Ad Valvas 2001-2002 - pagina 9

AD VALVAS 23 AUGUSTUS 2001

PAGINA 9

Zeven dagen zoeken God schiep de wereld in zes dagen. Dat was goed te doen. Maar is het ook mogelijk om binnen een week een kamer te vinden in Amsterdam? Ad Ua/vas-redacteur iVlartine Postma ging de uitdaging aan. Vermomd als studente Nederlands probeerde zij in de laatste week voor de introductie een onderkomen te vinden. Een verhaal over argwaan, zelfgebakken appeltaart en heel veel alleenstaande mannen.

ding. De huur van dit paleisje is duizend gulden per maand plus een eenmalige overnamesom van 15.000 gulden. Hoewel dat laatste bedrag natuurlijk belachelijk hoog is - je koopt alleen het recht om de etage te gaan huren - schrikt vooral de huursom mij af. Ik heb mijn grenzen inmiddels zo verlegd, dat ik die 15.000 piek nog wel zou willen lenen, gewoon om van al het gedonder af te zijn. De volgende dag, woensdag, ga ik op ziekenbezoek bij Rick. Hij blijkt geen morsige ouwe vent, zoals ik had gevreesd, maar een Amsterdamse gabber van rond de 35. "Schrik niet van mijn kale kop", zegt hij joviaal. "Ik heb het vorige week laten doen, maar ik heb er spijt van." Hij loopt met zijn hand in het verband en trekt een rijdende infuusstellage met zich mee. "Onderuit gegaan op Dance Valley", verklaart hij. Terwijl hij de details vertelt, probeer ik te taxeren of ik hem vertrouw of niet. Opnieuw is het zijn moeder die de balans naar de goede kant doet doorslaan. Rick zegt dat hij eigenlijk helemaal geen kamer wilde verhuren, maar dat zijn moeder erop had aangedrongen: "Jongen, doe dat nou. Dan heb je nog een beetje aanspraak." Hij wil vijfhonderd gulden voor de kamer hebben. We spreken af dat ik hem later deze week nog bel. Ik heb nu in elk geval uitzicht op een kamer. Als het verder niet lukt deze week, kan ik altijd bij Rick gaan wonen. Het komt goed uit dat hij nog een paar dagen in het ziekenhuis ligt, want voor concurrentie hoef ik nu niet bang te zijn. Woensdagavond en donderdag druppelen er telefoontjes binnen op mijn Echo-advertentie. Roger biedt een kamer in Osdorp voor zeshonderd piek en Lilian (de eerste vrouw die me belt!) een hokje in Amstelveen voor 625. Maar met de kamer bij Rick in het achterhoofd word ik steeds kieskeuriger. Verhuurders moeten nu écht iets goeds aanbieden, wil ik nog komen kijken. Dan belt Nico, een kunstenaar uit Oost. Hij klinkt vriendelijk en zijn verhaal is leuk: hij biedt een zonnige kamer van ruim drie bij vier, met gedeelde douche maar een eigen keukenblok. Dat keukentje zit in een grote ruimte die hijzelf als atelier gebruikt. De kamer is nu nog verhuurd, maar per 1 oktober zou ik erin kunnen, voor zeshonderd gulden per maand.

Martine Postma Wie zijn billen brandt, moet op de blaren zitten. Op de redactie heb ik gezegd dat een beetje inventieve student echt niet twee jaar op een kamer hoeft te wachten. Ook al is de woningnood in Amsterdam nog zo I groot. Dat mag ik gaan bewijzen, vinden mijn collega's. En dan niet in een I paar maanden, maar binnen een I week. ' Het is jaren geleden dat ik in het echt een kamer heb gezocht. Hoe pak je dat ook alweer aan? Ik begin maar op de officiële manier. Zaterdag 13 augustus plaats ik een advertentie in de landelijke dagbladen. Twee advertenties eigenlijk: in Het Parool, de Volkskrant en Trouw kies ik voor de 'veilige' tekst, waarin ouders een kamer zoeken voor hun studerende dochter. In De Telegraaf pak ik het wat 'gewaagder' aan: 'Martine (studente Nederlands) zoekt kamer in Amsterdam'. Het risico van foute kerels die heel iets anders aan te bieden hebben dan een kamer, neem ik op de koop toe. Wie binnen een week woonruimte wil vinden, moet tenslotte niet kinderachtig zijn.

Poesje De Parool-advertentie levert nul komma nul reacties op; blijkbaar zitten kamerverhuurders niet te wachten op een degelijke dochter. Met de sTelegraaf-tekst heb ik meer succes. |De eerste reactie is van Michael. Hij wekt al de nodige argwaan als ik zijn Voice-mail beluister, waarop hij zegt idat hij nu niet kan opnemen, omdat }iij waarschijnlijk met een poesje aan .tiet spelen is, of met een lammetje, aar als ik hem later aan de telefoon eb, klinkt zijn verhaal - aanvankelijk zeer positief: de kamer waar het om aat is drie bij vier en kost 325 gulden «r maand. Keuken en badkamer zijn edeeld, er is een gemeenschappelijke oonkamer en de huurder mag zich Inschrijven bij de gemeente. fTot zover klinkt het te mooi om waar Je zijn. Heb ik écht bij het eerste telefoontje al beet? T o c h niet, want de kamer blijkt ook wat - vrij essentiële tainpuntjes te hebben. Zo is de kemeente waarover Michael het had piet Amsterdam, maar Muiden. VerPer krijg ik in de loop van het gesprek |teeds sterker het idee dat Michael ?een huurders zoekt, maar gewoon :en paar jonge meiden in zijn huis. X'ie verhuurt er anders de hele eerste 'erdieping voor zulke schappelijke 'rijzen, om zelf op zolder te gaan sla3en? Michael verbruit het definitief als lij ineens zegt dat hij "wat geharrevar" heeft met politie en justitie. 'Een beetje achterlijk gedoe", doet hij 'aag als ik wil weten wat er dan aan ie hand is. "Dat leg ik je wel uit als je lier bent." Zover komt het echter liet, want ik besluit maar van de :amer af te zien. Exit Michael. Jok de andere reacties lopen op niets lit. Ik kan op wel tien adressen gaan amenwonen met alleenstaande, udere mannen die ongetwijfeld werk'os zijn, aangezien ikop elk willekeug moment langs kan komen. Maar Heen al bij de telefoongesprekken i)g ik zo'n gevoel van afkeer dat ik

M '^nimutf"

;

v-d Henden < — P KafTiDhuiS- 3" S Kramer

Potten verf

tam de Hollander

geen van alle kamers ga bekijken. Het aantal seksreacties is trouwens aanzienlijk; van de tien potentiële verhuurders willen er drie in natura betaald worden, wat ze aankondigen alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Zo biedt ene Willem mij een gratis kamer, op voorwaarde dat ik één keer per maand met hem naar bed ga. Zouden er werkelijk studentes zijn die daarop ingaan?

Benauwd Adverteren in de dagbladen heeft niet geholpen, lijkt het. Of mijn advertentie in stadskrant de Echo, die woensdag verschijnt, moet onverhoopt nog wat opleveren. Wat nu? Briefjes ophangen dan maar, zo veel mogelijk. En een beloning uitloven, al moet het wel een symbolische zijn. In vijftien supermarkten en op allerlei prikborden op de vu beloof ik een zelfgebakken appeltaart aan degene die mij een kamer bezorgt. Verder stop ik tweehonderd briefjes achter ruitenwissers van auto's op het parkeerterrein van het VUMC; een briljant idee, vind ik zelf De supermarktactie heeft direct effect. Nog geen halfuur na mijn ronde belt een buitenlands klinkende Dirk van den Broek-klant op, die voor drie maanden een kamer aanbiedt aan de Marathonweg. Ik besluit

te gaan kijken. Ik kan niet alles blijven afslaan, het is tenslotte al dinsdag. Ook wekt de beperking van drie maanden op een of andere manier vertrouwen. Hoewel ik weet dat mijn zoektocht niet echt is, krijg ik toch een beklemmend gevoel als ik de etage binnenstap. Alsof ik hier straks echt moet gaan wonen. Brrr... het is benauwd, kaal, viezig en 'mijn' kamer is nauwelijks twee bij drieënhalve meter groot. Mijn kandidaat-huurbaas (klein, kalend, rond de vijftig) is waarschijnlijk een brave man, maar ik kan hem met geen mogelijkheid zien als mijn toekomstige huisgenoot. Ik zie ons niet 's ochtends opstaan - "Bent u al bijna klaar in de badkamer?" -, op dezelfde wc zitten en elkaar voor de voeten lopen in de keuken. Gelukkig worden we het niet eens over de huurprijs; ik vind vijfhonderd gulden veel te veel, en hij gaat niet akkoord met mijn bod van driehonderd. Later op de dag krijg ik ook respons op mijn ruitenwisserbriefje. Er belt een patiënt van het ziekenhuis, wiens moeder mijn noodkreet op haar auto heeft aangetroffen. Rick woont in zijn eentje in West en had net bij de kiosk een Viavia gehaald, omdat hij één kamer van zijn etage wil gaan verhuren. Precies op dat moment komt zijn moeder binnen, met mijn briefje. Wat een toeval, vinden we allebei.

Gedonder Natuurlijk heb ik ook nu weer argwaan - zijn kamerverhuurders écht allemaal mannen-alleen? - maar Rick komt niet onbetrouwbaar over. Hij is weinig thuis, zegt hij. Overdag werkt hij en 's avonds staat hij achter de bar in een kroeg; hij kan sinds zijn scheiding acht maanden geleden niet meer de rust vinden om een avond op de bank te zitten. Hoewel het natuurlijk nog maar afwachten is hoe dat zal gaan als hij straks een studente in huis heeft, is zijn verhaal best plausibel. En hij heeft een moeder die hem komt opzoeken, dat maakt hem op een of andere manier ook een stuk minder eng. Ik noteer zijn afdelingsnummer en neem me voor morgen even bij hem langs te gaan. Tot besluit van mijn vierde zoekdag doe ik een rondje internet. Zo bezoek ik de site van het Amsterdams Steunpunt Wonen (ASW). Ik blijk mijn geluk donderdagavond te kunnen beproeven bij een kamerverloting. Verder laat ik advertenties achter op www.studentenkamers.nl, www.studentopkamers.nl en www.marktplaats.com. Via kamers.pagina.nl krijg ik een lijst met commerciële bemiddelingsbureaus, die ik allemaal bel. Eén van deze bureaus, Aboma Bemiddeling, heeft een zelfstandige zolderverdieping aan de Eerste Helmersstraat in de aanbie-

Ik maak een afspraak om nog dezelfde avond te komen kijken. Maar eerst loot ik nog mee bij het Amsterdams Steunpunt Wonen om een kamer in Noord. Er zijn ongeveer dertig andere geïnteresseerden op komen dagen. Ik kan er niet mee zitten dat ik niet win, want eigenlijk lijkt het me niks om in Noord te wonen. Op naar Nico. Ik ben wel een beetje zenuwachtig. Natuurlijk moet je eigenlijk niet in je eentje langsgaan bij een wildvreemde man. Wie zegt mij dat het niet nét die ene psychopaat is, die mij in de kelder opsluit en in mootjes hakt? Maar Nico is heel vriendelijk. Hij laat zijn atelier zien, een grote ruimte vol schilderijen, potten verf en kwasten. Het keukenblok ziet er goed uit en 'mijn' kamer, een verdieping hoger, is inderdaad licht en gezellig. Enige nadeel is dat Nico's eigen slaapkamer er pal naast ligt, maar de situatie lijkt verder zo gunstig dat ik daar maar overheen stap. Bovendien is Nico op slaapkamergebied ongevaarlijk, want homo. Ik twijfel niet langer. Hier wil ik wel wonen. Aan het eind van de zesde zoekdag is het mij gelukt om een kamer te vinden. Zo wordt de zevende dag toch nog een rustdag. Amsterdams Steunpunt Wonen, Nieuwezijds Voorburgwal 32. Tel. 5230130, www.steunpuntwonen.nl (doorklikken voor de kamerbureaus van SRVU en ASVA). Info over kamerlotmg: tel. 6235037. Andere kamersites: kamers.pagina.nl (zonder www), www.studentopkamers.nl, www.kamernet.nl, www,marktplaats.com, www.studentenkamers.nl. De namen van de kameraanbieders in dit artikel zijn gefingeerd

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen