokt, maar hadden verder geen negatieve invloed op haar leven. "Ik liep over het Rembrandtplein en zag allemaal mensen in de cafe's televisiekijken. Toen ik ook een blik op een scherm wierp, zag ik de brandende torens van het World Trade Center, afschuwelijk." Sonya hoefde zich geen zorgen te maken over haar familie en vrienden omdat die aan de andere kant van de Verenigde Staten wonen.

'Mensen durven niet meer te vliegen. Afschuwelijk'

Christiaan Krouwels

In Nederland merkt Sonya weinig van de gevolgen van de aanslagen. Zij is niet bang voor terreur of brieven met miltvuur. Haar ouders merken wel waartoe de aanslagen hebben geleid. "Ik hoor van hen dat er op elke straathoek militairen staan. En mensen reizen alleen met de auto, bus of trein, omdat ze niet meer durven vliegen." Sonya is niet bang om in januari met het vliegtuig terug te gaan. "Ik vlieg niet over New York. Bovendien controleren ze nu zo goed, dat het juist veiliger is dan voorheen." Ze is erg benieuwd om met eigen ogen te zien hoe het leven is veranderd in San Francisco. "Als ik daar in een wereld met angst moet leven, dan ga ik terug naar Europa."

want als er echt een oorlog zou uitbreken, kon ik misschien nooit meer thuiskomen." Vanaf dat moment begon Ave haar familie en vrienden erg te missen. Door de hoge telefoonkosten kon ze niet vaak naar Amerika bellen. "Ik wilde erg graag praten over wat er was gebeurd, maar ik kende hier nog niet veel mensen." Ze was blij dat Sonya er was, anders was het nog moeilijker geweest. In de afgelopen maanden heeft Ave een paar andere Amerikanen leren kennen, met wie ze veel over de toestand in haar land praat. "Er was meteen een hechte band. Normaal gesproken gebeurt dat niet zomaar, maar nu heeft iedereen hetzelfde meegemaakt."

Net als Sonya volgt Ave Christina Mince-Didir van september tot januari internationaal recht aan de VU. De 24-jarige studente uit San Francisco is bang dat ze zodanig van haar land is vervreemd, dat ze misschien niet meer terug wil.

'De angstige bevolking laat de overheid haar gang gaan'

"Ik zat in de trein op weg naar Italië toen ik een man over de aanslagen op het World Trade Center hoorde praten. Pas op de plaats van bestemming ben ik via CNN en kranten te weten gekomen wat er precies aan de hand was. Ik was meteen bang voor een Derde Wereldoorlog. Dan zou misschien mijn broertje van achttien met het leger naar Afghanistan worden gestuurd." Ave wilde erg graag meteen terug naar haar familie en vrienden, maar dat kon niet omdat het luchtruim boven Amerika was gesloten. "Ik werd bang.

Ave is sinds de aanslagen veel meer de waarde gaan inzien van haar vriendschappen. "Ik dacht aan de mensen in de gekaapte vliegtuigen en het WTC. Ze wisten dat ze de dood tegemoet gingen en namen nog snel door de telefoon afscheid van hun geliefden. Ik besef dat het mij of mijn vrienden net zo goed had kunnen overkomen." Ave is blij dat ze over een paar weken haar vrienden en familie weer zal zien. Maar ze is bang dat ze zich niet meer thuis zal voelen in Amerika door de strenge veiligheidsmaatregelen: emails worden onderschept, telefoons afgetapt. "Er is zelfs een nieuwe wet waarmee de politie nu iemand langer dan twee dagen, zonder enige rechtshulp, mag vasthouden en ondervragen. De angstige bevolking Iaat de overheid haar gang gaan. De mensen leveren hun vrijheid in, in ruil voor hun veiligheid. Als dat zo blijft, kom ik terug naar Amsterdam."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen