Ad Valvas 2001-2002 - pagina 387

^IP AD VALVAS 7 MAART 2002

PAGINA 7

Studente met zware RSI vertelt haar verhaal

Welk bedrijf wil mij straks nog aannemen'

Haar borstelen doet pijn. Lange wandelingen met een rugzai< kunnen niet meer. Biologiestudente Nadine Böke (21) ontdekte het afgelopen jaar dat RSI veel meer is dan pijn bij het werken met computers. Ze moest haar hele leven anders inrichten. Böke vertelt over haar omgang met RSI, over studievertraging en lege dagen. 'Eigenlijk ben ik gewoon gehandicapt.' Nadine Boke Ruim een jaar geleden had ik opeens een zeurend gevoel in mijn polsen en onderarmen. Echt pijn deed het niet, het was meer een continu vervelend gevoel. Ik volgde een vak met iedere middag computerpracticum en het gevoel werd sterker als ik achter de computer zat. Typen deed soms regelrecht pijn. Ik keek het een weekje aan, maar het werd steeds erger. Ik ging 's avonds naar bed met een zacht zeurende pijn en stond er 's ochtends weer mee op. Ook sloeg de pijn door naar mijn schouders. Toen besefte ik dat er iets mis was. Ik dacht dat ik misschien RSI had. Meestal begint RSI met zo nu en dan pijn in je polsen, maar die eerste fase heb ik volledig overgeslagen: bij mij bleef het zeurende gevoel voortdurend. Vlak voordat ik problemen kreeg, had ik voor een ander vak in enkele dagen tijd een veertig pagina's dik verslag moeten schrijven. Misschien had ik toen iets geforceerd? Ik besloot met mijn klachten naar de begeleiders van het practicum te stappen. Gelukkig had ik een docent die meteen de ernst van mijn klachten inzag. Hij maakte me duidelijk dat je door RSI ook problemen kunt krijgen met allerlei andere dingen dan computerwerk. Hij had zelf een verregaande vorm van RSI, zo erg dat hij zijn eigen baby niet meer kon optillen. Hij raadde me aan onmiddellijk te stoppen met computeren. Ook gaf hij me het adres van een in RSi gespecialiseerde mensendiecktherapeut. Ik moest twee maanden wachten voordat ik bij die therapeut terecht kon. In die tijd raakte ik geen computer aan, maar had wel last van mijn armen en schouders. Ik had pijn als ik mijn vingers bewoog wanneer ik mijn haar waste. En bij het uitborstelen na het wassen. Soms schoten er ook vlammende pijnscheuten door mijn polsen als ik op m ' n handen steunde, of bij het maken van kneedbewegingen. Het leven zonder computer viel me zwaarder dan verwacht; je gebruikt de computer toch voor veel meer dingen dan je denkt. Zo onderhield ik met veel vrienden e-mailcontact; ik ben nooit echt een beller geweest. Toen ik al deze mensen mailde dat ik RSI had

Peter Strelitski

Nadine Böke kan hooguit vijftien minuten per dag typen

en niet meer mocht e-mailen, waarbij ik ook mijn telefoonnummers vermeldde, was er maar één persoon die me daadwerkelijk belde. Dat stelde me erg teleur. Ik voelde me nogal alleen staan.

Studievertraging Dat ik niet kon e-mailen was ook een probleem doordat ik bij de faculteitsvereniging in twee commissies zat. Buiten vergaderingen om verloopt de meeste communicatie bij zulke commissies via de e-mail. Ik heb even overwogen ermee te stoppen. Gelukkig steunden de andere mensen in de commissies me en wilden ze dat ik bleef. Het communicatieprobleem werd deels opgelost doordat een vriendin aanbood me te helpen bij het lezen en schrijven van mijn e-mail. We gingen dan samen achter een computer zitten. Zij typte wat ik dicteerde. Dit heeft ze een paar maanden gedaan, tot ik zelf weer iets meer kon. Ik dacht aanvankehjk dat ik na enkele maanden wel weer genezen zou zijn. Toen ik aan mijn therapie begon, bleek mijn toestand erger dan ik had

verwacht. Ik moest een andere werkhouding aanleren en anders leren typen. Ik hield mijn polsen naar boven gebogen, waardoor zenuwen werden afgekneld. Thuis moest ik rekoefeningen doen en ik moest gaan sporten. Deze dingen gaven allemaal weinig problemen. Maar toen kwam het moment dat ik weer achter een computer mocht gaan zitten. Dat viel zwaar tegen. Ik moest beginnen met vijf minuten per dag. In vijf minuten kun je eigenlijk niets doen, alleen je emails openen. Elke week mocht ik vijf minuten langer achter de computer zitten, zo lang het goed ging. Al snel kwam ik erachter dat ik hooguit vijftien minuten per dag kon typen zonder pijn te krijgen. Met de muis kon ik een uur werken. Nu, driekwart jaar later, kan ik nog altijd niet meer dan dit. Het ziet er voorlopig niet naar uit dat daar verbetering in komt. Ook moet ik regelmatig een poos helemaal stoppen, als ik toch te veel met de computer heb gewerkt. Dat maakt me soms moedeloos. Door mijn RSI heb ik, tot nu toe, een halfjaar studievertraging opgelopen. Vorig jaar januari begon ik aan mijn

eerste stage. Die had in juli klaar moeten zijn. Inmiddels is het maart en ik ben nog altijd bezig. Ik kreeg last van mijn schouders wanneer ik in het laboratorium met buisjes, flesjes en pipetten in de weer was. Ook achter een microscoop zitten leverde pijn op, zowel in mijn armen als in mijn schouders en rug. Hierdoor deed ik enkele maanden langer over mijn praktische werk dan gepland. N u ben ik al sinds oktober aan m'n verslag bezig. Dat moet grotendeels op de computer gedaan worden, wat ik eigenlijk niet kan. Dus kost het me veel, heel veel tijd. Pas een maand geleden ben ik naar een studentendecaan gegaan vanwege de vertraging die ik oploop. Ik was wel al eerder op deze mogelijkheid gewezen, maar dacht toen nog dat ik op schema zou kunnen blijven. Op advies van de decaan ben ik bezig een gehandicaptenstatus aan te vragen bij de IBG. Hierdoor krijg ik recht op een jaar extra studiefinanciering. Het lijkt een groot woord, gehandicapt, maar gezien hoe weinig ik nog kan, ben ik het wel. Op de vu zijn er voor studenten wei-

Universiteit doet weinig aan RSI-preventie U n i v e r s i t e i t e n d o e n volgens s t u d e n t e n b o n d L S V b n o g steeds te weinig o m R S I o n d e r s t u d e n t e n te v o o r k o m e n . W e r k p l e k k e n v o l d o e n niet a a n d e eisen en lang niet elke s t u d e n t krijgt R S I - v o o r l i c h t i n g . O o k o p de V U staat R S I - p r e v e n t i e v o o r s t u d e n t e n n o g in d e k i n d e r s c h o e n e n . Dit concludeert de Landelijke Studenten Vakbond (LSvb) na een inventarisatie bij negen universiteiten. "Niet alleen bij computerstudies, maar ook bij andere studies lopen studenten met klachten", zegt LSvb-voorzitter Sofie Joosse. De studentenbond kreeg afgelopen jaar veel klachten van studenten met pijn in schouders, nek of armen over slechte werkomstandigheden, kapotte stoelen en niet-verstelbare tafels. De studentenvakbond bundelde de klachten in een zwartboek. Het hoger onderwijs doet volgens de LSVb niet genoeg aan preventie. Vooral in de oudere universiteitsgebouwen laten computerzalen nogal eens te wensen over, met oude tafels en stoelen. Ook stelt de voorlichting op veel universiteiten weinig voor. Op de vu krijgen lang niet alle eerstejaars RSi-voorlichting. Bovendien heeft de vu nog steeds een laptopproject, waarbij studenten met korting een schootcomputer kurmen aanschaffen. De LSVb is hiermee niet gelukkig, omdat laptops eerder RSI veroorzaken dan gewone computers. Op de vu inventariseert een werkgroep momenteel wat de universiteit kan doen om RSI bij studenten te voorkomen. Voorzitter Jan Thomas Cremer van de werkgroep laat weten dat het onderzoek in mei is afgerond en dat hij dan pas kan zeggen wat de vu de komende jaren aan RSl-preventie voor studenten gaat doen. De Universiteit Wageningen krijgt als enige een pluim van de studentenbond. "De werkomstandigheden zijn weliswaar nog niet optimaal, maar de universiteit heeft wel maatregelen genomen", stelt Joosse. "Ze hebben op elke computer pauzesoftware geïnstalleerd en geven veel voorlichting aan studenten." (MvK/HOP,]W)

nig mogelijkheden voor een aangepaste werkplek. De computerzalen bij biologie zijn voor mij ongeschikt. De stoelen hebben geen armleuningen, ze zijn te hard en de bureaus en monitoren zijn niet in hoogte verstelbaar.

Leegte Thuis heb ik ook geen goede werkplek. Mijn oude computer heb ik meteen opgeborgen toen ik erachter kwam dat ik RSI heb. K o n geleden heeft mijn studieadviseur wel aangeboden om hulpmiddelen als spraaksoftware voor me aan te schaffen. Eigenlijk vind ik dat zulke dingen er al hadden moeten zijn, voor alle studenten. Ik ben beslist niet de enige student met RSI. Ik heb het in redelijk ernstige vorm, die onder studenten nog niet veel voorkomt. Maar ik hoor steeds vaker over mensen die beginnende klachten hebben. De laatste tijd heb ik nog maar af en toe pijn. Wel heb ik last van de leegte van sommige dagen. Buiten het uurtje dat ik aan mijn stageverslag kan werken, heb ik overdag weinig te doen. Dus lees ik veel, teken en schilder wat en ga weer eens winkelen. Maar als je zulke dingen vaak doet, gaan ze vervelen. Het meest voldaan voel ik me wanneer ik als vrijwilligster werk in het Kinder Kook Kafé, eens in de drie weken. Daar help ik kinderen met koken, maar hoef ik zelf niet te roeren en te kneden. Na zo'n middag heb ik tenminste echt het gevoel dat ik iets heb gedaan. Als het meezit, ben ik over anderhalf jaar afgestudeerd. Ik denk niet dat ik dan van mijn klachten af ben. Laboratoriumwerk zal ik niet kunnen doen, maar gelukkig vond ik dat toch al nooit zo leuk. Liever ga ik natuurbeheer combineren met journalistiek. Ik kan echter niet zelf hele dagen stukken typen. Het zal dus bijvoorbeeld nodig zijn iemand anders dingen die ik met de hand schrijf, te laten overtypen. Maar welk bedrijf of instantie zal twee mensen aannemen, als ze daar voor in de plaats ook een gezond persoon aan kunnen nemen? Naschrift redactie: ook het bovenstaande verhaal heeft Nadine met de hand geschreven, waarna iemand anders het heeft ingetypt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen